17) Kerst. Wat is dat?

On 24 December 2012 by Gastbloggers

Twittersint 2012 #Maneschijn

Kerst. Wat is dat? Kerst… Kerst???? Ké-erst??????
De beelden in mijn hoofd bleven vloeibaar.  Amorf, zonder gerangschikte structuur, een beetje zoals bijenwas die op stollen staat. Het beeld was met geen mogelijkheid in betekenis te vangen, maar het was ook niet lichtdicht.
Er was dus een ‘iets’, een vaag onbestemd iets.

Ik heb geen geschiedenis met Kerst.  Nooit gehad. Kerst en ik wij binden niet.  Dat bandje werd verbroken door de woorden:  “ Blijf van die kerstboom af!”.  De bubbel van het sensorische genot spatte uit elkaar. Al wat ik wilde, was genieten van de kleine vuurwerkachtige ontploffinkjes die de veelkleurige, te snel knipperende kerstlampjes in mijn hoofd veroorzaakten, het prikken van de naar lichtgroen toelopende hoekjes van de plastic dennennaalden voelen en met mijn nagel tegen de kitscherige glazen, van het reliëf gezwollen staande, kerstballen tikken. Ze maakten toch zo een wonderlijk geluid.

Kijken mocht, aankomen duidelijk niet.  Als kleuter werd ik helemaal opgelaten als het ging schemeren; dán pas deden de lampjes hun werk goed. Kijken, me verliezen in de plofjes in mijn hoofd en tegelijkertijd een onvervuld verlangen naar heel even voelen…

Pas dagen later, na die eerste gedachten over wat kerst voor mij betekende, kon ik er enigszins woorden aan geven.  Lopend door de mistige straten van de stad waar ik studeer.  In de verte het Hoog-gotische stadhuis dat zich van onderaf liet beschijnen en zo zijn contouren projecteerde op de dikke, grijze vormloze hoop puntjes die tussen de huizen hing.

Ik zag het.  Waar in de bijenwas het licht doorscheen was de plek waar iemand als het ware zijn indruk had nagelaten.  Waar iemand haar contouren, in alle bescheidenheid, op had geprojecteerd in de al even vormloze hoop grijze puntjes van mijn brein.

Ik wist het. Het zou een lofzang worden.  Niet aan kerst, maar wel aan de vrouw die voor het eerst in meer dan dertig jaar kerst van vloeibaar naar vast had gemaakt.
Petronella Maria Josepha Waterreus.  Haar naam moest niets onderdoen voor het hoog gotische van het stadhuis, ze was veel meer ingetogen.  Ze had een statige verfijnde elegantie, ze hield van duidelijk uitgesproken mensen.  Goed fatsoen en waarden waren belangrijk.  Klein van gestalte, een petite vrouwtje maar ijzersterk.  En toch liet ze enkel haar contouren zien. Contouren ontstaan door een zelfde soort onvervuld verlangen.  Dat gunde ze me.  Háár contouren.  En heel af en toe, slechts heel af en toe mocht ik op haar kracht leunen.

Een kracht die zich scherp aftekende in mijn brein. Randen waaraan ik me kon optrekken toen het heel moeilijk ging. Randen die een stabiel fundament legden waarop ik de beslissing kon nemen om alles achter me te laten. Ik zou gaan studeren, mijn laat-gotiek beleven. Terug naar mijn grote liefde voor de filosofie, en  vanuit die filosofie zou ik haar een lofzang geven. Epideictisch, volgens vaste waarden en structuren, in mooie gedragen taal, waar ze zo van hield.

Maar zij zei het nooit in zoveel woorden.  Ze was vaak trots op wat ik deed. Even naast elkaar zitten, een hand op mijn been, een hand op de mijne was steeds genoeg om te weten. Die hand pakte me vast tijdens haar laatste dagen.   Een knokige wijsvinger van de andere hand, waarin altijd een zakdoekje geklemd zat , richtte zicht op.  Fragiel en machtig tegelijk, als een hoog-gotische torenspits van het stadhuis.  Ogen waarin het leven nog slechts een afdruk in bijenwas was keken me aan. “Wat doet een filosoof eigenlijk?”, vroeg ze.  Ja… Wat doet die eigenlijk?

Ik kon het haar toen niet goed uitleggen. Maar wat  ‘dé’  filosoof  nu doet,  is mijmeren.
Mijmeren over hoe kerst opnieuw nooit meer zal ‘zijn’.  Mijmeren over onvervuld verlangen.

Wendy Lampen

Lampadedromy
Op Twitter @Lampadedromy

 

 

 



5 Responses to “17) Kerst. Wat is dat?”

  • gq

    Kerst en een onvervuld verlangen: woorden die zonder elkaar ook bestaan maar dan als vanzelf een andere betekenis krijgen.

    Ook mijn eerste kerstherinneringen gaan vergezeld van verlangen. Verlangen naar eenvoud, naar het zingen van kerstliedjes en naar de blijdschap die het doordeweeks mogen dragen van mijn zondagse jurk gaf…
    Vanwege de echte kaarsjes erin moesten we op afstand van de boom blijven, dat kon ik begrijpen. Ik mocht het engelenhaar in de boom hangen, hoewel ik wist dat ik er behoorlijk zere vingers aan zou overhouden. Maar de mooie glans maakte het de moeite waard.

    Ik herinner me één kerstgebeurtenis in het bijzonder. Mijn moeder had voor mij een sinaasappel in de boom gehangen, als cadeautje (en dat terwijl kerstcadeautjes uit de Boze waren!). De sinaasappel had ze uitgehold en gevuld met watten. In het midden had ze een ringetje verstopt. Voor mij was die verrassing geen kleinigheid maar écht groot, onvoorstelbaar. Met kerst kan ik soms heel even, in een onbewaakte moment dat gevoel nog opnieuw beleven. En ontroerd zijn over de eenvoud ervan. Mijn moeder weet niet meer dat ze het me ooit gaf en dat het zo blijvend, waardevol werd. De aandacht die eraan was besteed, is voor altijd één geworden met mijn kerstgevoel.

    Kerst en een onvervuld verlangen. Met soms even een moment van diepe tevredenheid, gelukkig zijn. Zomaar. Inderdaad, zomaar wat mijmeren. Weten zonder woorden. Gewaarworden.

    Wat is een filosoof? Wie is ze? Diepzinnig of juist aards? Eenvoudig of complex?
    Misschien wel gewoon een mens die juist vanwege het vermogen om een onvervuld verlangen te voelen, de liefde en de aandacht in de ander herkent. Een onvervuld verlangen dat compleet maakt in plaats van ontbrekend.

    Lieve Wendy, kerst in het oudejaar is weer voorbij. Ik wens je voor het nieuwe jaar genoeg kleine -of grote als je dat liever hebt- schitterende, boeiende, prikkelende, stille, verrassende momenten om op je gemak te kunnen mijmeren en te kunnen verlangen: …”De kunst is zo te leven. Dat het je overkomt…” (Martin Bril)

  • Chris

    Alles komt in zessen…. zes is dat prachtige blauw, zes is een honingraatje dat bijenwas levert en natuurlijk staat de zes voor dé kerstingrediënten: liefde en harmonie… Wat een boeiende blog en wellicht nog boeiender… de zessen in de ogen… mmmm Wendy Lampen is duidelijk van zessen klaar!

  • Pamela

    Wauw, wat heb je een prachtig schrijf talent! Daar mag je trots op zijn, ik ben t in ieder geval Xx Pamela

  • Irene

    Heel mooi.
    Irene

  • Sandra

    Mooi, wist niet dat ze zo`n indruk op je had gemaakt.
    dochter van Petronella Maria Josepha Waterreus

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • December 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: