Design for Dutch Dummies ak Moi: De Voorkamer en Pim

On 25 October 2015 by Carolien Geurtsen
De Voorkamer - Pim van der Mijl Dutch Design Week 2015

De ontmoetingen staan in het teken van gelijkheid. De focus ligt op positief omgaan met verleden en toekomst

‘De Voorkamer’ (The Living Room) is a social initiative that focusses on the creation of a new environment for asylum seekers and locals to meet, introducing opportunities for participants to integrate in the local society.
‘De Voorkamer’ is a platform that promotes the different personalities and talents of people living in a refugee center as a tool for communication with the local society. The participants are encouraged to use their specific skills to create personal objects. The team’s activities generate involvement, confidence and pride. As the objects take shape, ‘De Voorkamer’ evolves into a living room. Dutch neighbours are invited to join the events of ‘De Voorkamer, events based on equality and hospitality. Integration through the actual encounter of one another.< ?H3>
Pim van der Mijl
Connect(r)ing Winner
Design Academy Eindhoven
– over De Voorkamer

Ik zie een fotoboek liggen en word nieuwsgierig. Al enkele uren dwaal ik met veel genoegen maar ietwat vermoeid langs de afstudeerprojecten van de Design Academy Eindhoven, inderdaad op de Dutch Design Week. Ik lees en blader even in dat boek wat er ligt. Method /  de Voorkamer heet het.

Pim van der Mijl, de maker ontwikkelaar en Bachelor studierichting ‘Man and Leisure’, staat met wat bezoekers te praten. Ik wil hem wat vragen dus ik wacht en kijk ondertussen de video presentatie van zijn project (dummy in mij denkt: heet dat een project?).

DSC_2059 de voorkamer #DDW

Pim (van der Mijl) kwam vrij en we hebben een tijdje staan praten. Hij was blij verbaasd over de grote betrokkenheid zeg maar gerust bonding die er in zo’n korte tijd tussen vrijwilligers en vluchtelingen was ontstaan en ook na hun vertrek uit de Crisisopvang door bleef bestaan. Hier in Houten hebben we 14 dagen zo’n tijdelijke crisisopvang gehad (72 uur werd uiteindelijk 14 dagen) waar ik ook mijn echt kleine steentje aan bijgedragen heb. Raakte dat – spullen die nodig waren en ik over had brengen – me al bijzonder, zeker het mensen naar de Moskee in Zeist rijden voor het vrijdagmiddaggebed, en daarna thee drinken met de vrouwen, en vervolgens et afscheid daarna, het deed de toch al gevoelige snaren in mijn hart intens trillen.

De groep van 171 mensen, meest uit Syrië, is vervolgens vanuit de Houten twee weken geleden naar een opvang/sportzaal in Leek vertrokken, alweer voor een korte periode, en met name dát hakte er nog eens extra bij mij in. Er was ze beloofd dat de volgende locatie – de meesten waren al drie keer verkast – Leek dus, een een langdurige plek van verblijf zou worden, zo had de onze burgemeester na communicatie met de gemeente Leek beloofd tijdens een laatste bijeenkomst. Om dan de volgende dag vlak voor vertrek te horen van niet… Miscommunicatie. Heel Heftig.

Er waren sowieso heel wat Houtense Harten meer opengegaan dan menigeen had verwacht en de vele tegenstand zou doen vermoeden toen hier in ons durp de crisiopvang aangekondigd werd.

Dus ook na de Houten-Leek verhuizing gingen mensen de inmiddels onstane banden en beloftes aan volwassen  (oa een bril die gerepareerd en wel nagebracht werd), en kinderen nakomen en brachten ze in kleine of grote groepjes vaak emotionele en fijne bezoekjes aan de sporthal in Leek waar inmiddels ook een grote groep vrijwilligers betrokken ws geraakt en volop in touw voor de daar tot inmiddels 300nmensen uitgegroeide groep.

Nadat ik Pim bovenstaande allemaal (in het kort want het was druk op de Graduation Show #DDW) verteld had en hem vroeg hoe het voor hem was geweest, vertelde hij dat ook voor hem absoluut vriendschapsbanden waren ontstaan die ook nu zijn Voorkamer project goed draaide en de mensen waar hij zelf mee was gestart nu bijna allemaal hun verblijfsvergunning en woonruimtes hadden in NL, gewoon zouden voortbestaan, dat wist hij zeker. En zoals eerder gezegd, hij was blij verrast om te horen dat dat zelfs in zo’n korte periode bij veel vrijwilligers het geval was.

DSC_2063 de voorkamer #DDW

Gisteren zijn de 171 mensen vanuit Leek voor het grootste deel naar Nijmegen verhuisd. En ja, de Facebook pagina Welkom in Houten alsook die van Leek, waren weer vol van afscheidsberichten en foto’s, van succeswensen en andere opstekers voor iedereen. De opvang in Nijmegen is in aanbouw, er komen een totaal van 3000 mensen te ‘wonen’:

Een gemengde groep van dertig personen is donderdag vertrokken naar de Centrale Opvang Locatie (COL) in Ter Apel, waar hun procedure in gang wordt gezet. Vrijdag 23 oktober zijn ongeveer 150 vluchtelingen in bussen vertrokken naar de noodopvang Heumensoord in Nijmegen. Ongeveer twintig personen moeten de asielprocedure conform het Dublin-akkoord voortzetten in het land waarin ze Europa binnenkwamen. Zij zijn naar een regulier centrum vertrokken. De resterende vluchtelingen gaan zaterdag 24 oktober per bus eveneens naar de noodopvang Heumensoord.

En ja, ook nu is weer duidelijk hoe de verbinding nog steeds ervaren en gehonoreerd word. Gisteren volgden alweer snel de oproepjes om de verblijfsruimtes á  8 personen wat persoonlijker en gezelliger te maken, van Houtenaren die nu inzetten op één ker per week die kant op rijden.

Alsook dit soort berichten:

En daar gingen ze…. heel veel tranen , knuffels , telefoonnummers en grapjes werden er nog uitgewisseld.
Wat een fijne groep mensen.
Ik kom nog terug met een verslag.
Eerst even bijkomen van alle emoties.

“Wie weet er toevallig of er een adres van Nijmegen is waar je een kaartje aan onze vluchtelingen kunt sturen? Ik wil E graag zo nu en dan een kaartje sturen om haar een beetje op te vrolijken.

Veel vrijwilligers waren en zijn pijnlijk getroffen door allerlei details, zoals het feit dat niet alle bagage en ook voorwerpen, óók speelgoed waar de kinderen verknocht aan waren, niet mee mochten naar Nijmegen. Hartverscheurend. Rules and regulations, deels te begrijpen. Denken in oplossingen werd (goddank, Bless you L.) ter plekke geïmproviseerd, en zeker niet van harte ondersteund door alle chauffeurs bijvoorbeeld.
Ik pak met toestemming een paar alinea’s uit een persoonlijk verslagje van een van de vrijwilligers aldaar :

1) over knutselen met de kinderen in Leek:

We pakken wat spullen en richten de tafel in. Meteen word ik bij de hand gepakt door een jongetje van een jaar of 10(?) die met me wil tafelvoetballen. Hij maakt me vervolgens in en geeft me dan een mannelijke groet (hand en dan borst tegen elkaar). Ik schiet in de lach en neem hem mee naar de knutseltafel. Daar zijn inmiddels al veel meer kinderen. We maken kikkerbekjes en bloemenvaasjes van papier. De kinderen genieten duidelijk. Er zijn niet veel kinderen bij van de vorige keer. Ik vraag me af of die al vertrokken zijn uit Leek. Het meisje naast me schrijft haar naam op in het Arabisch (?) en ik kijk vol verwondering toe. Vervolgens schrijf ik een briefje voor haar, waarna zij er weer eentje voor mij schrijft. Dan geeft ze aan weg te moeten, en ze geeft me een dikke knuffel en een zoen op mijn wang. Met een steek in mijn hart kijk ik hoe ze wegloopt en nog even omkijkt. Zo moeilijk…
Ik ga verder met knutselen en zie dat er een heel lief klein donker mannetje naast me is komen zitten. Hij zit in een heel ouderwets kinderwagentje, waar hij zo te zien volledig aan gehecht is. Al snel kom ik erachter dat als hij iets wil dat hij gewoon auw roept. Gelukkig heeft hij geen pijn maar wil hij dus gewoon aandacht. We knutselen mooi verder en ineens is het meisje van zondag er ook weer. Toen was ze heel huilerig en drammerig, nu is ze alleen maar heel jaloers en eigent ze zich alles toe. Ik kom erachter dat ze F heet. Ineens staat V met haar zusje naast me. Wat leuk dat ik die nog even zie ! We knutselen mooi verder en ik maak ondertussen een inktvisje van een wc rolletje en geef die aan V en haar zusje. Een ander meisje wil er ook eentje dus maak ik er nog een. Ondertussen wordt er al opgeruimd, dus ik moet opschieten. Als alles opgeruimd is beginnen de kinderen op onze rug te klimmen. Een meisje vraagt aan me of ik ook aan turnen doe. Ik wijs naar A en zeg dat zij de turnster is hier, en dat ik liever dans. Dat brengt ons op een idee. A en ik nemen de kids mee naar de (ex) Rode Kruis tent en beginnen te dansen met ze. A leert ze een simpel dansje en je ziet de kids genieten. Ook doen we ‘we maken een kringetje van jongens en van meisjes’. De kids vinden het geweldig. Na even vragen komen we erachter dat we ook muziek op onze telefoons af mogen spelen. We dansen de gangnam style met ze en ze komen zelf met hoofd schouders knie en teen in het Duits. Blijkbaar zijn deze kinderen ook nog een tijdje in Duitsland geweest. Het grootste succes was toch wel chichiwa. Op je plaats, armen naar voren, vuisten maken, duimen omhoog, tong uit je mond, voeten naar binnen, het was zo leuk om te zien hoe gek de kinderen kunnen doen en hoe erg ze daarvan genieten. We spelen heel wat af zo, maken nog snel wat selfies met de kinderen, en ineens is het alweer 10 uur. We moeten weg, want de kinderen moeten slapen. Veel knuffels en kusjes geven we ze en met veel moeite en een brok in onze keel lopen we naar buiten. Wat een avond…

2) over het afscheid in Leek:

Zaterdag 24/10/2015 Dag 3- Uitzwaaidag

ik fiets richting sporthal om iets voor 10 de mensen uit te gaan zwaaien. Vandaag gaan ze allemaal weg, op naar Nijmegen. Ik zie er tegenop. Het zijn zulke lieve mensen en ik zie ze nooit meer terug. Eenmaal daar aangekomen zit de eerste bus al vol. Ik baal, want nu kan ik niet meer afscheid nemen. Gelukkig zien de kinderen in de bus ons staan en beginnen ze enthousiast te zwaaien en hartjes te maken met hun handjes. We zwaaien terug met een brok in onze keel. Ik zie V zitten met haar zusje. Ze zien er erg moe uit. Ineens is er veel gedoe. Het bagageruim zit al vol en mensen hadden hun koffers meegenomen de bus in. Helaas is dit niet zo’n hele vriendelijke buschauffeur en alle koffers moeten eruit, maar de mensen moeten blijven zitten. Meteen bieden mensen zich aan om de koffers erachteraan te brengen met auto’s. Dit geeft mij een gigantisch warm gevoel. Ik zie F staan met haar moeder en vader. Ze kijkt bang en verdrietig. Ik loop op haar af en raak haar aan op haar schouder. Ze draait zich naar me om en ik zie twee bange grote ogen. Ze snapt er helemaal niks van bedenk ik me. Weer verhuizen, weer ergens anders heen, weer gedoe en geschreeuw. Ik zeg haar dat ze ook daar goed voor haar zullen zorgen en dat ik haar nooit zal vergeten. Ze knikt stilletjes en ik geef haar een dikke knuffel. Haar moeder staat naast me en ik vertel haar dat ze een prachtige dochter heeft en dat ze in Nijmegen ook goed voor ze zullen zorgen. Ze glimlacht en bedankt me. Ik geef haar een dikke knuffel. Als ik in haar ogen kijk zie ik zo veel pijn, verdriet en onbegrip. Die arme vrouw, wat zou die allemaal meegemaakt hebben? Ik geef haar nog een dikke knuffel en zeg haar dat ik ze nooit zal vergeten. Nog steeds is er gedoe met de koffers. Een deel past er niet in, waaronder de 8 koffers en de kinderwagen van de familie van F. Ik vraag of iemand krijt heeft, zodat we hun naam op de koffers kunnen schrijven. A is inmiddels al de bus in om aan ze te vragen wat hun naam is, zodat dat in ieder geval bekend is. Ik ren naar binnen en vraag of ze iets hebben. De beveiligers komen met de polsbandjes en een pen aanzetten. Wat een goed idee ! Ik begin meteen ‘bus 1’ op de bandjes te schrijven en samen met een hele groep mensen beginnen we de tassen te labelen die niet meer in de bus passen. Als dat klaar is, start de bus zijn motor en rijd hij weg. Iedereen zwaait en geeft kushandjes. En dan zijn ze weg. Geen tijd om na te denken, want bus 2 moet klaargemaakt worden. Alle koffers worden ingeladen, en gelukkig is deze buschauffeur wel aardig en kunnen de koffers makkelijker mee. Ineens komt er iemand op me aflopen met het ouderwetse speelkinderwagentje van het jongetje van het knutselen. Boos zegt ze dat dit niet mee mag en ik merk aan haar dat ze het er totaal niet mee eens is. Ik zie het jongetje huilen. Het arme kindje heeft al helemaal niks, en dan wordt dit hem ook nog afgenomen. Bullshit!!! Ik loop op de familie af en vraag of ze Engels praten. Gelukkig praat 1 familielid Engels en ik leg aan haar uit dat ze haar telefoonnummer op het label moet zetten en dat ik mijn best ga doen om het kinderwagentje mee te krijgen. Ze schrijft haar telefoonnummer op en vertaalt het dan aan de familie. Ze zijn me allemaal erg dankbaar en ik glimlach. Vervolgens doe ik snel het bandje om het wagentje heen en verstop ik het tussen de andere spullen die er nog achteraan gebracht worden. Zo, je kan zeggen wat je zeggen wil, maar dit gaat mee. Dan is ook die bus klaar voor vertrek en ik zie een heel klein meisje bij het raam zwaaien. Ik loop ernaartoe en leg mijn handen op het raam. Het meisje vind het geweldig. Ik maak met mijn handen een hartje naar haar en haar moeder, en haar moeder lacht. Wat geeft me dit een goed gevoel. Dan zie ik een wat oudere jongen van een jaar of 20 een rood papieren hart op het raam drukken. Ik maak weer een hartje met mijn handen en hij doet hetzelfde. Ik zie dat meer mensen een hartje maken met hun handen, en de jongen en de mensen eromheen genieten hier zichtbaar van. Dan vertrekt ook deze bus en we zwaaien en maken hartjes. Op naar de laatste bus, bus nummer 3. Dit gaat redelijk snel en iedereen zit al snel. Alle spullen passen er in dus er hoeft niet meer gelabeld te worden. We geven wat knuffels en handen en wensen ze het allerbeste. De mensen glimlachen dankbaar, maar je ziet aan ze dat ze bang zijn. Bang voor wat ze nu weer te wachten staat. Als ook die bus weg is en we enthousiast hebben gezwaaid, is iedereen even stil. Het is definitief, ze zijn weg. Deze lieve mensen weer op weg naar een andere plek, waar weer onzekerheid en onbekendheid is. Ik hoop met heel mijn hart dat ze daar goed opgevangen worden en dat ook daar zoveel lieve vrijwilligers zijn die dingen met ze ondernemen of gewoon even een praatje komen maken.

Ik heb een hele andere kijk op de wereld gekregen hierdoor. Ik heb geleerd dat niet iedereen zo lief is als onze vrijwilligers, en dat er zelfs onaardige vrijwilligers bijzitten. Die doen het waarschijnlijk alleen maar om te kunnen zeggen dat ze het gedaan hebben. Maar gevoel? Nee dat hebben ze niet. Gelukkig zijn er genoeg vrijwilligers die dat wel hebben, en dat zijn de mensen die we nodig hebben in deze wereld. Zonder jullie was dit niet zo gegaan als dit is gegaan. Bedankt daarvoor !! Ik heb veel geleerd over de wereld en over de mensheid. Ik ben erg dankbaar dat ik iets voor deze mensen heb kunnen betekenen, en ik hoop dat ze uiteindelijk ergens hun eigen plekje krijgen en weer een leventje op kunnen bouwen. Ik zal ze nooit vergeten!

Lot

Waarvoor dank Lot, jouw ervaringen raakten me diep! In Houten kón ik niet bij Het Grote Afscheid zijn, en achteraf dacht ik, dat is eigenlijk – voor mijn hartje dan – maar goed ook. Ik weet niet of ik dat snel genoeg een emotioneel plekje had kunnen geven om mijn taakjes en dingetjes van mijn dagdagelijksheid ook uit te kunnen voeren. De Grote Ontmoeting met Houtenaren de dag ervoor bij de Brandweerkazerne had me al zo aangegrepen, ook al was het zonnig.
DSC_1911 ontmoeting sm

Wat een heel lang verhaal geworden is, ga ik nu afsluiten. Er staat een tas en een kistje klaar waarin nu alleen nog maar glazen met grote rode harten erop, waarvan ik er graag twéé aan Esra wil geven, ja, sinds gisteren heb ik dus besloten zelf ook richting Nijmegeen te gaan, liefst met een paar die dat toch ook al van plan zijn. Esra zat ook bij mij achterin de auto toen we terugreden uit Zeist, en ook van haar heb ik emotioneel afscheid genomen, met tranen in mijn en haar ogen: Ï wish that life is kind to you and I wish that our people are kind to you too, zei ik toen en denk ik nu. Met 3000 mensen voor wie weet hoe lang op een vrij kleine ruimte, in uiterst ongewone omstandigheden, samen met heel veel onbekenden en veel al een beetje bekenden, waarvan velen met een fiks trauma waarvan ik er maar enkele weet. Stiekum hoop ik dat er ook een Voorkamer in Nijmegen erealiseert kan worden en iets minder stiekum ga ik daarover sparren met Pim, als hij een beetje bekomen is van zí’jn Dutch Design Week premiere als Graduate /Bachelor Man and Leasure – gefeliciteerd Pim, en tot gauw!

http://devoorkamer.org

“De Voorkamer”(“The living room”) is a social design method for integration which comabats the loss of identity often experienced by residents of refugee centres. Using participants specific skills, Pim van er Mijl’s team creates a meeting space in the middle of a Dutch town, outside the refugee centre. Skills may be technical, to build furniture or fittings, but also more intellectual; in the pilot, a refugee with a degree in English created a magazine. Then the team cooks with the local residents and everyone shares a meal. Encounters based on equality that bring a sense of involvement, confidence, pride, and laughter for both the hists and their guestst
(Flyer De Voorkamer during the Graduation Show

Noot van Pim:

Do you have strong thoughts on the topic? Do you want to be involved? Do you think you can contribute? Or do you just want to know more? Please don’t hesitate and send an email to: info@pimvandermijl.nl We’ll get back to you as soon as possible!

Hierboven de mijne. Wat zijn die van jou?
Als je tot hier hebt gelezen, zullen dat er best wel een paar zijn. Medebloggers nodig ik van harte uit hun gedachten en gevoelens te delen en hieronder te laten weten via een link.

Alle andere /nou ja de meeste foto’s die ik op DDW gemaakt heb, staan hier op Flickr

Ik heb twee halve dagen als newbee op de Dutch Design Week rondgestruind en er erg van genoten. Vaak geraakt door sschoonheid, nog vaker door eenvoud en af en toe tot in mijn botjes door betrokkenheid van de makers. Daarom deze hele komende week iederee dag iemand in mijn voetlicht hier op dit blog

Natuurlijk hoor ik graag hier wat je ervan vind wat ik schrijf, of deel. Misschein is het zelfs anleiding voor een eigen blogpost. Wil je dat dan hieronder laten weten, met de link erbij. Dat zou tof zijn. Ik ben ook heel benieuwd naar de links voor Welkom in Nijmegen en andere initiatieven. Alvast bedankt!

 



2 Responses to “Design for Dutch Dummies ak Moi: De Voorkamer en Pim”

  • thnx muchos Geert! – dat was inderdaad ook de reden waarom ik die indrukwekkende ervaringen van de anderen ook zo graag wilde delen

  • Een verhaal waarvan elke zin betrokkenheid ademt. Daarom extra fijn dat het veel zinnen zijn, niet alleen van jou, Carolien, maar ook van mensen uit jouw omgeving. Dank voor het verhaal en voor je oproep om als mens te reageren op de medemens. Een mooi tegengeluid voor het lelijke lawaai van anderen die vaak nog nooit een vluchteling hebben gezien.

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • June 2017
    M T W T F S S
    « Mar    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: