als het verleden je kust

On 25 July 2015 by Carolien Geurtsen

Turkey 2015 xsmall

Een kort WhatsAppje, met één vraag: Heb je zin om volgende week mee te varen? en drie dagen later is zowel mijn ticket geregeld als mijn koffer gepakt. Verwend tot en met blijf ik me gezegend voelen, met zo een ex-man, vrouw en schoonfamilie, waar ik nog steeds meer dan welkom ben.
Een oproepje op de Facebookpagina van De KrachtFabriek maakt zelfs dat ik middenin de nacht door een relatief onbekekende naar Schiphol gebracht wordt, de laatste nachttrein is dan al lang van mijn durp vertrokken. Liehiev, Margot, mijn dank is groot!

Na inchecken zwerf ik door een zich verbouwend vliegveld naar de juiste gate, in een nieuwe vleugel (E), die me zeker 2 km overdekte ochtendwandeling geeft. Gewapend met cadeautjes en groeten van mijn familieleden omhels ik de rest van de reis.
Eenmaal geland is het ongelofelijk wat een verschil het nu verplichte online visa aanvragen maakt op de snelheid waarmee ik en anderen door de Turkse douane heen stromen, wát een verademing – Vroeger moest je eerst een hele lange rij in om je visum te kopen en dan de hele lange volgende rij om dat vervolgens aan de douane te laten zien. Met een big smile loop ik naar de band voor mijn bagage.

Dan buitengekomen na enig gezoek en gebel, want ook de ophaal modus – wie mag waar staan – is veranderd, en dit niet persé in het voordeel, maar uiteindelijk vinden we elkaar: een bordje met mijn naam erop vastgehouden door een opgeluchte dame, werk wat ik in een 50 tinten kleurig verleden ook deed.
Op mij wacht een koele bus in de al opwarmende ochtendzon.
Het volgende uur verglijdt achteroverliggend en door het raam starend het landschap in me opnemend waar ik zelf zo vaak doorheen gereden heb en ben, Van Dalaman naar Marmaris, Mugla Yol. Ik drink de beelden in.
Het is een enthousiast weerzien en mijn mond valt open bij het zien van de king size gulet, een prachtige boot en van de mooie hut, die ik overigens de rest van de week voornamelijk zal gebruiken om te douchen en naar het toilet te gaan. Alleen de eerste nacht slaap ik op aanraden van de bemanning benedendeks, omdat we dan al heel erg vroeg in de morgen, nacht nog, uit Marmaris zullen vertrekken en het behoorlijk ontstuimig zal worden.
Dan vervolgt zich een week van ten diepste thuiskomen en uitrusten, verzorgd worden en genieten van elkaars gezelschap, de oogverblindende natuur en heerlijk eten. Slapen in zo rustig mogelijke baaien, ik onder de sterren op het dek, waar de comfortabele matrassen steeds klaarliggen. Zwemmen voor het ontbijt, na het ontbijt, en tijdens het varen naar de volgende baai boeken lezen en naar de spelende en af en toe ruziënde kinderen kijken, leesbrillen en knuffels uitdelen en ontvangen. Genieten van de hele dag Turks praten ook.

Met op maandag een piekervaring de andere kant op (lees stress) die de boeken in kan als anecdote nummer 2 van vliegtuig (bijna) missen, ternauwernood boarden en de aansluiting vervolgens echt grandioos missen.
Middenin de nacht zijn we dan al uren bezig met volgen waar zoon (onderweg uit NL) zich dan bevind en of het hem gelukt is om in Istanbul die avond nog een nieuwe vlucht te regelen zodat we de volgende dag gewoon weer verder kunnen varen, en hoe laat dan.
Het eerdere transferbusje is dan allang vertrokken van vliegveld Dalaman, en voor vader de inmiddels door good old Sami geregelde transfer taxi chauffeur gevonden heeft die hem middenin de nacht naar onze baai met x en y coordinaten moet zien te vinden, is er heel wat tijd verstreken en zoons vliegtuig allang geland.Google maps wordt driftig bestudeert met aanknopingspunten in Göcek waar op het juiste moment links of rechtsaf geslagen moet worden om de juiste kustweg (het bos in) te vinden.

Omdat een uur verder inmiddels duidelijk is geworden dat het allemaal goed gaat komen, de chauffeur blijkt de omgeving op zijn duim te kennen, ontlaadt de spanning van een hele dag zich in de meligheid van totale opluchting, zeker als we dan eindelijk de koplampen van hoog bovenaan de berg zien verschijnen. We springen op het dek op en neer, omhelzen elkaar en halen ten overvloede zaklampen te voorschijn terwijl de hele boot goed verlicht de nacht inschijnt, een lichtbaken voor de taxi chauffeur.
Vervolgens stapt rond 02.30 uur een ook al die tijd opgebleven bemanningslid de donkere nacht in, de dingy op, om hem op te gaan halen. Ik film de hele aankomst in het donker, gewoon om maar iets te doen te hebben tijdens dat laatste eindeloos durende kwartier. Niets te zien behalve de koplampen van de auto aan wal. En alle uitroepen en verzuchtingen en uiteindelijk de kussen en smakzoenen staan er ook op, dat wel.
Dan zijn we compleet.



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • April 2017
    M T W T F S S
    « Mar    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: