David Bowie Is buzz, en blonde vrouwen in Groningen – meet Plum & Pudding

On 10 April 2016 by Carolien Geurtsen

David Bowie Is David Bowie Was and IsSoms zijn blogposts in mijn hoofd al geschreven voor ik er aan begin, tot en met de foto’s die er bij moeten, en die posts komen het minst vaak online. Ze blijven in mijn nek jagen waardoor ik ook geen andere, volgende posts schrijf, omdat ‘die ene’ die nog niet daadwerkelijk geschreven is, het putje verstopt.

Andere stukken waarvan ik weinig tot niets weet als ik begin, die schrijven zichzelf, al doende, deze van vandaag moet voldoen aan de innerlijke blueprint, aan allerlei vage of heldere innerlijke opzetjes en dat werkt dus, althans bij mij, niet.

Lang verhaal kort, afgelopen donderdag gingen vriendin Monique en ik ein de lijk naar David Bowie Is, in het Groninger Museum op één van de laatste dagen van de tentoonstelling, (*Als hij niet wéér verlengd wordt vanwege de enorme belangstelling, maar dan hadden we het nu wel gehoord, dus ik denk het niet).

Kom meid, ergens beginnen, en wel nu.

Gaap, dit wordt de meest saaie blog ooit –
Fok, mijn Kabouter is über actief.

Ik moet wel doorgaan anders schrijf ik de hele volgende maand niks meer. Muziekje dan maar:

Crowded House – Weather With You

Another Go:
1. We gingen met de trein, ontmoetten elkaar op het station. Ik als min of meer ervaren treinreizigster had de online in-de-aanbieding-dagkaarten geregeld en Monique een newbee zat al gelijk te klooien met de poortjes want de barcode deed het natuurlijk niet. Via de info-knop kwam het toch voor elkaar. Ik had twee van mijn overheelrijke spicey coffee meegenomen en die hebben we heerlijk op station Utrecht onder tevens het genot van prachtig pianospel genuttigd. Er ging een wereld voor haar open, nokidding, live piano op een station. En voor mij was het ‘gewoon’ heerlijk. Yes.- mijn geheugen laat me in de steek, en echt niet omdat ik me ook maar één seconde verveelt heb, integendeel.
Maar de reis was voorspoedig.

2 Foto’s, zeg het met foto’s – okay

Screenshot_2016-04-07-09-11-41

3. En een beetje door het dolle heen, als kinderen, of zo je wilt jonge meiden van boven de 50, kwamen we uit de trein, (misschien ik een beetje meer als/dan zij, Moon is nogal bedaard, ogenschijnlijk).

Ik heb al meer dan 40 jaar iets met Bowie, en kon niet wachten.
Station To Station was volgens mij de eerste LP die ik van hem kocht, met Ziggi Stardust en the Spiders en nog vele erna. Tot aan  Blackstar, zijn laatste, toe. (* zie onderaan). Met een brok in mijn keel heb ik die twee dagen na zijn overlijden in de winkel besteld, ik ws overigens al voor zijn overlijden vastbesloten dit als een van de weinige tastbare albums weer eens aan te schaffen. Het heeft twee weken geduurd voordat ik ‘m op kon zetten maar dat terzijde.

Glass Spider Tour David BowieHet meemaken/bijwonen van The Glass Spider Tour was ondanks de gemengde kritieken een spectaculaire beleving op zich. Vlak daarna vertrok ik naar Turkije en kwam er behalve genieten van wat ik al kende, een Intermezzo van vele jaren.
Met  Where Are We Now? had hij me weer helemaal. The Next Day is een geliefde companion, onaangekondigd uitgekomen in de vroege ochtend van 8 januari 2013, zijn 66e verjaardag,

En nu sla ik heel veel over, onder andere Bowie als acteur, met voor mij het hoogtepunt in Merry Christmas Mr Lawrence, wat ik toentertijd een verpletterende film vond. Dit trouwens niet in de laatste plaats door de schitterende muziek van Ryuichi Sakamoto met als absolute heerlijkheid Forbidden Colours, gezongen door nog zo’n grijsgedraaide held van mij, David Sylvian.

Vriendin had nooit van aar langzalzeleven iets met David Bowie of zijn muziek gehad. Ze was enkele weken geleden met haar man en vrienden (hm misschien familie, sorry, niet onthouden), naar David Bowie Is geweest en was gefascineerd geraakt door de mens David Jones en de personae van David Bowie. Haar gezelschap hield het te snel naar haar zin voor gezien, dus ging ze graag met me mee.

Voor wie onder een steen vandaan wil komen een korte hapklare brok:

Aanvankelijk was hij in de jaren zestig saxofonist en zanger in verschillende Londense bluesbandjes, zoals The Lower Third, de Konrads en de King Bees. Een van David Jones’ grootste talenten was om nieuwe trends te zetten, die navolging kregen over de hele wereld. Later in zijn carrière wist hij zijn imago aan te passen aan muzikale trends, waar hij zijn eigen invulling aan kon geven. Zijn muzikale invloed blijkt onder meer door het aantal artiesten dat aangeeft door hem muzikaal geïnspireerd te zijn (Simple Minds, U2, Pet Shop Boys, Placebo, Sonic Youth, The Arcade Fire, Nine Inch Nails, Joy Division en vele anderen). Hij is beïnvloed door drama, van avant-garde en mime tot commedia dell’arte.

Hij gebruikte verschillende karakters en pseudoniemen in zijn werk, waarvan Ziggy Stardust het bekendste is. De zanger koos in 1966 David Bowie als artiestennaam, omdat er al een Davy Jones was, de zanger van The Monkees.[2] De achternaam Bowie is geleend van James Bowie, naar wie het bowiemes genoemd zou zijn.
David Bowie op Wiki

4. Wie er eerder was, weet het: vanuit station Groningen rol je zó het museum in. Er stond géén rij, heerlijk.

Dan eerst maar even de enige David Bowie Is foto’s, want in de tentoonstellingsruimte zelf was het verboden te fotograferen. Ja ja, we hebben het nog wel geprobeerd maar dat werd vanwege dit specifieke object niks. Misschien straks een foto van elderse bron.

DSC_4210 David Bowie Is md

DSC_4213 DBI md

We waren op tijd voor onze entree time slot (10,00 – 11,00 uur) en moesten, erg ladylike, éérst naar de WC. Vervolgens garderobe, heerlijk rustig, koptelefoons, geen rij, foto maken van die prachtige trap. En hop naar binnen. O nee, vriendin was haar spiksplintrenieuwe museum kaart vergeten. Mail opgezocht et voila. Mijn blik ging op oneindig veel Bowie, geluid op de kop, genieten. We zouden elkaar twee uur later boven weer zien en bleven eindeloos lang hangen op de comfortabele banken, luisterend en indrinkend wat er van concert optredens op muurhoge schermen geprojecteerd werd.

Krop in keel in die laatste zaal, vreselijk lang hebben we daar gezeten, met honger grote trek en dorst en met de tranen hoog. Je mocht er niet uit om iets te eten of te drinken, of liever gezegd dat mocht wel, maar dan mocht je niet meer terug de zaal in, een grote makke als je het mij vraagt.
Dit vanwege de enorme belangstelling en de nood aan koptelefoons. Mensen bleven dan te lang, zo zei de suppoost. Nou, wij zijn absoluut te lang gebleven, zelfs nog eens terug naar beneden gelopen, lekker puh. Het was vreselijk om er niet even uit te kunnen om een hapje te eten, (en voor de verandering eens niets eetbaars in de tas te hebben), maar dat was ook juist de bedoeling van de regie. Om de stroom er in te houden was daar bewust voor gekozen. Ik persoonlijk vond het een licht rampje.

Toennnn, wist Monique van een heel leuk zaakje te vertellen om iets te happen en het was nog dichtbij ook: Toet, op de Ged. Zuiderdiep (85), waar ze bij het vorige Bowie bezoek ook geweest waren. Heerlijke zelfgebakken zoete en hartige taarten, gerund door 3 vrouwen die van hun passie hun inkomen-generator hebben gemaakt. En met succes

DSC_4228 Toet md 
DSC_4232 Toet md 

DSC_4227 Toet md

Ik had eigenlijk zin in wat hartigs, maar dat was er (even) niet naar mijn gading, en in plaats van te wachten bezweek ik voor een maanzaad-perentaart die verukkelijk was maar veel te zoet voor mijn tooth. Ik die bijna geen suiker eet, ben duidelijk niks meer gewend, want vriendin Monique die net begint met ontsuikeren vond het helemaal niet te zoet. Toen we vertrokken lachte de pesto taart met tomaatjes me toe. Net uit de oven. Dat zal me leren, (ze hadden namelijk ook suikervrij gebak maar dat sprak me niet aan).
IMG_9018 frietwinkel

Toen door de Leukste Straat van Groningen liepen, in een vorig leven de Folkingestraat, waar in mijn vorig leven een vriend van me woonde, keken we elkaar aan bij de Frietwinkel met biologische patatten. Toch nog iets hartigs voor we de terugreis gingen aanvaarden?
Zo gedacht zo gedaan. En daar kregen we geen spijt van. De patat was heerlijk, de jongens reuze aardig, de winkel echt cool ingericht… alleen …
DSC_4244 frietwinkel md

We keken elkaar aan bij de grote kartonnen patatzakken en de 100% recycled servetjes ernaast. Niet echt duurzaam qua papier die design zakken.
Vervolgens viel het oog van Moon op twee vazen met bloemen, beide met nog maar een restje viezig water, de ene bos al helemaal verkleumd en de andere rechtop gehouden door het folie waarin het verkocht was. Hop zo in de vaas geplempt. Doe ik ook wel eens daar niet van. Maar dat gebrek aan water viel in de glazen vaas wel erg op.

DSC_4239 Frietwinkel md

Ik denk dat ze nog niet zo lang open zijn zei ik, maar wel te lang voor deze bloemen. Moon zei, vast geen vrouw in tha house. Ik moest lachen, vroeg me af of dat wat uit zou maken en ben het gaan vragen. Wél het geval, die vrouw. Waarschijnlijk te druk geweest met goeie patatten verkopen, want de zaak is inderdaad nog maar twee weken open en zo te zien liep het storm. Dus ja, ik heb wel enigszins fluisterend onze mening gegeven. Over de bloemen. Niet over de patatzakken, dat bij deze. Wel dat de patat écht heerlijk was. Hij zou beide doorgeven aan de baas.
Evengoed genoten we met volle teugen en begonnen niet geheel gewillig aan de terugtocht.

En die terugweg was of werd quite hellish, na ja, het kan echt erger, dat weet ik ook wel.
De Intercity bleek het in Zwolle voor gezien te houden vanwege ‘hulpdiensten op het spoor in Amersfoort’, (eufemisme voor mens op het spoor?). We moesten met heel veel wachtenden mensen samen op de stoptrein stappen of via verweggistan reizen. Dus dat werd volle bak en trapzitten in de stoptrein. Gelukkig konden we in de buurt van Amersfoort alsnog de coupé in, maar helaas voor de oppas en partners waren we veel veel veel heel veel later later thuis dan gepland. Maar het was een geweldige dag. En al kun je dat van David Bowie dus helaas niet meer zeggen verdomme, but we’ll be back. Besloten in de trein terug, terwijl we aan het geiten waren van jewelste, dat er nog wel een paar musea, lees steden, zijn in Nederland die we samen zouden kunnen bezoeken.

Enne, we zijn allebei dus verre van blond he?! Nou ja in de sense van haarkleur dan
Meet Plum & Pudding

Snapchat- Plum & Pudding sm
Nog even over Over Blackstar, via Wiki
*  Op 8 januari 2016 (zijn verjaardag) bracht Bowie zijn laatste studioalbum uit, getiteld Blackstar (gestijld als ★). De musici met wie Bowie jarenlang had samengewerkt, werden vervangen door jazzmusici.

Op 10 januari 2016 overleed Bowie in New York, twee dagen na zijn negenenzestigste verjaardag en na het uitkomen van zijn albumBlackstar. Zijn dood was voor de media en fans onverwacht. In de zomer van 2014 was al ontdekt dat Bowie leed aan leverkanker, maar Bowie had zijn ziekte volledig buiten de publiciteit gehouden. Voor muziekcritici werd pas na het overlijden van Bowie duidelijk dat op het album Blackstar een groot aantal concrete verwijzingen naar zijn aanstaande overlijden was verwerkt in de tekst van de nummers, de vormgeving van de albumhoes en de videoclips. Vooral de clip bij het nummer Lazarus kan bij nader inzien als een soort zwanenzangworden beschouwd.

Hier alle Plum & Pudding in Groningen foto’s die het daglicht kunnen velen

Plum & Pudding in Groningen



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • August 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: