Dromen zijn deuren – dus ik ben benieuwd wat ik voor mij in petto heb

On 12 April 2013 by Carolien Geurtsen

dromencirkel

Het hele wezen, de hele ziel van iemand, zit in één droom.
We hebben maar een n droom nodig on onszelf te kennen.

Bizar om dit schrift te vinden, op deze dag waarop ik om 5 uur het bed weer ingekropen ben en de vogels buiten beginnen te fluiten.
Een kop koffie en een grapefruit naast me, en ook, zo vind ik, een schrift waar ik op het laatste 17 december 2011 in schreef, net verhuisd. Het tapijt zal op de 23e arriveren, lees ik. Net vóór Kerst en belangrijker nog, mijn verjaardag, van het beton af.

Nu, anderhalf jaar later, de Morning Pages in bed, die ik normaliter in de huiskamer schrijf, vind ik alleen dit oude maar prachtige en nog niet volle dromenschrift om dat te doen.
Nog even terug in bed gekropen na de eerste uitgebreide droom en tevens nachtmerrie sinds tijden, reeds gedetailleerd opgeschreven in een WhatsApp aan een vriendin, zowel om te delen fijna als de beste manier van droom onthouden als je nog in het donker ligt en op zeker de details wilt bewaren. En hoe die er waren.

Het intrigeerd me, zo een uitgebreide droom komt vaker voor maar zo uitgebreid gedetailleerd onthouden, voelt betekenisvol.
Jarenlang schreef ik ze op, soms vijf, zes, zeven per nacht en ik deed actief aan droomduiding. Lucide dromen en zelfs voorspellende waren mij niet vreemd, maar sinds het begin van de burnout of mogelijk al langer is het stil, was het stil…

Ik doe schijnbaar blijkbaar mee met een spel, real life game sort of, waarbij meerdere mensen betrokken zijn, onder andere mijn zoon en notabene Lucas, mijn oude schrijf-maatje en tegenwoordig mede Instagram030 organiser, aan wie ik gisteren veel gedacht heb op diverse momenten.
Ik woon of ben in een heel groot huis waar even later mijn zoon ook komt binnen waaien. We hebben een korte ontmoeting of gesprek en dan gaat hij naar boven, klaarblijkelijk naar zijn kamer.  Ik realiseer me veel later dat ik zijn telefoon nummer niet uit mijn hoofd weet.
Er is een scene van eten bestellen aan een verlichte bar rechts in de grote huiskamer maar er is niemand dus lukt ook de bestelling niet.

Er is een zekere spanning voelbaar maar niet echt dreigend.
Dan komt Lucas binnen. We praten even en ook hij loopt weer weg naar elders in het huis.
Lucas staat voor mij symbool voor betrouwbaar, rustig en als hij niet in paniek raakt is dat voor mij geruststellend, dan zal het ongetwijfelt allemaal wel meevallen, wat er ook komen gaat  – ook hij is betrokken bij / deelnemer aan het spel – want ik heb vertrouwen in zijn beoordelingsvermogen.
Desalniettemin ben ik wel onrustig, de beelden op mijn netvlies van vijf op een rijtje zittende mensen, vastgebonden aan hun houten stoelen met touwen verontrusten mij. Het is een scene uit een vorige aflevering van hetzelfde real life spel.

 Alle lichten gaan uit en het is donker. Ik probeer de beide heren te bellen maar dat lukt niet.
Ik wil er mee ophouden maar kan me niet eens herinneren dat ik ingestemd heb met deelnemen, laat staan met instemmen. Er lijkt op geen enkele manier te ontkomen.

 Dan gaat de bel of staan er twee jonge mannen voor de deur. Ontspannen. Naar lijkt en blijkt de letterlijke voorlopers van wat zich zal gaan voltrekken. Een soort terrein scouts.
Ze gaan op een bankje in de grote tuin zitten, links van de voordeur, en kijken de straat in. Het is donker buiten, op wat vale straatverlichting na.

Ze zeggen dat het allemaal een beetje later geworden is als gepland, alles is nogal uitgelopen omdat er meer deelnemers zijn dan normaal, de groep is erg groot, 21 mensen waar allemaal langs gegaan moet worden.
Ik krijg maagpijn en voel meer angst nu. Zij zitten heel kalm en iets achterovergeleund naast elkaar op de houten bank, met ieder éen arm achteloos op de leuning.

 Als ik naar rechts de straat inkijk, zie ik heel in de verte langzaam een tank aan komen rollen. Ik weet meteen dat dit de dreiging is en naar ons toekomt, alleen voor ons bedoelt is. Mijn angst neemt toe. Geen ontkomen aan.

Terwijl ik tegelijkertijd aan het wakker worden ben en nadenk over waar ik mij in het huis [in mijn droom] echt onvindbaar kan verstoppen, vervaagt de droom wat actie ontwikkeling betreft maar niet qua besef waar ik ben / gevoel van locatie en gebeurtenis en tegelijk vraag ik me hetzelfde af over mijn huidige woning. In mijn wakend leven that is.

Het doet me denken aan de tweede wereldoorlog, peins ik na terwijl ik dit schrijf, en aan de vele schuilplaatsen in het huis van mijn grootouders voor de 27 onderduikers die zij daar gehad hadden. [Ik schreef eerst hebben op.] Daar is nooit iemand gevonden.

Ik blijf wakker en schuif schrijvend de dag in, onwillig, via mijn  bed in de slaapkamer terug naar af, naar zo blijkt als ik mijn dromenschrift op de eerste bladzijde opensla. Nieuwsgierig geworden naar de aanvang.
Daar staat: Dromencircel  13 april [2011] en 2 flarden van dromen. Eén waarin ik in een slang verander en onder de grond glip en 2 over de kelder bij mijn oma, waar de wekpotten met groente stonden en waar mijn vader voor straf soms moest slapen.
Het laatste woord op de bladzijde is ‘onderduiken’.
Bizarre co-incidentie.

Het is mogelijk weer tijd om boven te duiken. Of juist onder, mijn dromen weer in.
Als ze weer bovenkomen zoals vannacht. Ik weet dat ik daar invloed op heb. Hebben kan. Zeker na zo’n duidelijke ‘heldere’ droom. Een boodschapper die nader onderzoek verdiend.
Die dromencircel deed ik bij Anna Drenth van Pleisterplaats voor de ziel. En Annelie zat ook in die groep.
Vanmiddag heb ik een ontmoeting met al haar vriendinnen bij haar vrouw thuis ter gedenking van haar.  Ik zag er erg tegenop maar nu niet meer. Geen idee wat het verschil maakte. De droom? Ik geloof het niet. maar het doet er ook niet toe.

Toeval…?  Samenhang?
Ach, vanmorgen las ik over bijna-dood en misschien dan toch…meer tussen en op hemel en aarde enzo.
Ik zoek geen verbanden, ze vallen me toe en ik doe er het mijne mee.
Als het lukt. Soms.

Dank je wel droom. Ik wil schrijven ‘Maybe Back on track’.Laat ik daar maar van uit gaan.
en ik weet het, het zijn tenslotte mijn eigen woorden, althans, ik gebruikte ze te pas en te onpas: je ligt altijd op schema, hoe dan ook.
Dank je wel Anna! Tot gauw.

en dank je wel Annelie. Vandaag zie ik je weer in de ogen van je geliefden!

Hieronder allemaal linkjes over verwant

De drie A’s helpen met inpakken #verhuizing november 2011

Afscheid van Annelie 1 – Verwantschap en Afscheid
Afscheid van Annelie 2 – Na-weeen

Balsem voor de ziel is de blog van Anna Drenth
Sacred Songs of Mary was de Muziek terwijl ik schreef
Ik las vanmorgen in de Trouw Bijna-dood ervaring is geen verzinsel Dát wist ik natuurlijk al, maar het was wel leuk.
En gisteren las ik bij Petepel over zijn nachtmerries, althans, er staat fictief bij…dat vind ik dan weer…
en een absolute nachtmerrie is wat er met Wilfred de Bruijn gebeurt is, en dat zag ik gisteravond, en ik schreef hem vannacht een lange mail, maar heeft weer niks met tanks te maken. Hij is met zijn gehavend gezicht op Facebook gesprongen en vraagt om zijn verhaal te delen als steun bij de zo nodige ont- homofobisering.
Gelukkig stemde de Franse Senaat vandaag vóór het homohuwelijk. Eén horde genomen.
En dacht ik aan Lucas Bezembinder voor de hoogste tijd – Instagram030 in Mei
en inderdaad, zeer benieuwd. Ik. voor Mij. In Petto.

 



6 Responses to “Dromen zijn deuren – dus ik ben benieuwd wat ik voor mij in petto heb”

  • Iedere keer weer als ik jouw blogs lees denk ik “O ja, wil ik ook nog eens. Hele lange blogs schrijven”. Ben benieuwd wanneer, nu ‘druk’ met mijn Morning Pages en alles daar omheen. Iets minder bloggen, wel schrijven 😉

    En m’n dromen en nachtmerries? Daar ga ik liever eerst zelf even mee aan de slag…

    • Carolien Geurtsen

      Wat leuk. Ik moet zelf eerder een projetc maken – excuus, wil maken, van kortere blogs, maar ik laat d eteugels deze 13 MP weken maar even lekker vieren.
      Mijn Morning pages lopen over in mijn blog. Niet iedere dag, maar wel steeds vaker.

      En ove rje dromen snap ik goed 😉

  • Linda

    Okeee, dromen doe ikmvell, maar erover schrijven , nee

    • Carolien Geurtsen

      Grappig Linda, het is voor mij inmiddels zo’n vanzelfsprekend deel van mijn leven geworden, dat ik dara niet eens meer over nadenk. Wel voel of het klopt om erover te schrijven, de relevantie er is met dagdagelijks nu, dat wel.

  • Lucas

    Mooi als droomboei dienst te doen. Om je vast te houden als de droom te hard gaat stromen. 😉

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • July 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: