Asociaal Energiebeheer oftewel foongebruik in gezelschap, ik doe dat

On 14 November 2014 by Carolien Geurtsen

een beetje vreemd maar wel lekker - asociaal energiebeheer -Ik blijk een Stamina Modus te hebben op mijn telefoon. Er zat nog 3% prik op, dus het was zojuist de hoogste tijd om hem in te pluggen voor opladen. Die Stamina Modus gaf aan dat ik na inschakeling daarvan nog één uur mijn telefoon tot mijn beschikking had om te bereiken en bereikt te worden. Niet zo heel interessant om 06.30 in de ochtend, maar wel dat daaronder stond ‘Ultra Stamina Modus”, en dan kan ik ineens nog 10 uur mijn telefoon in leven houden. Energiebeheer door uitschakeling van heel vele functies. Ultra Stamina Modus equals Energiebeheer, dit door uitschakeling van heel vele functies.Wat dit precies te maken heeft met waar ik over wilde schrijven vanmorgen weet ik niet, maar dát het zo is, wel. In ieder geval is het obvious bruggetje het gebruik van mobiele telefoons, en dat in dit geval gebruiken in gezelschap voor meer dingen dan waar ze in eerste en tweede instantie ooit voor bedoeld waren. Het begrip  asociaal energiebeheer komt in me op. Dat laat ik even sudderen.

Feitelijk kom ik erop doordat ik van de week een gesprek had met iemand die letterlijk zei: als jij zo veel op je telefoon zit als je doet, dan wil ik liever niet dat je op mijn verjaardag komt. Fair deal dacht ik. Beetje pijnlijk wel , maar ik hou meer van eerlijk dan van zalvend.
Ze ervaarde het als erg irritant zei ze, en haar man ook. Genant ook naar de rest van de aanwezigen toe.  Vluchtgedrag, zei ze, van communicatie met en van de rest van het gezelschap.
We hadden het  er al vaker over gehad dus het werd niet iets dramatisch opwindends qua gespreksstof, maar natuurlijk wel nog iets pijnlijker toen ik zei, dat is goed, dan kom ik niet meer op het grote gezamenlijke verjaardagsfeest. Want inderdaad, ik zit relatief vaak op mijn telefoon, niet om te bellen, dat doe ik er amper mee, ik ben niet zo’n beller, heb er in feite een behoorlijke hekel aan omdat ik er doodmoe van wordt, van telefoneren. Dus ik moet me er echt toe zetten als het niet om heel praktische dingen gaat. EN die kunnen meestal ook via SMS of WhatsApp, dus gaat het in mijn geval meestal om telefoongesprekjes met vaders of tante. Die met vaders zijn heel praktisch en kort en die met tante iets langer over hoe het gaat, en tot gauw gezegdes.
Ik heb mijn Xperia gekozen voor zijn camera, net als de twee keren hiervoor de HTC, en dat was best een dingetje, mijn HTC verlaten. Ik heb geen andere camera dan die in mijn telefoon en ik speel nu eenmaal heel veel met foto’s, het ontspant me, niet alleen het maken, maar ook het bewerken en samenvoegen. Los daarvan check ik af en toe berichtjes en geef vaker niet dan wel,  maar heel soms toch wel antwoord als het dringend is, en ja, ook op verjaardagen. En ja dat is subjectief. Dringend. Net als onbeleefd.

Terug naar af.
Ik vertelde de persoon in kwestie nog eens dat ik me vaak niet kan verhouden met de gespreksstof en/of het gebezigde volume van de aanwezigen, of hoe de aanwezigen met de gespreksstof omgaan. [Denk voor het gemak even Zwarte Piet]. En dat ik dan inderdaad vaker dan vroeger mijn telefoon opzoek om niet weg te ‘hoeven’  lopen. Vroeger deed ik mezelf meer geweld aan, een buitenstaander zou het misschien benoemen als: gaf ik me meer moeite, ‘om wel mee te praten met zaken die me niet interesseren of waar ik of de ander zeer uitgesproken meningen over hebben.
Ik noem het expres geen prietpraat want dat is totaal de plank misslaan en dat zou de aanwezigen ook echt onrecht aandoen. Alleen de meeste gespreksstof heeft gewoon niet mijn interesse of is in sommige gevallen te pijnlijk, dat komt dus ook heus wel voor. En een oprecht antwoord op een oprecht hoe gaat het, op een verjaardagsfeest, ook al gaat het heel goed met me tegenwoordig, daar zit ook bijna niemand op te wachten. Ik ben niet zo goed in oppervlakkig antwoord geven en de diepte die ik dan in neig te duiken is al gauw teveel voor de ander.
En last but absolutely not least is de kakafonie van geluiden me ook te veel, en eigenlijk komt er nu pas bij me op dat het misschien een goed idee zou zijn om de profi oordoppen die ik heb in te doen naar zo’n gelegenheid. Bij concerten denk ik daar wel aan.
Mijn oren zitten nu eenmaal zo in elkaar, of mijn hoofd, hersenen, dat ik alles hoor, alles versta en alles binnenkomt wat er binnen een actieradius van 10 meter gesproken wordt. Net alsof ik tien, of laten we wel wezen op zo’n verjaardag feitelijk 20 tot 25, radiozenders tegelijk aan heb staan op praatprogramma’s.
Dit is a) moelijk uit te leggen aan iemand voor wie dat gegeven onvoorstelbaar is, en b) moelijk te begrijpen voor iemand voor wie dat gegeven onvoorstelbaar  onvoorstelbaar is. En c) bijna niemand neemt ooit de moeite om even uitgebreid de tijd te nemen om zich dat onvoorstelbare werkelijk voor te stellen. Bijna niemand.

Mijn geschatte levensduur op een verjaardag op Stamina en Ultra Stamina modus…of die van mijn energie dus, is soms een uur, soms drie soms zeven uur. Voor de tijd van de mobile telefoons presteerde ik het om op een Sinterklaasfeest na het openen van de pakjes, als iedereen in een ander deel van de kamer gezellig ging zitten praten, met een krantje op de bank te duiken, yep, als vluchtgedrag, en 3 van de 4 keer in slaap te vallen.

Ik kan vaak redelijk goed voorspellen bij welke gelegenheden mijn Stamina Modus niet voldoende zal zijn die avond, maar soms niet. En Ultra Stamina Modus, uitschakeling van heel veel functies,wat dus ronduit asociaal energiebeheer is, is feitelijk een rood licht. Of zou dat moeten zijn. vanaf nu. Ik moet  dan eigenlijk beter niet het ‘risico’ nemen om te gaan.
Waarom ik dan toch weer ga ging ga?>
Omdat ik van diegene hou die jarg is, in combinatie met dat ik hoop dat het deze keer anders zal zijn, omdat ik hoop dat er toch een fijn leuk, hetzij oppervlakkig hetzij diepgaand gesprek of twee drie zal ontstaan, Want ja, sommige mensen zouden dat misschien niet verwachten, maar met de juiste chemie hoeft het ook voor mij nergens over te gaan, en kan ik het geweldig onzalig oppervakkig leuk hebben in en met gezelschap.
En ja, daar doe ik zeker in het begin echt wel uitgbreid moeite voor, want ik hou van mensen, gezleschao, verbinding. Maar er is een heel apart fenomeen wat ik werkelijk nog niet door heb qua factoren, dat er verjaardagen of bijeenkomsten zijn ,want het gaat niet alleen om verjaardagen, waar ik in een oogwenk  leeg loop kwa energie en die waar dit niet het geval is, en zo lang me dat nog werkelijk een raadsel is, ben ik het blijven proberen. Maar nu weet ik dus niet of ik nog naar de verjaardagen van de personen in kwestie zal gaan in de toekomst. Het is een stel en ze hebben er allebei op hun eigen manier last van. Dat ik me regelmatig onttrek aan het gedruis, terwijl ik temidden ervan blijf, asociaal energiebeheer toepas om er toch bij te zijn. Pijnlijk? Misschien. Eerlijk is beter. Vind ik.

Wat een lang epistel is dit geworden zeg. zoals bijna altijd uit de losse pols geschreven, dus zo ook even checken op spel- en vorm fouten
Vorig jaar schreef ik er ook al over, ik zoek het even op. Nu.

Ogenschijnlijk asociaal energiebeheer

vorig jaar schreef ik over mijn ontdekking in  What on earth are you – meaning myself – no labe suffices

I was invited as speaker on a 2 day conference on autism. It was a strange combination of factors and ingredients and a lovely combination of uniquely wired people in whose surroundings I felt completely comfortable.
The most personal strange discovery which I noticed for myself was the following: I was completely able to focus and open up to speakers IN the (autistic) spectrum, but had to close down, literally LOOK down and filter a little extra when there were speakers NOT in the (autistic) spectrum (or at least so I presume – I could be totally wrong with this assumption).
So when I was attending meetings of who I figure now as NON-spectrum persons, I either had to look down and listen from that position, close my eyes in order not to get visually over-stimulated to keep focused, or take pictures [look trough a frame] and either right away process them while listening or save them it the proper files on my telephone.
Every once in a while even I was doubting whether I was paying full attention, but it was when I found myself nodding frequently that I started to discover a pattern: I was filtering out the non-necessities in order to be able to cope with all the stimuli of the attending people and visual and audio input at the same time.
Most significant for me was this was not happening at all with people so called in the spectrum like Paul C Siebenthal, Wendy Lampen and Diederik Weve. Utterly interesting. I only could think of a connection with that they were each talking [no nonsense’] from their own Book of Life.

En ja ik ben vertrouwd met mensen in het spectrum, maar dat was van toen ik er nog mee werkte. Dit gaat over mijn eigen puzzel,mijn snel overprikkelt zijn. Ik  ben sinds mijn vroegste jeugd al hypergevoelig voor geluiden, voor stemmingen en ook sferen tijdens bijeenkomsten tussen twee of meer personen, kortom alle communicaties of non-communicatis tussen mensen. Ik heb daarmee leren leven, heel goed zelfs, en er uiteindelijk zelfs mijn beroep van gemaakt. Pas na een ongeluk met een fikse hersenschudding, en gelijk vanaf de volgende, wat zeg ik dezelfde dag doorwerken  – ja, heel stom, maar zelfstandig ondernemer, –  en (natuurlijk) vervolgens een vette burnout, zijn alle filters weer down, of zo lijkt het.
Dus ja, ik heb nog heel wat uit te zoeken. Onder andere het verband met verjaardagen  of bijenkomsten in de privé sfeer. Ik kijk om meer dan een reden uit naar de volgende Inservice op 9 en 10 december in Malle, en hoop dat ik de kans krijg om naast al het andere interessante aan aanbod van sprekers en workshops, ook meer van mijn eigen puzzel compleet te krijgen. En die verjaardagen zijn nog ver weg – maar de rest niet natuurlijk. Mensen liggen op de loer, altijd 😉 Gelukkig maar.

Inservice Autisme 2014 – 9 en 10 december malle België

 AutiMaatschap
Jan van Balkom
Provinciaal Vormingscentrum

 

Dít is wat ik vanmorgen op had staan – ochtendrituelen

en dit is wat ik zo op mijn kop zet als ik op de fiets stap – dat helpt mij van mijn en andermens gedachten af 😉

Fijne dag

The Django Festival All-Stars: NPR Music Field Recordings
Ludovico Einaudi: In a Time Lapse, live from home



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • July 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: