Investeren in je eigen geluk

Investeren in mijn eigen geluk

Toen Carla, nu Carolien

Ik schrijf en blog en fotografeer en zoek naar wat goed voor me is, waar ik energie van krijg en beter van word, en de heftige en langdurige burn out door achter me kan laten, vrede kan krijgen met wat ik nu niet meer kan wat ik vroeger wel kon. En dat is erg veel.
Twee vette hoofdblesures (een zware balk én een bouwlamp erop) hebben mijn geheugencentrum goed te pakken gehad en maken dat ik verre van optimaal functioneer.
Revaliderend én vrijwilligend. En ik leer als nooit tevoren dat ik überhaupt grenzen heb en om die te eren. 
Dat alles ter inverstering in mijn eigen dromen, mijn toekomst en mijn geluk, met daardoor als vanzelfsprekend de uitstroom naar anderen, de wereld en wie mij lief is.

Het is wel grappig hoe een besluit werkelijk inene kan ‘vallen’ zoals dat bij mij zojuist gebeurde.
Ik heb het altijd zelf al beweerd; een knoop hak ik niet door, althans niet zonder littekens, maar een knoop valt bij mij al doorademend uit elkaar, in alle eenvoud. De tekst en de spullen om de deur te schilderen had ik al weken in huis, de nacht voor thuiskomst zoon na twee maanden weg, móest het ineens gebeuren.
Een besluit neem ook ik voor mijn gevoel misschien dan niet bij volle verstand maar dan toch wel bij volle bewustzijn, maar van binnen is er dan toch één fractie eerder een kwartje of euro of appel gevallen. Zo ook daarnet met de naam van mijn blog.
Zielsgenot en Pijn, ik vond het gedurende twee jaar een totaal mijn lading dekkende naam, maar begon er wel al langzamerhand onderuit te kruipen, alsof het een beetje te verstikkend deken was. Af en toe als iemand anders dat uitsprak, dan verdedigde ik nog vol vuur waarom ik vond dat het die naam zijn moest zijn.
Nog steeds dekt het welliswaar wie ik ben en ben geweest, maar zonder op te willen leuken hoe het met mij gaat, vertegenwoordigen die woorden niet wat ik op dit moment in mijn leven en al vrij regelmatig ervaar dat ik aan het doen ben: Ik ben namelijk inderdaad aan het investeren in mijn geluk. En omdat dit een persoonlijk en onderzoekend blog is voor waar ik heen wil in en met mijn toekomst, is dat bij deze dus ook de naam.
Het geluk van anderen op de eerste plaats

In mijn werkzame leven en als moeder en partner heb ik jarenlang gek genoeg en zonder me dat te realiseren vooral geïnvesteerd in het geluk van anderen, als een tweede of misschien wel eerste natuur. Daarbij denkend dat ik zelf absoluut niets te kort kwam. Nou dat had ik een klein beetje mis. Echt diepgaand en goed voor mezelf zorgen of überhaupt maar weten wat nou echt goed voor míj was, dat bleek toch een ondergeschoven kindje, met de burn-out als een levend of nou ja, bijna dodelijk bewijs daarvan, aangezien ik me twee keer maar ter nauwernood van een auto ongeluk vandaan heb kunnen manouvreren. Onverantwoord is het, autorijden met een echte burn-out, want tunnelvisie en gebrek aan concentratie en inschattingsvermogen horen daarbij. Weer wat geleerd. De auto wegdoen is een van de betere besluiten geweest in 2012, nooit, nou ja bijna nooit spijt van gehad.

Ik heb vorig jaar ooit eens aan iemand gevraagd of hij wilde investeren in mijn geluk, als ik de blog vind maak ik daar zo hier een linkje van, en dat is feitelijk wat ik nu al een vol jaar zelf aan het doen ben, zo tijdens mijn revalidatie meer en meer op speurtocht naar waar ik nou energie van krijg, waar ik van ga sprankelen en bruisen, en dus ook van overloop en daarmee eventueel aan anderen en de wereld te geven heb. Daarom zei ik ook tegen mijn keuringsarts: ik wil opwékkend vrijwilligerswerk doen, waar ik energie van krijg, anders glij ik weer terug. De rest van deze blogpost van 28 maart 2013 vind je hier.
Meevliegend en af en toe sturend in het staartje van de komeet die burnout heet, ben ik op zoek naar nieuwe riemen. Die riemen die ik had, voldoen al lang niet meer.
En ja het was een pittige ;lange weg en als je Burn Out  als zoekwoord op mijn blog intikt, dan krijg je dit resultaat.

Ik hou van schrijven, het helpt me mezelf en de wereld te begrijpen of om mijn onbegrip een plek te geven. Ik ben dyslectisch en ongeduldig dus dat is een extra uitdaging. Verder gooien mijn hersenen met de regelmaat van de klok Engels en Nederlands door elkaar, dit omdat ik tien jaar Engels gepraat, geschreven, vertaald en gedroomd.

Verder….

Ben ik gefascineerd door het mysterie dat het leven in mijn ogen is en ben ik bezorgd over blindgangers en haatzaaiers.
Van origine breedsprakig,  poog ik op een boeiende manier te leren comprimeren, mijn subjectieve waarheden te verdichten, soms letterlijk soms figuurlijk.

Naast dit blog schrijf ik ook op The S Word, een online magazine, over gezondheid, met af en toe een boekrecensie erbij.
Ook heb ik veel geschreven voor SchrijfbloQ en Daretoo.nl o.a. over relaties en intimiteit.
Ik heb een boek vertaald over hoogbegaafde jongens en schrijf zelf een boek over mijn tienjarig verblijf in Turkije gelardeerd met hedendaagse gebeurtenissen aldaar.
Ook school ik mijzelf in het ontmoederen, mijn wilde haren behouden en leven in een soms grimmige wereld zonder mijn gevoeligheid te verliezen. Ik ga waar mogelijk nog graag en regelmatig naar Turkije, met name naar Cappadocië en Istanbul, en ik hou van fotograferen.
Twee jaar geleden  ben ik begonnen met gedurende 80 dagen iedere dag te bloggen en heb dat in Januari vorig jaar hervat.

Met die 80 dagen  begon, nadat mijn burn-out geconstateerd was, mijn vastberaden eerste stap door het oog van die orkaan:

80 dagen lang een andere deur om open te doen, tegen te trappen, mijn neus tegen te stoten of aan voorbij te gaan. 80 deuren totdat die ene op 1 oktober voor de laatste keer dichtvalt. Met beeld en geluid:
Alle bijbehorende muziek is te vinden op de Playlist “80 deuren verder”

en om helemaal compleet te zijn, Tijd is onderweg zijn in het Nu was de doorstart, mijn doorstart, in 2012, kort nadat ik ook noodgedwongen de stekker uit mijn bedrijf had gehaald.
Trainingsbureau Bezield Coachen was tien jaar mijn lust en mijn leven geweest, mijn passie en  naar ik dacht mijn bestemming en in ieder geval mijn  bedoeling voor onbepaalde tijd.

Ik heb nog steeds de intentie om, vooral voor mezelf, een paar keer per week, zo niet iedere dag een blog te posten. Verder geloof ik in de kracht van interactie, wederkerigheid  en verbinding en hoor ik vooral ook erg graag van jou. Ik krijg regelmatig mondelinge reacties waar ik enorm van sta te kijken, wat mijn vrijelijk schrijven over van alles en nog wat voor iemandne betekend, maar ik vind het ook erg leuk om dat onder mijn schrijfsels terug te vinden. Wat je ervan vind wat ik schrijf, welke boeken jij te gek vind, etc. Kortom, ik vind het erg leuk om feedback en respons te krijgen!

Hartelijke groet en veel leesplezier

 Carolien