De jeugd geeft me toekomst – zonder opleuken

On 27 September 2013 by Carolien Geurtsen

de jeugd

 

Onverwachts teruggeslingerd worden in het verleden door een op zich niet fijn maar ogenschijnlijk zeer verwerkbaar afscheid van een familielid, de lades die dat opentrekt, bijkomende familiaire triggerpoints, het overkwam me bij de crematie van een oom afgelopen week.
In de uren erna zinderden de flarden van beelden, herinneringen en emoties van mezelf en anderen nog door mijn lijf, goed voor een veel te korte nacht en een zonder benen uit bed stappen effect. Om juist dan een vrij lange trip te moeten maken, was ingrijpend, en wierp me terug in een  aaneenschakeling van licht gecontroleerde paniekaanvallen.

Alles is relatief. Omdat er op de locatie van mijn afspraak een lunchmeditatie en daarmee de deur afgesloten was, besloot ik onderweg naar mijn allesoverheersende neiging om de eerste de beste trein terug te pakken, om een korte zit-stop te maken op denkelijk de Brink van Deventer, daar even bij mijn pakken neer te zitten en om me heen te kijken naar zowel dreigende als blauwe luchten die met elkaar wedijverden.
Duiven werden verjaagd door gekrakeel van meisjes- en jongensstemmen die denkelijk met een of andere speurtocht bezig waren, en feitelijk zonder echt te horen wat ze zeiden, genoot ik van de levendigheid en het voetenwerk om me heen.
Er viel een kastanje op mijn hoofd, terwijl daarboven zich alleen de piek van de fontein uitstrekte… Mogelijk een baldadig protest tegen een in de weg zittende oudere vrouw. En was het wel een fontein of alleen maar een beeld, ik herinner het mij niet meer goed.

Bekaf was ik toen ik, om 10.00 in de ochtend vertrokken, om 17.32 de voordeur weer inkwam. Mijn afspraak zelf was niet heel vruchtbaar geweest, de techniek en beider moeheid speelden ons parten, fotoos bleven voor ons onbereikbaar op de server. Uiteindelijk hielden ons via wat zijstraatjes toch nog enigszins effectief met de bedoeling van ons overlegje bezig.
Ik weet geeneens meer wat ik voor avondeten gegeten heb, o ja, een patatje op station Utrecht, waar ik 20 minuten wachten moest.
Een bakje bleekselderie met tahin voor de vitaminen en eiwitten en een glas wijn voor het gemoed en wat lieve heen en weer berichten via diverse SMedia maakten veel goed.

Had ik de afspraak af moeten zeggen, thuis moeten blijven? Denkelijk was het beter geweest, maar ik moet en wil met de regelmaat van de klok mijn grenzen opzoeken en verleggen waar het kan, mijn belastbaarheid testen en daardoor mogelijk soms net wat of veels teveel van mezelf eisen.
De reis om te ontdekken wat met de burnout te maken heeft, wat met ouder worden, en wat structurelere resten zijn van twee zwaardere hoofdtrauma’s, gaat verder.
Mijn peut zegt dat ik nog steeds zwaar overbelast ben en blijkbaar doe ik er toch wat te veel aan om dat in stand te houden met op zichzelf leuke bezigheden buitenshuis hebbende. Waar ik anders opknap van onderwegzijn, was dat gisteren niet het geval. Dus maar weer een of twee afspraken afzeggen de komende dagen. Buigen.

Gisteren kreeg ik onverwacht en ongevraagd zo’n lief boekje over de post, Vrouwliefde, van en door Catharine Boone, dat lijkt me een enorm goed begin van deze dag.

 



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • November 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: