best wel moe – #notetoself – if no energy do not think

On 30 April 2016 by Carolien Geurtsen

Echt top, vaders mocht gisteren naar huis.

Wat is wondroos een gemeen iets,vooral als het verward wordt met jicht en dus dagen later pas écht aan het licht komt, en de verkeerde (want jicht) medicatie vervolgens maakt dat een en ander aan zijn conditie eerder verslechtert (eufemisme) dan verbetert Maar goed, klaar weer. Klein feestje waard.

Ondertussen belt tante gedurende de dag net als de dag ervoor regelmatig op met dezelfde vraag. Mijn antwoord beklijft nog geen 10 seconden en als dat dan gisteravond voor de vijfde keer gebeurt, precies wanneer pup echt vind dat het de hoogste tijd is voor zijn toiletgang, dan sta ik geruststellend telefonerend buiten voor ik het weet. Weliswaar mét wat ik maar de luiertas heb gedoopt: tasje met plastic zakjes, keukenrol, noodvoorraadje voer, speeltje etc. Maar zoals een half uur later blijkt als ik de voordeur wil openen, zónder mijn loodzware met ter herkenning lang rood keykoord gesierde bos sleutels, die zich ook na vier keer zoeken niet in een van mijn vele jaszakken bevindt.

Ik kan het nog even niet geloven want het behoort, juist vanwege mijn eigen vergeetachtigheid, tot de routines om hem aan de haak van de kapstok op de voordeur te hangen, voor de grijp tijdens het verlaten van het pand. Maar nee, juist toen was er dat afleidende telefoontje en nee, de bos toont zich ook na die vier keer zoeken echt echt echt niet.

Ik bel aan bij de buurvrouw via wiens balkon ik al eens eerder mijn terrein weer heb kunnen heroveren, maar helaas. De wetenschap dat ik er via mijn balkon in zou kunnen, zet mijn andere  buurman aan tot meedenken in grande proporties, en kleinzoon wil zelfs de goot voor mij beklimmen om een afstand van slechts enkele meters te slechten, maar nee, dat mag echt niet van mij. Gelukkig ook niet van zijn vrouw en de andere aanwezigen.

Terwijl ik bewapend met een briefje en plakband nog een een rondje aangrenzende balkonbuurvrouw maak, om via weer háár buurvrouw het pand te betreden en mijn verzoek om mij bij thuiskomst ajb te bellen 0p te hangen; haar dan ook al via Facebook gevonden heb en met best wel ijdele hoop op straat nog een vriendschapsverzoek verstuur voor je weet maar nooit misschien is ze in de buurt.
Terwijl dat alles – veel te lange zin –  bel ik met mijn zus, wiens reserve sleutel zich vanwege een recente logé binnen in mijn handtas bevind. Zoon is zijn exemplaar al langer kwijt en vaders…. speld in een hooiberg die verhuist is.

Even overweeg ik om de nacht bij zus door te brengen maar besluit van het ene moment op het andere dat ik echt te moe ben om te zwerven, zonder dat er zicht is op een andere optie bij het wakker worden de volgende ochtend dan die nu voor me ligt – De woningbouwvereniging bellen om hun weledelgestrenge deuropenmaker langs te sturen. De buurvrouw is namelijk lerares en het is namelijk mei vakantie, dus de kans is te groot dat ze zo niet met de Noorderzon dan toch voor meer dan een nachtje met die van het Zuiden vertrokken is.

Onderwijl is buurvrouw naar beneden gelopen om nog eens bij mijn onderbures aan te bellen. Van haar balkon is met een trap ook echt veel mogelijk, zeker voor kleinzoon van buurman. Maar daarvan weten we dat zij tot laat werkt en nee, inderdaad, dan is kleinzoon al weg, dus dat wordt ‘m ook niet.

Terwijl Pascha en Buddha, hond van kleinzoon buren, luidruchtig kennis met elkaar maken en uiteindelijk de rangen helder gesteld worden – Buddha wint terecht op leeftijd – belt buurman het noodnummer van de woningbouw. Ik krijg een lekker bakje koffie om bij te komen van het extra rondje wat ik toch nog even gelopen heb om te kijken of ze (de sleutels) niet toch, heel per ongelijk en ongeloofwaardig geluidloos, onderweg uit mijn zak gevallen zijn.  Ik begin me in de beslissing te ontspannen, de ermee gepaard gaande klauw geld op de koop toe nemend.

De verloren of vergeten sleutelanecdotes van weleer vliegen door de kamer. Die van hun voorheen inwonende andere kleinzoon én die van toen mijn zoon zijn sleutelbos kwijt was, ik in Istanbul zat, en buurvrouw naar de Appie ging om te checken of hij ze daar was vergeten. Dit terwijl buurman in het water voor de deur had zitten ‘vissen’ of ze daar niet door een lolbroek ingegooid waren. Alles Onverrichter zake met een nieuw slot en veel kosten ten gevolge. Door het tijdverschil met Turkije lag ik al in mijn nestje toen de sms met het sein ; brand meester, zoon binnen’ binnenkwam.

Terwijl de honden bijna moe ge statushouder uitdefinieerd waren en het blaffen daardoor flink afgenomen was, belde de thuiszorg van paps hoe het nu moest met zijn medicatie. Mijn geschreven A4 en de overdracht van het ziekenhuis plus medicatielijst bleken niet voldoende helder helaas. Na twee pogingen om me te concentreren op hoe het ook al weer zat, gaf ik het op en vroeg haar mijn zus te bellen. Mijn hoofd kon dit niet helder benaderen, laat staan uitleggen. Té risicovol met al die medicatie.

Snapchat-sleutel vergetenMijn derde held van de dag (de eerste twee zijn mijn naoburen) arriveerde en had, natuurlijk, de deur zó open. En toen was het tijd voor de kassa en ID kant.
Eerst nog ontspannen liep ik mijn huis binnen en steeds meer als een kipje zonder kop ging ik op zoek naar mijn sleutelbos en mijn portemonnee.
Het zou toch niet…. maar nee het was niet. Ik had ze op de meest oneigenlijke plek in de keuken neergelegd. Bestraffend sprak ik mezelf innerlijk toe terwijl ik de monteur en gezien het bedrag (95 euri) denkelijk óók in één klap zijn baas tevreden stelde. Vervolgens pup ophalen, afscheid van Buddha en iedereen ten diepste bedankend trok ik de deur achter mij dicht, om ‘m twee seconden later mét de reserve sleutel van zus en al voor een laatste keer die dag te openen en aan de buurman te overhandigen.

Voor de volgende keer.

Denkelijk word je al moe als je dit leest
Wij hebben in ieder geval vervolgens goed en lang en comateus diep geslapen.

De eerste ochtendwandeling was om zes uur, pup doet een dut, de tweede koffie isin de maak en de grapefruit lacht me tegemoet. Tijd voor de foto en een punt. Enige stress is mij ondanks de hoeie nacht niet vreemd



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • October 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: