Dág 19 #getriddancemonth – opruimen – de onvoltooiden

On 19 August 2014 by Carolien Geurtsen

Dat je dan om 7 uur een overpeinzend blog wil gaan schrijven, koffie gezet hebt en met laptop weer in bed gekropen bent en dan blijkt dat de site eruit ligt. hmmm.

Mailtje naar mijn hoster eruit en toch maar even alvast wat schrijven:

Er is een film met een stofzuigende mevrouw erin, zo meen ik me te herinneren. (Het zal toch niet die van/met Abba zijn? Iemand?
Zo’n fragment schiet me steeds voor ogen, maar dan over mezelf, gisteren, toen ik stofzuigend door het huis liep, Sezen Aksu speelde/zong en ik tevreden om me heen keek en toen ineens in huilen uitbarstte.

Ik kon mezelf niet zo’n heel lange huilbui veroorloven omdat binnen een kwartier de bel zou gaan en vroeg me af of het zou lukken om hem weg te werken en tegelijk wél genoeg tijd en aandacht te kunnen hebben om te snappen waar dit nou weer over ging.

Na enig sniffen en doorzuigen werd het me duidelijk: Het ging over die combinatie van de ervaring van tevredenheid: hé hé, het huis wordt eindelijk weer een heerlijke plek om te zijn, (in plaats van een rommelig slagveld van bij de dag leven en geen energie hebben om structureel op te ruimen), én de emoties van gemis die dat opriep. Gemis van gedeeld leven, van gedeelde woonruimte misschien ook, van een gezin, van een relatie.
Ik weet van mezelf dat ik geen zin meer heb in een vaste relatie (ja, ja, mogelijk een moment opname) laat staan samen wonen, en een andere mij zo geliefde groepswoonvorm helemaal niet meer aan kan. Té veel prikkels en ik heb zelf te weinig consistentie te bieden in mijn aandacht en aanwezigheid door de grilligheid van mijn, jeez hoe moet ik dat nou noemen? Emotionele stabiliteit dan maar, maar dan in de richting van prikkelbaarheid door eigen grenzen niet kennen, sociaal dier zijn én te weinig terugtrekken in gezelschap, wat dan weer opbreekt.

Hier is dan plaats en ruimte voor een intrmezzo van duizenden gedachten – de eerste visite na de huilbui, de oprichtster van Igers Nijmegen, heel leuk, en de tweede visite, de couchsurfers uit Oostenrijk, soep maken en eten en kletsen, een review van dit blog in blogpraat, met het hondje van de buurvrouw wandelen en The Bridge kijken – wat heb ik daar van genoten.

zzzzzzz

IMG_20140720_174625_400

Vanmorgen toen ik wakker werd na een tevreden nacht slaap realiseer k me dat het lijkt of ik eindelijk bij machte ben de laatste sluiers van een vette depressie van me af te werpen, al ben ik huiverig om het hardop te zeggen, de goden verzoeken enzo.

Het feit dat ik zó kan genieten van twee voor mij onbekende jonge mensen over de vloer die op de fiets door Nederland aan het vakantieën zijn, zogenaamde couchsurfers, doet me goed. Gisteren was de pompoensoep net klaar toen ze arriveerden en, waar een vriendin ‘smiddags nog schreef: het lijkt me verschrikkelijk, vreemde mensen over de vloer, bleek mijn ‘er gerust op zijn’ , terecht. Het door Nederland fietsende stel uit Oostenrijk was gewoon alleen maar leuk en gezellig en gemakkelijk in de omgang.Kortom, een meerwaarde aan de dag.

Hoezeer ik ook niet weet wat er op een dieper niveau met me aan de hand is, wat niet meer verklaard kan worden door restanten burn-out, mogelijk wel verband houd met vallen van hoofd op beton en bouwlampen erop, en alweer wat langer geleden martkraam-balk op hoofd,  ik zal er vooral mee moeten leren leven. Met dat ik geen overzicht meer heb, veel meer blinde vlekken dan ik gewend ben, mijn vroeger filters definitief niet terug lijk te krijgen, sneller ben in de geest dan in het lichaam, en mezelf en de wereld dus structureel niet kan bijhouden, en daardoor véél meer tijd nodig heb voor dingen dan me lief is, zeker om ze voor te bereiden.
Zodat ik er bijvoorbeeld goed aan doe om mijn tripje naar de tandarts vanmiddag al uit te gaan stippelen omdat ik weet dat ik anders over een paar uur gigantisch in de stress raak. En dat terwijl ik dat reisje de afgelopen jaren al tientallen keren gemaakt heb. Ik moet gewoon aan de lopende wand band het wiel blijven uitvinden, mijn wiel, en er zijn feitelijk geen woorden voor om uit te leggen hoe dat voelt. Hoe ik nu een pauze nodig heb tijdens het schrijven omdat de beklemmende emoties die daarbij horen me even helemaal in beslag nemen…

En…

alleen het feit dat er gisteren het volgende werd opgemerkt bij een review van dit blog, heeft gemaakt dat ik dit vandaag post –

Wat ik met Anais emotional algebra noem – ook wel mijn Onvolmaakte Onvoltooiden, noemt Raymond zo:


En toch…Blogs zoals ik wilde dat ik ze kon schrijven 😉

Dat liedje is also my cup of tea en niet voor de poes.

En o ja, de titel en feitelijke aanleiding en ondersteuning – dat was dág 18, die van vandaag komt nog.  Ik geloof dat ik weer zin heb om door te bloggen 😉
Nu maar wachten tot ik weer online ben en dit kan posten.
Eerst ontbijt maken voor de couch surfers et moi. en dan vanmiddag naar de tandarts.
Een zeer pijnlijke behandeling en een waarschijnlijk roerend afscheid. Na 38 jaar. Hij wordt pensionada, mijn über profesionele hartverwarmende levensgenietende tandarts.

Fijne dag!

PS: Mega dank voor alle reviewers van #blogpraat gisteravond.
Binnenkort ga ik er echt eens voor zitten om met de stofkam de luizen eruit te kammen.



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • October 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: