Draak van een mens ben ik soms – bemoeizucht en Cappadocie

On 17 October 2013 by Carolien Geurtsen

De Kameel

Lag ik gisteravond nog tandenknarssend in bed, niet wetend hoe ik mezelf met iets anders dan een oxa enigermate tot kalmte moest manen… Gelukkig mocht ik toch in slaap zeilen om 5 uur later weer wakker te worden, een zeldzaamheid in mijn huidige twee uur slaap vijf uur wakker twee uur slaap bestaan. Ik had de oxa niet kunnen vinden, geloof nog steeds in wonderen en werd blij wakker.  De goedheid van het zelfbeschermingssysteem maakt dat ik me dan niet onmiddelijk herinner wat er allemaal op mijn bordje ligt, een waarachtige zegen, want gisteravond dacht ik echt dat ik gek werd. Want nee ik heb nog steeds niets van schuld ‘hulp’ gehoord en ben nog steeds in het ongewisse over mijn onverzekerde staat van zijn en de hele rest van mijn financiële santekraam.

 

Nu verder met deze dag…

 

Dus toen ik me de tweet van Elja Daae gisteren herinnerde met de vraag of de ondergrondse steden in Cappadocie Turkije wel geschikt zijn voor kleine kinderen, dook ik nieuwsgierig digiland in om haar blog te lezen over haar ervaringen in dat gebied waar ik zeer goede herinneringen heb liggen.
Zij woont nu in Istanbul met haar gezin en is in Cappadocië op vakantie. Ik heb mijn hart verpand aan Cappadocië, ben er zelf vaak op vakantie geweest, heb er vrienden wonen en heb er groepen oner en bovengronds doorheen gegidst.

Al lezend merkte ik hoe ik nog steeds een fikse dosis bemoeizucht heb, goed bedoeld welliswaar maar toch, geen aantrekkelijke eigenschap. Temeer daar ik haar de suggestie doe om ‘even’ langs het kantoor van ex-man en huidig zeer goede vriend te lopen om kennis te maken, for future reference. Die zit nu echt niet op kantoor tijdens de Kurban Bayram, de vier dagen van het Offer Feest. Mijn ex-schoonouders zijn op visite voor dit familiefeest en hij zal heus wel telefonisch bereikbaar zijn voor dringende zaken maar that’s it.  Sorry Elja!
Goed bedoeld maar waar bemoei ik me mee? Met kinderen en je man in je precious together qualitytime naar een wildvreemde die mogelijk niet op jou zit te wachten. Networken my ass.

Ik weet wel waar het vandaan komt, die bemoeizucht. Ik wil gewoon graag dat mensen stante pede het beste krijgen te zien, te voelen, te eten en te weten wat er maar mogelijk is in dat gebied. Ik ben een gruwelijke verbeteraarster. En ik weet ook van wie ik het heb.
Anecdotes leggen zó goed uit:  Toen mijn ouders in Antalya waar ik met mijn gezin woonde, op visite kwamen en we in een ‘locanta’ patat en köfte (gekruide kleine gehakt balletjes) gingen eten, en de patat vrij slap en vet op ons bordje lag te druipen, zei mijn vader:  Ze bakken de patat waarschijnlijk maar één keer of het vet staat niet heet genoeg, wil je dat even voor me vertalen, dan zullen ze zeker beter zaken doen. Hij stond al bijna in de keuken ook. Goedbedoeld maar toch.

De over en weer tweets, Elja’s blog, en mijn reactie daarop doen me weer meer dan ooit beseffen dat de roeping van een brug functie te willen vervullen tussen het mooie, fijne, goede, boeiend en interessante Turkije met haar bewoners zoals ik dat ken en degenen die daar onbekend mee zijn en al of niet bevooroordeelt over hetgeen dáár ligt of wat ze er aan treffen erg groot is. Temeer omdat ik het zo goed begrijp en zelf ook doorleeft heb hoe ik tegen het ene vooroordeel na het ander in mezelf aan liep toen ik er kwam wonen. En zoó blij ben dat ik die andere kanten heb mogen beleven. Gastvrouw zijn of een bed & breakfast blijft lonken.
Toekomstmuziek.

Eerst hier de rotzooi opruimen.

 

Gelukkig lees ik nadat ik dit online gezet heb in mijn TL op Twitter het volgende berichtje en voel me iets minder een draak 😉

 



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • August 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: