Adaçay en behulpzaamheid – Goede Vrijdag

On 25 March 2016 by Carolien Geurtsen

Gewoon even snel omdat de zon schijnt en het ontbijt roept, en ik heel gauw lang blijf zitten schrijven omdat dat leuk is, maar nu even niet, want de dag roept.

Adaçayi

Ik zit aan een salietheetje, vroeger zou ik dat een medicinale thee genoemd hebben en feitelijk is dat het natuurlijk ook. Hier in Turkije is het beter bekend als Adaçayi oftewel bergthee en al zolang als ik me kan herinneren, dus veel langer nog dan de toeristische appelthee, overal verkrijgbaar waar je ook de ‘gewone’Turkse’ sterke zwarte thee geserveerd kan krijgen.

Thuis in Nederland drink ik normaliter aan het begin van de dag een glas lauw water met een eetlepel biologische appelcider azijn, goed voor van alles en nog wat, onder andere verlaging van de zuurgraad van je lichaam (dus ontstekingsremmend)en cholesterol verlagend, ook niet onbelangrijk. En gewoon voor het op gang brengen, zeg maar wakker maken van alle orgaantjes, hup, doorspoelen maar.
Maar goed, tot zover de Adaçay.

Wat ik absoluut nog even wilde noemen van de heenreis is de mini ontmoeting in de bus vanaf het vliegtuig naar de terminal, met maar ongelofelijk weinig zitplaatsen, ik schat op de hele bus 10 en dat is aan de hoge kant. Dit omdat er heel veel mensen tegelijk vervoerd moeten worden en voor een meestal niet heel lang stukje, dus die kunnen over het algemeen best staan, zeker na een tijd zitten in het vliegtuig of de wachtruimte als ze naar het vliegtuig toegaan. Lang verhaal kort, ik had enorme pijn in mijn benen en voeten en kon haast niet rechtop blijven staan, dus ik zette mijn bagage op een verhoging achterin de bus, klaar om daar gedurende de reis ook te gaan hangen. Ik had in een flits rond gekeken of iemand geneigd zou kunnen zijn om op te staan van één van de vier stoelen in mijn deel, de achterste helft van de bus, maar ik dacht van niet.

Wél dus. De niet meer heel jonge maar absoluut niet oude man (wiens geste ik dan van mezelf gewetensvol af zou moeten slaan), stond op en knikte naar zijn stoel. Ik bedankte hem beleefd edoch zeer welgemeend en ging opgelucht zitten. Rare meid als ik ben wilde ik dat beeld van de nu staande man ook fotografisch vastleggen maar vond dat dus absoluut ongepast en zeker niet een gevalletje van ‘mag ik uw foto nemen omdat ik u zo dankbaar ben en dit een memorabel voorval vind’, zoals we wel in een workshop van Thatcher Cook geoefend hadden enkele weken terug. You have to choose your moment en dit was er absoluut niet eentje van.
Maar rechts van me in mijn raam gekeken zag ik een weerspiegeling van hem en nog voor vertrek nam ik ogenschijnlijk een foto van het geparkeerde vliegtuig rechts van mij, waarbij ik de man in kwestie ook redelijk duidelijk in het vizier had. Afwachten natuurlijk hoe dat uitpakken zou en gelukkig gelukt.

Bij het uitstappen bedankte ik hem nog eens, gepast gereserveerd zoals het een alleenreizende vrouw pratend tegen een voor haar onbekende man betaamd. Burasi Turkiye, respecting the social codes.DSC_3889 thank you

Alhoewel ik al jaren ook met het openbaar vervoer en dus de bus rijd in Nederland, is het me in mensenheugenis niet voorgekomen dat er iemand voor me is opgestaan.

En dan herinner ik me hoe ik in de eerste week van mijn woon en werkachtigheid in Turkije een lekke band kreeg in de bergen bi Antalya en er binnen ene kwartier een man voor me stopte, parkeerde en zonder iets te zeggen mijn kofferbak opendeed en de band verwisselde en daarna ook weer zonder iets te zeggen doorreed, mij in verbijstering, én zeer dankbaar, achterlatend. Ook zo’n geloofs en/of menselijk gevalletje van u zult behulpzaam zijn. Maar evengoed, niet met vreemde dames praten om ze niet in verlegenheid te brengen. Niet gepast. En dat pastte mij prima, ik vind het ontroerend mooi, net als dit ongelofelijk lieve gebaar van de veel jongere man dan de man in de bergen, die nu in de bus hier voor mij opstond. Cool en fijn.

En dit is voor mij dus de essentie van gepraktiseerde goedheid.

En verder heb ik gisteren een fijne rustige dag gehad opdat mijn voet wat bij kon komen en ik ook. Rond het Esbelli House huis gelummeld, fijne muziek geluisterd, leuke gesprekjes gehad, lekker gegeten, de jongens hadden wat voor me besteld, en veel alleen geweest. En de voorjaarspaasmandjes bereid. Al eentje cadeau gegeven, met de waarschuwing dat in de paarse pure eitjes alcohol bevatten maar daar werd gelijk gretig in gehapt en van gesmuld.

Heerlijk geslapen en nu lekker ontbijten en voet testen met een wandeling naar de binnenstad (dorp?=Ürgüp) en appels voor de orgen te bakken appeltaarten kopen op de markt. Ik verheug me.

Een Goede Vrijdag gewenst vanuit Esbelli Cave House in Cappadocië!

Snapchat-644590243324720550

De rest natuurlijk op Snapchat



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • August 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: