Doordravende Heksendames – brief aan Laura 3

On 28 April 2014 by Carolien Geurtsen

 

Qday Koninginnedag 2012

Sisters in Crime


Heerlijk dat je doordraaft,

Mijn aandacht blijft even hangen bij ‘ik gun die vrouw een leven lang gebloemde kopjes’ over Lucia de B.
Klinkt heel indrukwekkend, die film, zeker als je het toch een soort van zijdelings en parallel van dichterbij hebt meegemaakt zoals jij.
Nog geen film voor mij, wilde ik schrijven, maar ik kan beter uit de voeten met “waarschijnlijk nog een film die ik nooit ga zien”. Want met  al wel veel meer incasseringsvermogen dan tijdens het begin of episch centrum van mijn burnout, zijn er nog steeds talloze emofilters down, en moet ik vreselijk goed uitkijken met wat ik wel en niet lees of kijk. En het is nog maar de vraag of dat substantieel verbeteren gaat want pre burnout was ik ook altijd al een gevoelig zieltje.

Ik ben blij dat de film er is, dat wel, en ik wens haar (Lucie) ook alle soorten liefde en heling en wat ik troost en comfort-kleren noem, die waarin je kunt wegkruipen en helende wonden laten rusten, samen met de rest van je lichaam. Ik heb er nu zelf ook nog eentje aan, een flanellen pyama, de laatste kerst voor mijn verjaardag gekregen, met wit/roze/zwart gestreepte blokken erop. Als ik er aan denk zal ik straks een foto maken. (een happy foto eigenlijk 😉 Alleen doet dat me weer denken aan die vrouw die van de week al Happy Faceboekend tegen een vrachtwagen opknalde en zichzelf doodreed.

Met één oog kijk ik op de klok, zo mijn tante even bellen, een zorgelijk verhaal waar ik misschien een andere keer meer over schrijf en misschien ook niet, maar ik blijf mijn draadje zoeken, door weer even terug te keren naar jouw brief.
Nee, ik bel eerst even, anders blijft het óf in mijn aandacht, óf ik ben zo weer een half uur verder en dat is te laat voor helpen herinneren met de ochtendmedicijnen. Hopla.
Change of subject: Macrobiotisch zit een hele leer achter, net zoals je er nu zoveel hebt, alleen is deze eeuwenoud en niet zo voortvluchtig als Sonja Bakkeren of Bert Boeren (ik neem aan dat ik die laatste uit mijn duim zuig).

tring tring – gesprekje klein maar fijn, begin van haar dag –
Zelf koffie erbij pakt:

Ik ben zelf sinds mijn 9e behoorlijk allergisch geworden voor van alles en nog wat, en ondertussen ook voor allerlei lekkers als appels en peren en kersen en perziken.
Ik schreef eerst steenvruchten maar dat vond ik de lading niet zo dekken, dat klinkt veel minder erg/dramatisch dan dat ik het toch wel ervaar. Letterlijk veel minder sappig, alsof je daar niet zoveel aan mist, aan steenvruchten.

Het begon het ooit eens met hooikoorts, via katten en klaarblijkelijk bij een uitgebreide test rond ijn 18e nog 53 andere stofjes (dat klinkt ook al weer zo lekker afstandelijk, stofjes)) werd het ogenschijnlijk ineens zo’n tien jaar terug uitgebreid door de ene fruit allergie na de andere. Ik had gedurende een periode van een of twee jaar mijn licht jeukende ogen en lippen gediskwalificeerd als hooikoorts als we weer eens met de kinderen in de kersenboomgaard waren wezen genieten, maar op een vakantie in Turkije kon ik er niet meer onderuit.
Na een goddelijk ontbijt op het dakterras van het grot hotel (ja, hotelletje uitgegraven in een berg – ook echt goddelijk, of oerlijk goed slapen kan ik beter zeggen), waarbij ik dus ook superrijpe en overheerlijke perzik had weggeslubberd, kreeg ik lichtelijke jeuk aan mijn ogen en mond, om bij het tandenpoetsen in de spiegel kijkend te ontdekken dat ik dikke Pamela Anderson lippen had, en mijn opgezwollen ogen niet onderdeden voor de een of andere gehavende bokserskop.

Lang verhaal kort, ik heb er zo goed en zo kwaad als het kan mee leren leven, zondig af en toe en betaal vervolgens het prijskaartje wat daaraan hangt. Soms kom ik per ongeluk ergens in terecht, zoals logeren bij iemand die een kat blijkt t hebben (ik vergeet dat nog regelmatig te vragen) of een bed en breakfast naast een manege, waar ik dan zo gauw mogelijk de aftocht moet blazen. Of misschien dat laatste nu niet meer, ik heb twee jaar geleden een interessante therapie gevolgd die toen in ieder geval als resultaat had dat ik 5 minuten bij een paard in de buurt was zonder verschijnzelen, maar eerlijk gezegd durf ik dat niet nog een keer, ik ben er al eens door in het ziekenhuis beland met zo’n dinges dinges shock (anafalactische?-

Dit na jarenlang van alles en nog wat geprobeerd te hebben, tevergeefs, en ik ondertussen te oud was om desensibilisatie kuur van twee jaar te doen, omdat hij te kostbaar was (300 euro per flesje voor drie maanden). |
Mijn zoon mocht gelukkig wel desensibiliseren, wat een woord, gelukkig wel, die kon anders met goed fatsoen door de werkelijk zeer heftige hooikoorts zijn school niet goed afmaken. Want de andere antihistaminen maakten weer te apathisch om goed te kunnen functioneren.
Dit is een hele lange brug naar aanleiding van jouw rode luizen stofjes opmerking, dusdanig dat hij/zoon über allergisch geboren werd en ik al borstvoedend uitkwam op een wekenlang dieet van courgettes en aardappel en calciumpoeder, om dat langzaam uit te breiden met datgene waar hij niet allergisch voor bleek te zijn.
Nu eet die jonge man gezonder dan ik, die nog wel eens van allerlei snackvoer eet.

Volgens mij ben/heb ik weer eindeloos uitgeweid en ik kan me eigenlijk nauwelijks voorstellen dat je er een touw aan vast kan knopen, laat staan dat het boeiend is om te lezen, maar ik heb met liefde weer wat van me laten horen en ga nu de rest van mijn inmiddels kouwe koffie opdrinken. Guess what, dat vind ik lekker, kouwe koffie.

En PS, het hele goede nieuws is dat ik in mijn tien jaar Turkije amper last van hooikoorts heb gehad. Bij een folder die ik na terugkeer hier bij de huisarts las over hooikoorts en vakantie bestemmingen, bleek Turkije een van de beste keuzes te zijn. En daar had de liefde mij gebracht, een goeie deal.
Alleen dat feit is al een reden om serieus te overwegen om daar mijn zomers door te brengen. Zeker zoals ik hier nu zit, met hooikoortselijk gezwollen ogen en een jeukerige groet,

Liefs Carolien

Hoi Hoi,

Macrobiotisch heb ik nooit zo goed gesnapt. Wel eet ik al jaren min of meer strikt vegetarisch. Dat betekend geen vlees en af en toe zondingen met vis. Hoewel ik dat eigenlijk ook steeds minder eet. Wat mijn moeder dan weer niet mag weten, want dan gaat ze zich weer zorgen maken en me vol stoppen met vis als ik bij haar ben. 😉
Ik had het net met een collega over een vriend van haar die van zijn moeder geen rode snoepjes mocht eten omdat dat niet goed zou zijn voor weet ik het wat. Toen mama 20 jaar later weer zwanger werd was haar mening veranderd en mocht de tweede leg wel rode snoepjes eten. Wat een soort van trauma voor die vriend is. Want met zusje lief gaat het toch ook gewoon goed, en die mag wel rode snoepjes. Ik heb haar gezegd dat ze tegen die vriend maar moet zeggen dat rode kleurstof vaak gemaakt is van geplette luizen. Dan vind hij het vast minder erg dat hij de rode snoepjes moest laten staan.


2 Responses to “Doordravende Heksendames – brief aan Laura 3”

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • December 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: