afkicken van smoesjes

On 25 September 2012 by Carolien Geurtsen

Afkicken van smoesjes #PHOT

Het bovenste beste stukje chocola kreeg ik vorige week cadeau. Omdat het een echte caloriebom is, en ik meedoe aan een vrij streng dieet in naam van een landelijk onderzoek (Shape-2) mag dit voorlopig niet door mij gegeten worden.
Want ook al is het maar 38 gram, er zitten toch 194 hele calorien in (denk aan drie boterhammen met beleg) en daarvan is 16,4 gram vet waarvan weer 14,6 gram saturated (eh verzadigd). En het 38 grams stukje bekoring bevat ook nog eens 9,3 gram suiker, dus dan blijft er niet zoveel meer over wat ik aan minder vluchtige voedingsstoffen kan eten op een dag, en afzien, nee daar heb ik geen zin in.

Vorige week hadden we een bijeenkomst met alle deelneemsters aan dit borstkankeronderzoek (onderzoek naar de correlatie tussen afvallen door beweging, dieet en hoeveelheid geslachtshormonen, wat weer van invloed is op het risico op het ontstaan van borstkanker) en toen had ik dit stukje chocola meegenomen ter illustratie van mijn verleidingen, lastigste dingen om te laten liggen.
Ik besloot ter plekke om het te gaan bewaren tot het onderzoek, in ieder geval mijn aandeel erin, afgelopen is en zag al voor me hoe ik het in een glazen kastje ging opbergen waarvan ik ook wat als deurtje zou kunnen fungeren zou dichtlijmen. Volgens mij het enige wat me ervan zou kunnen weerhouden om het voortijds op te eten.
Toen ik mijn intentie hardop uitsprak, met als bijbehorende reden dat ik onbeschaamd wilde genieten van die 38 gram en dan de rest van de dag ook nog lekker kunnen eten, zei iemand: dan moet je er een mooi lintje omheen doen waardoor je een extra stap hebt vóór het open is.
Ook dat beeld zag ik voor me, dat moest dan het brede rode lint zijn wat ik ooit eens van de Dalai Lama heb gekregen en een paar maanden om mijn pols heb gedragen. dat vond ik wel mooi dramatisch. Dat hield ik voor me.
Ik heb ook niet verteld van mijn mini-vitrine fantasie. Ik stopte het stukje weg in het zijvakje van mijn tas en wilde later bedenken waar ik het daadwerkelijk op zou bergen, in t zicht of juist niet.

Op de terugweg naar huis besloot ik om het in het zijvakje van mijn tas te bewaren, met het risico dat het gaat verkruimelen of smelten in die laatste 10 weken die er nog te gaan zijn. Daar moet ik nog iets op bedenken.

Toen ik ooit ophield met roken, althans die keer dat het ook daadwerkelijk gelukt bleek te zijn, achteraf na een jaar of twee durfde ik dat wel te zeggen, heb ik mijn laatste pakje sigaretten aangebroken in ene hoek van de boekenkast laten liggen, in het bijna volle zicht.
Ik zag het in ieder geval in het begin iedere dag liggen. Geopend.
En ik heb er nooit een sigaret uit genomen, of althans, niet opgerookt. Ik had een cliënte die óók niet meer rookte, maar altijd als ze bij mij een sessie had, toen zo eens in de maand, vroeg ze daarna of ik dat pakje sigaretten nog had liggen.
Ze waren inmiddels al behoorlijk oud en droog geworden, maar het was haar beloning die ze dan in ogenschijnlijke tevredenheid oprookte.

Vanavond kwam ik terug uit Delft van een vrijwilligers briefing voor TEDxDelft op 5 oktober en ik deed er extreem lang over om weer thuis te komen.
Ik had besloten om niet zoals op de heenweg de bus te nemen naar Zoetermeer en vervolgens nog twee keer overstappen per trein voor de boeg te hebben, maar een gok te wagen via Centraal Station Delft. En ja, dat eerste werd aangegeven door 9292 als het meest logische.
Onderweg lopend heb ik wat foto’s genomen en best wel een groot risico, want ik wist niet hoe ver het echt was en hoe leuk mijn voet (hielspoor) dat zou vinden.
Maar rustig aan, onderweg foto’s schietend, ging het prima…  De rest zal ik achterwege laten want langdradig, behalve dat er veel gewacht, een verkeerde treinkeuze en een ritje via Amsterdam Centraal bij te pas kwam. Daar kocht ik een koffie, om het laatste deel van mijn traject niet in slaap te vallen, en een hoe heet zo’n ding, chocolade muffin. Als beloning.

Ik zat in mijn twee na laatste trein en was het zakje al open aan het maken toen ik aan het reepje chocola in het zijvakje dacht, en vervolgens aan dat verre pakje sigaretten en legde de muffin, zij het met enige moeite, weer terug in mijn tas.
Hou me te goede, ik ben erg verslavingsgevoelig. Alles wat lekker is vind ik lastig om te laten liggen of staan, maar het is gelukt. Vandaag.
Ik kon nog net de foto nemen en toen moest ik het snel wegruimen, de chocoladegeur vulde de ruimte steeds gebiedender.
Nu ligt het, weer keurig ingepakt, op de trap naar de bovenste verdieping, voor mijn zoon. En het kleine reepje ligt naast mij en gaat zo de tas weer in, althans het zijvakje, net uit het zicht. Ik ruik nog steeds chocola.

Photo on Tuesday (#PHOT)  is een initiatief van Karin Ramaker en wekelijks doen daar flink wat bloggers aan mee.
De uitleg, hun impressie en die van Karin kun je hier lezen en vooral zien.



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • July 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: