counting fives equals Ruby Wax = bevrijdende geluiden

On 28 October 2013 by Carolien Geurtsen

Ik volg het blog van Cor Noltee al een tijd. Geruime tijd zonder het te lezen want ik vond het te confronterend in het algemeen, mensen die lekker gingen in het leven terwijl ik incompetent aan de zijlijn stond, en daar ook nog een super over kunnen bloggen.

Sinds een paar weken – sinds dat verdomde budgetplan er eindelijk ligt – slaap ik weer beter en langer en heb ik weer meer energie voor van alles, wat vooral nog neerkomt op mezelf bij elkaar rapen na 9 maanden roepen in mijn woestijn, en daar hoort dit blog en anderszins schrijven ook bij, net als het lezen van blogs die ik als opbeurend en ondersteunend ervaar, dus niet blogs met allerlei al of niet verstopte adviezen.

Cor Noltee

Cor zijn blogs bevatten wel degelijk allerlei al of niet verstopte adviezen maar doordat hij ze heel dicht bij zichzelf houdt, stoort dat me niet. Neem nou  Dare to Do van gisteren. Ik schreef daarop als comment in ieder geval zo’n lange reactie dat het alweer een op zichzelf staand blog is, en omdat ik toch over Ruby Wax wilde schrijven, is dat gelijk maar gedaan!

Briljant dat het lukte en inspirerende post, schreef ik.  [Hij was met angstzweet het podium opgesprongen toen een presentatie van Lidewij dreigde te mislukken en schilde dat Appletje effectief]
e
n hieronder de rest

Ik vond haar [Lidewij Edelkoort] vorig jaar ook erg inspirerend in een docu en nu jou dus in jou blog 😉

 

Ruby Wax in College Tour
Dat doet me gelijk denken aan afgelopen College Tour met Ruby Wax, die ik een fantastisch mens vind, sprankelend, met bakken vol lef, maar ook al haar hele leven lijdend aan depressie en, voor zover ik dat in kan schatten, ook met een best manische kant, net als ikzelf, [alleen daarom durf ik dat over haar  te zeggen].

Het was onder andere om die reden een voor mij enerverende uitzending. De energie spatte ervan af [van haar] en Twan Huys kon haar af en toe absoluut niet volgen, en aangezien ik vooral té empatisch ben, zit ik dan al gauw plaatsvervangend met zweet in mijn handen bijna weg te zappen. Bang dat hij uit onzekerheid een afzijker maakt en het interview verpest. En ik genoot juist zo. Gelukkig kon hij dat bij zich houden, en dealen met die onhandigheid in hemzelf die haar onstuimigheid af en toe bij hem opriep.

Op een gegeven moment was daar een jongen, duidelijk óp van de zenuwen, die zijn vraag aan Ruby in dichtvorm wilde stellen, en sterker nog, dat ook ging doen. Behoorlijk gewaagd dus. Het was één enorme worsteling voor hem, al die zeer intieme en persoonlijke dichtregels en dan staande in die grote zaal met allemaal mede-studenten, en de camera’s, en dan richten áán Ruby, een behoorlijk intieme vraag ook nog. Wat was ik onder de indruk van hem…
dat dus…

Ikzelf ken het wel, vooral in het klein. Dappere acts of stepping into my new moccasins.
Ik zit in de schuldsanering na een vette burnout, en dat is op zichzef al behoorlijk confronterend. Het feit alleen al, met alles wat dat met zich meebrengt, maar ook, omdat ik toch heel graag als het even kan aan allerlei moois wat energie gééft wil meedoen, iedere keer weer op een oprechte manier kijken of dat lukt: In het klein oefenen wat jij gister deed, zonder enige andere reden dan je kennis te delen, gewoon omdat je dat kan., maar ook om ergens überhaupt te mogen zijn waar het fijn is, om wensen en verlangens te vervullen.

–  Op Oerol aan een Klezmerband na afloop van hun optreden vragen of ze willen investeren in mijn geluk, om om hun CD te
vragen, gratis – en krijgen, super!
–  Boeken vragen om te recenseren, omdat ik dat leuk vind om te doen, maar óók omdat ik ze niet kan betalen. Vaak wordt dat
ook gehonoreerd, al kan ik het nog maar mondjesmaat opbrengen om te lezen.

–  Of bij workshops en what have you´s vragen of ik mee mag doen om-niet, of soms voor een wederdienst, in ruil van mijn kunnen voor dat van hun, nek uitsteken, het podium opspringen in een mail dus…

Al steek ik dan wel te pas en soms te onpas, die nek uit, stuur ik behoorlijk straffe mails naar instanties waar ik afhankelijk van ben en zet ik die ook nog op mijn blog, wat ook een podium is natuurlijk, een groot Live Event- event, zoals jij dat hierboven [op jouw blog]  beschrijft, dat kan ik me niet herinneren. Echt gaaf.
De kick die dat geeft, die overwinning op jezelf, daar kan ik me wél een heleboel bij voorstellen.
Een GrootGroei Moment noem ik dat, dat je in een maat grotere schoenen durft te stappen dan daarvoor, en daarin verder loopt op je pad.

Mocht je College Tour niet gezien hebben, dan gun ik je een uur top TV, en ik gun het trouwens ook je studenten, maar die hebben hem mischien al gezien.

— tot zover wat ik op Cor zijn blog schreef

#selfie the day afterMet mij gaat het beduidend beter  na mijn val

en o ja, die Top 5
Stephen Fry
Ruby Wax
Mike Bodde
Jongen die het gedicht uitsprak in College Tour
Mijn zoon


En werkelijk alle jonge mensen, die een wereld op hun bordje krijgen waar vaak de honden geen brood van lusten.
En ja, nog 8000 anderen, ik heb er zelfs een catagorie vooo bedacht: men/women I admire. Net als alle andere lijstjes incompleet en nog dagelijks aangevuld.

* Geupload op 29 mrt 2009: Een spetterende vertolking van het meesterwerk “Counting Fives” van de wereldberoemde minimalistische componist Tom Johnson, uitgevoerd door Arnold Marinissen.

 



2 Responses to “counting fives equals Ruby Wax = bevrijdende geluiden”

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • June 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: