De weg improviseren
Tweet
Zij waren abrubt om mij heen gestopt, zo abrupt dat ik in ze verstrikt raakte, overstekend met de fiets, tassen met boodschappen en krukken achterop gebonden. Deze plotseling remmende kudde fietsers die overduidelijk bij elkaar hoorden en achter een man en een vrouw aanreden.
Ik hoorde de vrouw naar achteren roepen: “We weten niet meer welke kant we opmoeten, dat wordt improviseren”.
Dit zei ze terwijl ze zich weer vooroverboog naar de kaart die de man naast haar over zijn fietsstuur uitvouwde. Waarempel, een echte grote, onhandige, papieren kaart.
Dit was duidelijk een uitstapje in het kader van teambuilding of toch zeker iets dergelijks. Eerst vond ik het, inclusief de uitspraak, nogal lachwekkend, ook vanwege al die stoere mannen en vrouwen, toch in een soort van uniform,namelijk blauwe overalls, met daar weer een veiligheidsjasje overheen, die daar zo knullig werkelijk midden op het kruispunt stopten. Op commando, en ietwat verdwaasd om zich heen keken.
Daarna vond ik het schattig, en bij nader inzien, toen ik vanmorgen de foto nog eens bekeek, een hele mooie metafoor bij een andere gedachte die ik vannacht had gekregen.
Namelijk hoe verdrietig het toch is dat we vaak niet oud kunnen worden samen met diegene waarvan het ooit eens in de bedoeling lag om dat te doen, of het nou door overlijden is, dat is al helemaal pijnlijk als het vroeg of jong gebeurt, maar door scheiding vaak ook en weer heel anders pijnlijk. Ik had een mailtje gekregen van een oud-klasgenoot van me die óók al pas gescheiden is. Verdrietig.
En toen kwamen die twee, toch wel heel aardige zinnetjes weer in mijn herinnering: “We weten niet meer welke kant we opmoeten, dat wordt improviseren”.
Ik ga zo naar een trouwerij van twee mensen die heel erg gelukkig met elkaar zijn. En ik zie ze er helemaal voor aan om goed te kunnen improviseren als ze even niet meer weten welke kant ze op moeten!
hij is mooi. Houten, zie ik. (NVVS zit daar vlak bij
Mooie blog Carolien! Dit is precies waar ik mij voor inzet. Voor stellen die even de weg kwijt zijn en die iemand nodig hebben om samen met hen de route weer uit te stippelen. Heel goede observatie. Deel ik graag via twitter en facebook.
Hey wat leuk Jacoline, dank je wel!