De Onvoltooiden – Twijfel snaaien

On 15 July 2014 by Carolien Geurtsen

Dag 5 – Bij Twijfel niet doen

 

waar is dat feestje?

waar is dat feestje?


Ik doe mee aan een weekje “Vertel je Verhaal” van Schrijfcoach
Jolanda Pikkaart, die ooit mijn eerste maatje was bij NanoWriMo, en later een goede Twitter vriendin werd, en een tijd lang steun steun en toeverlaat.
Bij Vertel je Verhaal plaatsen we met een aantal mededelers schrijfsters één alinea (vandaag mocht het langer, nou dan ga ik ook los ook) over het door haar aangereikte dagthema op de Facebook groep die daarvoor opgericht is.
Met dat ik gisteren de vierde dagbijdrage aan het schrijven was, besloot ik om hem als dusdanig ook hier te plaatsen en dat later denkelijk ook met de eerste drie te doen, gewoon voor de volledigheid van de onvolledigheid, want zeker een aantal nodigen uit om door te schrijven, wie weet doe ik dat nog wel. 
Omdenken dus… een onaf blog plaatsen. Misschien een nieuwe trend ;-) Blogpraatjes genoeg. Maar nu eerst nummero 5, De Twijfel

“Ik weet dat ik mijn eigen beste leraar ben, maar waarom pas ik dan niet alles toe wat ik weet, vooral niet waar het gezondheid betreft? Het lijkt wel of ik een Jekyll en Hyde in me heb. Niet alleen vol van goede voornemens maar meer dan de helft van de tijd hou ik me daar nog aan ook. Waar het gezond eten en drinken betreft dan. En dan, meestal ‘s avonds, dan komt er een moment dat het lijkt of er volkomen iemand anders aan het roer staat, mijn roer wel te verstaan, en pak en snaai ik alles wat los en vast zit waar ik op dat moment zin in heb, kan niet schelen of er suiker in zit of dat het een koolhydraatbom is van hier tot Tokio. Het enige goeie is dan dat ik er wel even van geniet, maar ja, mijn weegschaal en mijn energie levels vervolgens echt niet. Laat stana mijn gevoel van eigenwaarde als ik in de spiegel kijk”.

“In feite staat er dan ook echt iemand anders achter je roer, zoals jij het noemt, ook al wonen jullie in het zelfde lijf. Ik heb wel eens gehoord dat ze dat je instant bevrediging zoekende troosteter noemen, maar daar schiet jij verder ook niets mee op. Ik snap dat je een wondermiddel zoekt om dit fenomeen te tackelen. En laat ik je gelijk maar uit de droom helpen, dat bestaat dus echt niet. Wat je wel kunt doen is in feite waar je al mee bezig bent, maar dan nog een tandje erbij, of eraf zo je wilt. Zorgen dat je zo weinig mogelijk of liefst niets van dat alles in huis hebt om aan die plotselinge cravings toe te kunnen geven. En ja, ik snap dat dat kei moeilijk is als een groot deel van je menu bepaalt wordt door wat je iedere week van de voedselbank krijgt. Wat zeg je?”

“So true, zei ik. Het grootste deel van wat ik krijg bestaat uit of is gevuld met suikers en zetmelen. Ik heb wel eens gekeken als ik niets daarvan mee zou nemen, dan zou ik met andijvie, aardappels, o nee, wel met de incidentele koffie, tandpasta en wasmiddel thuiskomen en heel af en toe een karnemelk, en verder niets. Alles uit blik, brood, snoepgoed dat laat ik al staan. Moeilijker heb ik het met die pakken ‘goeie kwark’, maar wel met suiker, met de vleeswaren en vette kazen, en met de beschuit. Maar misschien heb je gelijk en moet ik ook daarmee korte metten maken. Als ik wat meergeld had dan zou ik gewoon zorgen voor voldoende alternatief lekkers in huis, als avocado’s, fruit en vis, want vruggah kon ik het zo inderdaad wel en heel goed zelfs. Gezond eten dus. Na ja, het is allang geen vroeger meer, dus ik moet het doen met de riemen die ik heb, of anders gaan lopen. Dat is misschien nog wel het moeilijkste, ik doe van alles om me eer emotioneel niet onder te ‘laten’ krijgen, maar aangezien dat ook allemaal geen geld mag kosten, moet ik het vooral uit mezelf halen en dat valt guvudu niet mee”.

IMAG1726_10“Dat snap ik heel goed, allerlei leuke verzorgende, voedende, slechte gewoontes tackelende workshops, maar vooral ook die relatief basic dingen als gezond en puur en lekker eten, die zitten er gewoon niet in, of althans bijna niet en ja, je hebt je portie wel gehad en je wilskracht enorm bewezen, maar er wordt dus nu iets anders van je gevraagd vermoed ik. Niet: ‘Waar is hier de nooduitgang?’ maar ‘Waar is hier die ingang toch? En die ligt toch echt weer bij de voor jou zo bekende weg, die kern van eigenliefde, en dan niet vanuit je kop, maar vanuit je gevoel, want elke gedachte kan je Dr Jekyll wegvagen maar je diepste gevoel van noodzaak voor zelfzorg niet. Dús…?”

“Met ‘Ik denk er nog even over na’ kom ik er niet, dat snap ik ook wel. Maar inderdaad, waarmee dan wel. Als ik op mijn zwakst ben, wat heb ik dan eigenlijk nodig? Mijn nicht zou het wel weten en ik denkelijk ook. Een hug, of tien. Een knuffel, of tien. Aandacht, van die echte. Liefde, van die oprechte, zo zei ze laatst, en volgens mij sprak ze daar een warm en waar woord. Op naar de volgende ronde dan maar. En toch maar weer nog wat meer laten staan daar aanstaande vrijdag, voor anderen die er meer van genieten dan ik. Wel hypocriet om het ‘slechte’ aan anderen te laten, maar ja. Als het in huis is, eet ik het vroeger of later toch op.
At”.

PS …en ik fiets zo’n 10-30 km per dag, mocht je je daarover iets afvragen. Bewegen en sporten enzo.
5HTP zou dat wat zijn?

PSPS Het voed me ook mom te fotograferen, merk ik iedere keer weer. Ik geniet denk ik zelf nog het meets van iedereen

Instawalk010 afgelopen zondag – op Instagram



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • November 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: