doden, herdenken, bezinnen, verzoenen, vergeven, verstarren – in welke volgorde

On 3 May 2013 by Carolien Geurtsen

Hoe Kostbaar is een kwetsbaar mensOp 3 mei vorig jaar schreef ik:

De dodenherdenking is me erg dierbaar en ik ben heel blij  dat ik bij de Damschreeuw niet in Nederland was, want ik was me hoogstwaarschijnlijk kapot geschrokken, maar ik ben ook van mening, of eigenlijk én ik ben óók van mening, dat de jeugd, alle latere generaties én mensen die helemaal geen afspiegeling van WOII in hun genen hebben zitten, zich er in moeten kunnen herkennen, het moeten mogen vertalen naar zichzelf.


Hoezeer ik ook kan navoelen wat er bedoelt wordt en waar het vandaan komt, zo’n intentie van ‘zuiver’ houden van het slachtofferschap gehalte van 4 mei, ook om direct betrokkenen te ontzien, ik ben zelf van mening dat iedereen niet alleen het recht heeft om zelf uit te maken wat hij of zij herdenkt op die of welke andere dag dan ook, maar ook dat er in het geval van 4 mei óók ruimte moet zijn op de dag zelf om daarmee voor de dag te komen… Ik zag donderdagavond, naar aanleiding van een uitzending van #PenW die ik niet gezien heb, daarover een tweet langskomen met de strekking  ‘als we hier niet open voor staan dan vergrijst de betekenis met de jaren,om  als de laatste 1e of 2e lijns slachtoffers gestorven zijn tot een stoffig niets meer zeggend iets te zijn verworden’, en dat ben ik helemaal met de hem van wie ik niet meer weet wie de tweet was eens. Wel deze:

4 mei 2012 Houten Als 4 mei dodenherdenking bij een jongetje oproept hoe dat voor zijn ‘foute’ opa was en voor zijn ouders en daarmee voor hemzelf, en daar een gedicht over schrijft, dan vind ik niet dat dat gedicht uit ‘pieeteit met’ directe slachtofers van WOII en hun nageslacht weggehouden moet worden van diezelfde dag, hoe pijnlijk me dat ook voor hen lijkt.  Richt dan de dodenherdenking wat anders in, zodat er ook ruimte komt voor deze oprechte klanken, vernieuwende invullingen, andere belevingen… Waarlijk gedenken in de ruimste betekenis van het woord. De ouderen onder ons hebben absoluut recht op hun beleving, maar ook daar wordt vaak vreselijk geworsteld met hun lang niet altijd niet eenduidige geschiedenis en er wordt door velen zeer persoonlijk en vaak onbesproken onbespreekbaar lijkend leed weggeslikt omdat het niet door de 4 mei beugel past… Niemand wordt gevraagd om gedwongen te vergeven, wat mij betreft is dat een bespottelijke frasering die ik langs hoorde (tweet) komen. Nog los daarvan is vergeving sowieso niet iets wat je af kunt dwingen, dat overkomt je of niet, dat ontvouwt zich in je soms zelfs als je er denkt niet voor open te staan. En alhoewel ik uit nabije ervaring weet hoe de oorlog ook nog in een volwassen man van 60 kan zitten, tot aan nachtelijke wurgpogingen in zijn slaap van zijn vrouw aan toe, dat vind ik geen reden om waarachtige belevingen van anderen, met andere klanken, van tafel te vegen als niet ter zake doende of zelfs ronduit schandalig op ‘zo’n dag’. Ik ben er niet uit welke vorm dan geschikt is, maar dat hoef ik ook niet te bedenken.

Ondertussen overweeg ik of ik mezelf er toch toe zal brengen de uitzending van #PenW terug te kijken, vanwege het onderwerp en de klaarblijkelijk aparte dingen die hierover gezegd werden. Aanleiding van bovenstaande overpeinzingen was het blog van Linda Kwakernaat. Dank je wel daarvoor! Boeiende materie!!



4 Responses to “doden, herdenken, bezinnen, verzoenen, vergeven, verstarren – in welke volgorde”

  • Linda

    We herdenken alle Nedelandse slachtoffers, niet alleen die van de 2e WO.
    Het is een Nationale Dodenherdenkng en geen Internationale.
    Ik zal wel heel intolerant zijn, maar dat doen ze maar op een andere dag.
    Waar ik moeite mee heb om ook de duitde slachtoffers te herdenken.
    We herdenken toch ook niet de Al Qaida-doden.

    • Carolien Geurtsen

      Lets agree to disagree Linda, want wat mij betreft herdenk ik ook niet-Nederlandse slachtoffers en van alle tijden, dus ook van het nu, en waar ook ter wereld,
      Als we het blijven isoleren, leren wij noch onze kinderen er iets van.
      Buitensluiten, afscheiden en denken in we en ze, dat alleen is té beperkt, te beperkend en zelfs de grondslag voor discriminatoir denken.
      Bij jouw ‘ze’ hoor ik ook.

  • We herdenken de gevolgen maar moeten opnieuw denken over de oorzaak

    • Carolien Geurtsen

      Ik mag hopen dat het grote verband in veel gevallen ook gezien en bedacht wordt Carl.Maar het lijkt inderdaad nog veel nodig te hebben.

      Ik heb er net een stuk in het Engels aan gewijd op Facebook ik denk dat ik dat alsniog maar even hier neer ga zetten als vandagelijks blog.

      Hartegroet en Mooie dag

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • July 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: