6) The 27 year itch – Turkije

On 30 December 2012 by Carolien Geurtsen

Instagram 

nog 33 wachtenden voor u
Terwijl ik al weet wat ik wil schrijven en zit te wachten tot de browser opent, speelt in de Top 2000 Holding back the years
een van de nummers die er op het bandje stond wat ik meenam op mijn eerste vakantie naar Turkije.

Thinking of the fear I had so long, een regel daaruit, was exact what I was doing afgelopen vrijdag, met 3 uur de tijd daarvoor.
Wachtend in het Turkse Consulaat in Deventer. Met een nummertje in mijn zak waaruit bleek: Nog 33 wachtenden voor u.
Met 70 km verderop een andere deadline, de sluitingstijd van de voedselbank.
Wat ooit eens begonnen was met die eerste vakantie, met de latere vakantie liefde en een huwelijk, wonen en werken en ouderschap, zou hier eindigen, namelijk de mishmash van dealen met de Turkse en later Nederlandse en Europese wet- en regelgeving, in dit geval ook geldend voor mijn zoon van dubbele nationaliteit.
Aan het einde van die drie uur verlieten we met een zucht van opluchting en de benodigde papieren het gebouw waar ik nu denk nooit meer te hoeven komen, maar al zo vaak geweest was voor het aanvragen en verlenging van dienstplicht uitstel voor zijn vader.

Al wachtend in die nu zeer gemoderniseerde wachtkamer verliet alle stress mij, we hadden per slot alle benodigde papieren bij ons om 20 jaar uitstel te krijgen voor de dienstplicht van mijn zoon, zodat hij zijn Vaderland en familie kan blijven bezoeken. Met daarbij alle vriendelijke mensen die ik de afgelopen weken aan de telefoon had gesproken, leek er weinig meer mis te kunnen gaan.
Er bleek uiteindelijk nog één klein detail te ontbreken, een oningevuld cruciaal gegeventje, verzuimd door de gemeente ambenaresse alhier, voor wie het vanzelfsprekend is dat je van Nederlandse nationaliteit bent als je in Nederland geboren bent, maar wat voor de Turkse wet expliciet op dat formulier van de basisadministratie aangegeven moet worden.
Heel gelukkig was de Turkse beambte met mijn Turks, en even zo behulpzaam om ons niet nog een keer te hoeven laten terugkomen dit jaar, zodat ze zocht naar een creatieve oplossing voor die zes missende cijfertjes. Want het was krap, heel krap, dat zag zij ook. Waren we hiervóór een jaar te vroeg geweest, nu kon het bijna niet later, de een na laatste dag dat het mogelijk was, maar het is gelukt.

Waar andere mensen in deze tijd allerlei lijstjes maken met goede voornemens, keek ik in die zaal behalve om me heen naar al die andere wachtenden – and we stood out als enige met echt witte velletjes, althans ik – keek ik ook achterom, naar al die keren dat ik te maken heb gehad met Turkse en Nederlandse en Duitse autoriteiten, afhankelijk van regelementen en medewerking.
En in gedachten maakte ik mijn lijstje van stressvolle tijden en momenten, van lange nachtelijk busreizen vanuit Antalya naar Ankara en Istanbul, vrije dagen daarvoor moeten opnemen, en periodes van vaak regelrechte angst, zeker in de tijd van de Golfoorlog, met die mogelijkheid van Call for Duty.

Ambassade- en Consulaatwerk. Voor wie het kent, behoeft het geen nadere omschrijving, voor wie niet: eindeloos papieren invullen is het minste. Het toen nog in de lange rij staan op vroege ochtenden in Ankara of Istanbul of Den Haag of Deventer, het bij de Duitse ambassade niet in dezelfde rij mogen staan als je man, waar deed dat me ook al weer aan denken, maar aan de overkant van die straat, ‘s ochtends vroeg in de sneeuw, samen met honderden andere vrouwen. De vernedering ervan.
En het wel of niet aan de beurt komen, wel of niet moeten terugkomen, wel of niet af kunnen reizen, wel of niet op familiebezoek kunnen, wel of niet bij elkaar kunnen blijven. Die steeds weer terugkerende druk en onzekerheid.

  • Nederland 1985-1986
    Aanvraag voor een visum om mijn Turkse vriendje op vakantie te laten komen – drie keer mislukt, inderdaad geen Kerst en verjaardag samen, en toen, gelukt.
    Aanvraag voor een Nederlandse verblijfsvergunning – gelukt
    Aanvraag voor een Nederlandse werkvergunning  – mislukt
  • Turkije 1987-1988
    Aanvraag voor een Turkse verblijfsvergunning voor mij – gelukt
    Aanvraag voor een Turkse werkvergunning – gelukt
    Aanvraag voor toestemming om te trouwen – gelukt
  • Nederland 1988-1998
    Aanvraag uitstel Turkse legeren verlenging daarvan x 5
  • Turkije 1988-1997
    Aanvraag Nederlands visum om op familiebezoek te gaan x 10

— en ik ben er vast een paar vergeten —

En nee, nooit heb ik het verlangen gevoeld om naar die Kerst of andere  Love You Gemist Happy together programma’s te kijken, genoeg aan mijn eigen memories 😉

Mijn zoon was verbaasd over de omslachtigheid en de traagheid van alle handelingen afgelopen vrijdag.
Ik was opgelucht onder de indruk van hoeveel er gemoderniseerd, gedigitaliseerd en  vervriendelijkt was in die 27 jaar.

In de trein terug kwamen we er achter dat er een fout want oud adres op het zo felbegeerde formulier staat, en ook nog fout gespelt.
Het is te hopen dat het officiële formulier met de rode stempels over een maand wel goed aankomt.
Anders betekent het nog een gang naar Deventer, voor mijn zoon. Want voor mij is het nu echt klaar.
Totdat ik misschien, voor de 11e keer, voor mezelf een verblijfs of werk vergunning ga aanvragen, in Turkije dan.

De Turkse douane beamte indachtig denk ik met een glimlach terug aan afgelopen zomer. Hij zei Hala abla siniz, je bent nog steeds onze zuster. Met andere woorden: je hoort nog steeds bij ons. en zo is het. Je kunt wel het meisje uit het land nemen maar het land niet uit het meisje.

En ja, zelfs, op een haar van 5 minuten na, op tijd voor de Voedselbank, met een overvloed aan kerstpakketbijdrages.
Met recht een Goede Vrijdag.

Sad things to be said about Turkey



5 Responses to “6) The 27 year itch – Turkije”

  • Wat ben ik dan blij dat ik een gewoon Utregs mokkel aan de haak geslagen heb 😉

    • Carolien Geurtsen

      ik ook 😉 en ik ben ook een gewoon Utregs mokkel trouwens – Sterrewijk – ach ja, ik begrijp heyt nu…ik ben een ongewoon Utregs mokkel bedoel je te zegguh… thanks for the compliment

  • Ambtenaren ………zucht ..
    Wat een mooi open kijk naar binnen geef je
    dikke knuff

  • Wat een leuk verschrikkelijk stuk. Herkenbaar ook, ook ik heb heel wat te verstellen gehad met de Spaanse autoriteiten. Kan ik ook boeken van volschrijven. Daar kunnen mensen zich hier geen voorstelling van maken. Nu ietsje beter door jouw ervaring deze week en dat is 2012….

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • September 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: