Afscheid nemen bestaat niet – Ruud Ketelaar

On 13 April 2016 by Carolien Geurtsen

Ruud en JJ mini blogpraat meetup Ik schrok me te pletter toen Elja me vanmorgen belde. De haren op mijn armen gingen letterlijk recht overeind.

Wát?

Elja verexcuseerde zich dat ze het zo blunt zei, – vond ze zelf dan-, maar ik vond van niet, was blij dat zij het was. Er zijn geen goeie fijne unblunte manieren om slecht nieuws te brengen. Het was in dat opzicht helemaal prima. Fijn haar aan de lijn te hebben in plaats van het ergens te lezen, misschien pas over een paar dagen. Ik zit per slot amper nog op Twitter.

Ik heb je nummer gebeld in de hoop je zoon aan de lijn te krijgen, en dat was ook zo. Een slimme jongen, net als zijn vader.

Verdomme.

Een paar uur kon ik nog redelijk kalm rondlopen, snel boodschappen doen omdat puppie sliep en dit mijn enige kans van de dag was om de basics inclusief wormenkuur en toch ook maar een fles wijn in huis te halen. Bij terugkomst met puppy wandelen en ondertussen Elja proberen terug te bellen. Puppy/Puppie?

Wat een takke ochtend

Zus stuurde dezelfde tijd appjes: Mijn vader zijn huistelefoon is kaduuk en nu ook zijn mobiele accu kennelijk leeg, niet bereikbaar. Fijn. Ook dat nog. Dus zijn buurvrouw bellen of ze wil kijken of hij okay is. Ik schrijf het erbij op omdat jij en ik ook altijd zo communiceerden en onze afspraken de laatste jaren regelmatig samenhingen met mijn mantelzorg gedoetjes.  Ik keek net nog even naar onze laatste uitgebreide whatsapp toen het er eindelijk van ging komen dat we weer eens samen gingen lunchen, bij Vloer, Voer, ach jee, hoe heten ze nou ook alweer? Bunnik. En was ‘t was het lekker en gezellig verdomme.

verdomme

Maar toen hing onze afspraak en het tijdstip dat ik je op zou komen halen van huis ook samen met mijn vaders wel en wee. Bezoekuur en zijn ontslaggesprek vertraagden mijn komst om je op te pikken en daarmee onze lunchaanvang ook.
Ik heb het net even terug gelezen, 26 februari was het, alweer veel te lang geleden.

Ik loop al een week met: Ruud bellen, kom op, in mijn hoofd en baal nu dat ik dat niet gedaan heb. Fok.

En ja, ik had wél van de week op je Bruce Springsteen blog gereageerd, en geeneens de moeite genomen terug te lezen of jij dáár weer op gereageert had. Ook een beetje bang misschien voor je reactie. Ja natuurlijk had je geantwoord, daar kwam ik zojuist achter.

Uitgesproken was je nooit, een uitgesproken mening had je altijd.

Tegelijk mocht ik je daar enorm om én vond ik je soms een draak van een vent. Regelmatig verstonden we elkaar verkeeerd, of liever gezegd ik jou, laten we eerlijk zijn zoals we dat altijd waren.

Tjonge maar wat hield ik van je, en nog.

En samen hielden we van Ellen.

Ik probeerde me straks te herinneren wat je op je kaart had geschrevenop mijn verjaardags dineetje afgelopen december. In het kader van wat je je zelf het komende jaar gunde, zoals ik jou en iedereen gevraagd had. Wat zaten je wenkbrauwen even hoog toen.

Met alle andere kaarten ging ook de jouwe rond (Jim of je zus zal hem wel vinden bedenk ik me ineens),  en al mijn vrienden en vrindinnen en mijn zoon schreven daar een aanmoediging bij. Het had ongetwijfeld iets met je gezondheid te maken. En even ongetwijfeld zou je het ook héél anders geformuleerd kunnen hebben, bedenk ik me acuut.
Ik ga straks kijken wat je bij de mijne hebt geschreven.
Wát ben ik blij dat je erbij was. Maar wat een verdomd kort jaar is dat voor je geworden en geweest. Terwijl je zó opgetogen was dat je voet steeds aardiger voor je leek te worden.

Wat een verhaal jij en je lichaam jij en je voet. En wat kon je daar sec en droog over schrijven, en daarmee des te aangrijpender.

Je blog is je goud wat je achterlaat.

Ik moet ophouden met schrijven. Weet je, want waar ik mee begon, dat ging over een SMS goes MMS. Je zoon heeft me het telefoon nummer van je zus gestuurd, dat werd een Vcard en dat wordt dan gelijk een MMS, en laat ik nou te laat zijn geweest met het nummer opschrijven. – Stel nooit iets uit –

Tien minuten later bleek ik uitgelogd en kon er niet meer in komen, en toen begon de stress.

Kolfje naar jouw hand – slecht funktionerende menselijk aangestuurde systemen. Bij mij was de melding wachtwoorden die niet zouden kloppen, dus helpdesk 1 (3o minuten) en klanten service 2 40 minuten).

Dan: “U moet 10 minuten uw telefoon uitdoen en sim kaart eruit en dan stuur ik een reset voor uw MMS instellingen en zou het in orde moeten zijn”. Maar dat was het dus niet.

Vervolgens Klantenservice technische dienst, alweer héél lang aan de lijn. En nog steeds heb ik je zus niet aan de lijn gehad, want hij had uiteindelijk nog een techneut gevraagd en die zei dat er iets met de Vodafoon MMS dienst mis was, en dat het vanzelf goed zou komen, en ik echt alsnog in zou kunnen loggen ‘op den duur’. En dan denkelijk op den zure duur eindelijk je zus kan condoleren. Want ik verrekte het om Jim weer lastig te vallen –

Verdomme Ruud, zo’n post (uitgesproken op zijn Engels wat jij nooit zag zitten) en klaagzang als deze had jij veel beter kunnen schrijven dan ik dat kan.

Al vond ik dat je te weinig belde, te weinig aan mijn bel trok, je vond het al lastig hulp te aanvaarden, laat staan te vragen, lullo. Je was er onmiddelijk als ik dat wel deed of een uitstapje voorstelde.
En wat ben ik blij met alles wat we wél samen hebben meegemaakt en gedeeld. Belachelijke avonturen, autootje huren en koud uit de revalidatie rechtstreeks door naar de notaris, tekenen voor je huis,  meterstanden opnemen, huishoudelijke dingen kopen, je verhuizing helpen organisereen en meehelpen met schoonmaken en inrichting.

En wat was je gvders trots op wat er allemaal wél lukte in je uppel. Het schilderij van Ellen opgehangen, zat je daar te stralen. Heel moe maar tevreden.

En wat was je blij met alle hulp. Je geweldig gezellige housewarming-dankjewel, met Lavalu, en ook nog ooit je kerstblog voor mijn verjaardags marathon, zo dierbaar in al zijn eerlijkheid. Samen (twee keer) naar Ellen ten Damme, één keer met haar gebroken arm? Naar Tivoli met dat belachelijke voorprogramma bij Miss Montreal. Ooit Lavalu natuurlijk, als voorprogramma bij een Belgische band waar ik  geeneens de naam mer van weet. Wel dat daar die pluche rode bank stond. En Spinvis.

Te veel om op te noemen. Ons Utrechtschap en hoeveel meer we gemeenschappelijk verleden hadden dan we wisten. Daar kwamen we steeds weer achter. Jouw enorme maatschappelijke betrokkenheid en rechtvaardigheidsgevoel. Jouw actie verleden en het mijne, behoorlijk verwoven zonder dt we elkaar toen kenden denkelijk aan dezelfde boomhutten gewerkt in Amelisweerd.

Ik raaskal.
En nog heel veel veel meer. Boos ben ik. Verbijsterd. Verdrietig. Verbaasd.
Het Wat maak je me nou effect.
Opstandig.

Vreselijk verdrietig voor je zoon

Met recht ben je onvergetelijk Ruud.

Belachelijk, je bent er niet meer.
Belachelijk dat je er niet meer bent.

je bent helemaal niet weg te denken
Constante factor Ruud
ondanks alles wat jou pijnigde en uitdaagde.

Dat doe ik dan ook niet
Jou wegdenken

Afscheid van Ruud
No way
dan maar in de ontkenning
en foto’s opzoeken

Jim, Yvonne en familie en vrienden, heel heel veel sterkte!

Ik wil er een nummer van Ellen bij, en de eerste die komt is deze, in het door jou zo gehate De Wereld Draait door, met dat loeder van een Matthijs van Nieuwkerk, waar ik een veel leukere pet van op heb. Dus nee, ik zal je deze besparen en er een opzoeken waar je je wél in kunt vinden. De foto van Ellen is van de Parade, waar jij de volgende dag met Jim heen zou gaan. Blij liet je de CD zien, natuurlijk mét handtekening. Volgens mij was je echt nét uit het ziekenhuis.



4 Responses to “Afscheid nemen bestaat niet – Ruud Ketelaar”

Trackbacks & Pings

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • April 2017
    M T W T F S S
    « Mar    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: