Arabieren kijken = mensen vergelijken

On 25 March 2013 by Carolien Geurtsen

View from Aci Badem hospital

Op 11 maart schreef ik in Rokjesdag is één dingetje:

Arabieren Kijken van Hassnae Bouazza

Zodra ik me bewust werd van dit schrijven, heb ik er naar uitgekeken om er aan te kunnen beginnen, en nu is het eindelijk zover. Bijna geen leukere plek om het te lezen dan hier in Turkije, waar er veel vergelijkingen te trekken zijn en ook zo veel anders is, in ieder geval aan de oppervlakte, of althans, dat zal al lezend gaan blijken.
Dat dit nog niet mijn uiteindelijke review is, moge duidelijk zijn, ik ben immers pas net begonnen, maar boeiend is het inderdaad vanaf de eerste alinea’s.
 Met mijn eigen verleden en huidige binding met Turkije, tien jaar gewoond en nog steeds smitten, én met vrienden uit Egypte, Algarije en Marokko, ben ik gewoon razend benieuwd. Nieuwsgierig naar wat ik wel en niet herken van een zogenaamd niet-Arabische want relatief seculiere en vrij verwesterde cultuur als die in Turkije, en van mijn eigen en andermens vooroordelen, die ook ik, al of niet bewust, natuurlijk heb. En zo ga ik het ook lezen, tegen mijn eigen heden en verleden latten leggend, vergelijkend dus, en geheel en al persoonlijk.
 Wat dacht ik óók wat niet waar blijkt te zijn? Of waar blijk ik volkomen terecht een vrij kloppend beeld van te hebben, althans volgens de ogen en oren en het verstand van een intelligente vernederlandste (VerNederlandste?) Marokaanse vrouw die ik voornamelijk van Twitter en van Paul en Witteman ken, die is opgegroeid waar ik dat ook ben en die in alle opzichten behoorlijk mijn taal lijkt te spreken. Het leest dus in ieder geval lekker weg. Al heb ik mijn wenkbrouwen voelen fronsen bij ‘een boek over de Henk en Ingrid van de Arabische wereld…

Blogtournee Arabieren Kijken

arabieren-kijken_300Ik doe mee met de Blogtournee rondom het boek van Hassnae Bouazza en vandaag is het mijn beurt.
Ik had absoluut geen zin om er een reguliere recensie van te maken als ik dat al zou kunnen en had gelijk al in mijn hoofd dat ik er op een of andere manier mijn persoonlijke top tien van wilde maken. Die top tien zegt van alles over mij en, behalve een inkijkje,  waarschijnlijk heel weinig echt over het boek. Een Turkse kennis van me op FaceBook die Rokjesdag is één dingetje zag langskomen, zei: Waag het niet om een Turk een Arabier te noemen. Ik zei: ik zou niet durven. En zo zeg ik ook: Ik waag het niet om alle Arabieren over één kam te scheren en dat doet Hassnae ook niet, maar ik heb wél genoten van waar zei dit in minder of meerdere mate wél doet, én van waar ze onderscheid maakt.

De hele tijd dat ik het las zat ik in Istanbul tussen de twee dagelijkse ziekenhuisbezoeken aan een vriend in,die ernstig ziek op de Intensive Care afdeling lag, en al had ik het boek en een doodgewoon ouderwets notitie boekje de hele dag bij me, ik werd dus nogal eens afgeleid door de omstandigheden des levens. Evengoed was het heel erg leuk om het op deze manier aan te pakken en hopelijk aanstekelijk genoeg om de nieuwsgierigheid te prikkelen. Want hoe dan ook is het boek niet alleen de moeite waard, ik vind het ook verplicht leesvoer voor middelbare schoolklassen, net zoals ik vind dat bloggen een vak op school moet worden om kinderen te leren verschillen te onderzoeken en te overbruggen en overeenkomsten te herkennen, door op andere manieren te leren communiceren over hun persoonlijke achtergronden. Verder vind ik dat het boek snel in het Engels vertaald moet worden, bijvoorbeeld door mij, zodat ik het aan mijn vrienden kan laten lezen.

Mijn Top Tien (in willekeurige volgorde):

1) De leukste uitspraak uit het boek:
“Ze schilderen God af als iemand die van menselijke barbeque houdt” (pag. 119)
…refererend aan de hel en verdoemenis die God volgens fanatieke gelovigen achter de hand heeft voor zondaars, komt van haar broer.

Hassnae:

“Zo sta ik er zelf ook in: Ik geloof dat veel mensen hun eigen onzekerheid en onverzoenlijkheid op God projecteren

2) De pijnlijkste uitspraak uit het boek
is misschien heel onverwacht, maar dat was de zeer nauwkeurige beschrijving van het ontharen van de tere vrouwelijke delen met ‘Caramel’, het door harsen met een mengels van citroen en suiker ontwortelen van haarbosjes uit benen, oksels en kruis, mij met name zo bekend als gewenst op de dag vóór mijn trouwen (met een Turkse man)  door het vrouwelijk deel van zijn familie werd ik mee op reis genomen door de daarbijbehorende gewoontes, en ja ik was wel nieuwsgierig naar de plaatselijke gebruiken. Zo heb ook ik mijn handen laten henna-en en met een doek over mijn hoofd geprobeert te huilen om het afscheid van mijn jonge meisjes jaren. Ik was precies 30 dus dat lukte niet zo goed. Ik moest aldoor lachen, en we verzonnen in die kamer vol vrouwen het ene na het andere waar ik om zou kunnen gaan huilen op commando, maar het geluid van mijn onderdrukte sniklach voldeed ook.
Nadat ik een tijd voordien bij mijn ook Nederlandse vriendin had gezien hoe zij het ontharen, geheel uit vrije wil, had gedaan, en vooral schreeuwend had ondergaan, heb ik die optie laten passeren en het bij mijn benen gehouden. Touch luck for the guy, dacht ik nog.

3) Onbekend en verrassendste Weetje
dat Omar Sharif zich niet alleen tot de Islam bekeerde maar dat dat geïnspireerd was door een Egyptische actrice.

4) De meest herkenbare uitspraak

De Essentie van geloof is voor mij of je een goed mens bent, of je niet oordeelt over anderen, mensen en dieren geen kwaad berokkent..

5) Meest belangrijke uitspraak

Er is alleen een ‘wij’als er ook een ‘zij’ is.

Als er geen vijandbeeld voorhanden is, dan is dat heel snel te creeeren, als in ‘zoek de  verschillen, verdeel en heers, etc.

6) Meest onverwachte
Het nut van series op televisie. Ik moest daar ontzettend om glimlachen en vond het tevens verrassend in de eenvoud van de waarheid ervan..
Hassnae verteld het onder andere naar aanleiding van haar moeder die veel series keek en kijkt en hoe het ook bij haar eigen opgroeien een inspirerende mogelijkheid is gebleken om (vol verbazing vaak) inkijkjes te hebben in de ‘oude’, eigen cultuur of sowieso in andere culturen in het algemeen.
Zelf zeg ik altijd dat ik mijn Turks niet alleen op straat heb geleerd, door toentertijd als hostess en gids te werken met chauffeurs en restauranthouders die absoluut geen andere talen machtig waren, maar ook en vooral van nagesynchroniseerde series als The Bolt and the Beautiful, die daardoor mijn dagelijkse taallessen werden in de winters dat het hotel waar ik woonde/werkte niet of nauwelijks gasten of vertier had. Door de voorspelbaarheid van de inhoud enorm behulpzaam. En door wat Hassnae schrijft over populaire Braziliaanse series herinner ik me acuut  dat die ook in Turkije razend populair waren en ik er daar ook vele van verslonden heb.

7) Meest harverscheurende
Dat haar vader niet,  zoals hij graag wilde, in Marokko heeft kunnen sterven en het verhaal en de pijnlijke ervaringen daaromheen.

8) Meest nieuwsgierigheid opwekkende
Het hoofdstuk over films. Ik heb een lijstje gemaakt van films die ik binnenkort ook wil gaan zien:
– Caramel ( dat harsig plakmiddel om haren uit je lijf te trekken)
– De stilte van paleizen
– 1-0 (Egyptenaren kunnen niet tegen hun verlies)

9) Meest vooroordeelbevestigende
Iemand die vlak na het overlijden van haar vader commentaar heeft op de kleren die ze draagt, en dat ze zich ‘fatsoenlijk’ moet gaan kleden.
Fuck Him!

10) Meest opvallende verschil met Turkije

Dat vrouwen in Turkije al veel langer dan in de Arabische wereld, in ieder geval voorzover ik daar uit dit boek van meekrijg, een buitenhuis werkend leven hebben. Mustafa Kemal Ataturk, de oprichter van de Turkse Republiek in 1923, heeft er van het begin af aan op gestaan dat vrouwen een eigen en indien gewenst werkend (anders dan huishouden) leven zouden mogen gaan lijden. Hij moedigde naar Europeesch voorbeeld – hij was een fervent Francofiel- de zelfstandigheid en onafhankelijkheid van vrouwen erg aan.  Vorige week zag ik nog een prachtige documentaire op de Turkse televisie met beelden uit de twintiger en dertiger jaren, over hoe vrouwen anders dan in de Ottomaanse tijd van vóór 1923, mochten gaan acteren, pilote worden en alles daartussenin.
Ik leerde mijn schoonmoeder kennen als een zeer ontwikkelde en zeer gerespecteerde aardrijkskunde-lerares die er inmiddels, we spreken 1986, al dertig werkjaren op had zitten.

Dank je wel Hassnae!
O ja en ook nog graag een Arabische vertaling voor Henk en Ingrid

PS: Vorige week zat ik met mijn tijdelijke huisgenoten een Turks dating programma te kijken, waar onder andere een vrouw uit Iran aan meedeed. Tante vertelde me toen dat er heel veel Iranese vrouwen naar Turkije komen om te genieten van een leven zonder hoofddoekjes en mét bevoegdheid om zelf auto te rijden én om dus mee te doen aan wedding/dating/matching programma’s op TV .
Daar voegde ze nog aan toe: Ze zijn blijkbaar erg ‘in trek’ bij Turkse mannen.

Mijn mede draaimolen passagiers in de Blogtournee Arabieren Kijken:

Maart 2013

Ma 18 > hassnaebouazza.nl 
Di 19 > petepel.nl
Wo 20 > koperentuin.nl
Do 21 > sargasso.nl
Vrij 22 > jacobjanvoerman.nl
Za 23 > boekenbijlage.nl
Zo 24 > religionresearch.org en bonusblog petepel.nl
Ma 25 > caroliengeurtsen.nl
Di 26 > republiekallochtonie.nl
Wo 27 > geschrevengoed.blogspot.nl
Do 28 > pinkbullets.nl
Vrij 29 > ruudketelaar.wordpress.com



Trackbacks & Pings

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • December 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: