Eén hoofd op twee kussens

On 2 July 2012 by Carolien Geurtsen


Elja is veel meer dan een ‘kennis’ terwijl dat in de praktijk mischien een juistere betiteling is, maar ze voelt veel meer als een vriendin.
Ik ken haar via Internet/ Twitter / Blogpraat en we hebben inmiddels ook contact gekregen over haar verhuizing naar Turkije. Dit omdat ik er tien jaar gewoond heb.
Zij woont met haar gezin in Amerika, of ik moet eigenlijk zeggen woonde, want as we speak is ze in transition, aan het verhuizen, naar Istanbul. Daar schrijft ze ook over, ‘hoe zwaar haar dat valt’ is misschien te ernstig uitgedrukt, maar toch….

Met de hoop dat jullie niet gek worden van mijn geklaag en gezeur, moet ik het toch even van me afschrijven vandaag. Dat ik het maar lastig vind, deze verandering. Verhuizen. Er is zoveel aan de VS waar ik niet aan kon wennen, maar klaarblijkelijk toch vooral ook veel waarvan ik maar lastig afscheid kan nemen. Gek he.   Elja in Omgekeerde cultuurschok = afscheid nemen

Torn between here and there Mijn respons:

[wat je schrijft is] … Heel herkenbaar natuurlijk van toen ik naar Turkije verhuisde en daar tien jaar bivakkeerde. En vervolgens had ik totaal niet verwacht dat het me moeite zou kosten om terug naar Nederland te komen, maar de cultuurschok was juist daardoor nog veel heftiger dan de eerste keer. Al die aannames die ik ondertussen had verzameld dat gedurende tien jaar in Nederland alles hetzelfde en dan nog zoals ik het me herinnerde zou zijn, nou mooi niet.
 Ik was ondertussen aardig gewend geraakt aan de warme, menselijke Turkse mentaliteit en vond bij terugkomst in 1997 Nederland en de Nederlanders maar kil en afstandelijk. én Nederland vies, veel viezer op straat dan ik me herinnerde.
 En daar had ik in Turkije altijd zo over opgeschept, en over nog veel meer dingen, vooral het democratische en vrijdenkende. Nou dat is me ook niet bepaald meegevallen…
Ik heb nog vaak teruggedacht aan het feit dat heel veel Turkse mensen zoveel ophadden met Nederlanders en vertelden dat die het hart op de juiste plaats hebben. Zij ervoeren Nederlandse toeristen specifiek als superhartelijk en veel lijkend op de Turkse mentaliteit. Ongetwijfelt terecht voor een heleboel mensen, maar o wat heb ik me vaak geschaamd in de afgelopen 15 jaar dat ik hier weer terug ben.

Of ik hier echt geaard ben, ik betwijfel het.
 Of het daar (Turkije) dan helemaal fijn zou voelen om terug te keren, daar heb ik ook zo mijn twijfels bij… Maar ik verlang er wel naar – 

 I consider myself still between two worlds… Torn between two lovers.
Of dat ooit nog goed komt 😉

Dus misschien tot daar ziens 😉

Elja schrijft iets terug wat ik nog niet wist over ‘repatriation’, maar inmiddels dus wel aan den lijve ondervonden heb:

Ze zeggen “Repatriation is the hardest expatriation”, en niet voor niets, denk ik. Ik ga jouw zeker zien, in NL, EN in Turkije. Let maar op….

Alhoewel ik veel tegen heb op labeling van allerlei soort, ben ik er inmiddels ook wel achter dat het soms echt helpt om schijnwerpers op blinde vlekken te krijgen. Ik ben dus een ‘repat’ en lijd of heb in ieder geval geleden aan ‘reverse culture shock’.
Ik snap nu weer iets meer van mijn eigen structurelere eenzaamheidsgevoelens van de afgelopen jaren.
Het is me door de jaren heen erg duidelijk geworden dat alleen mensen die zelf ex- en repatten, gevoelens daarover goed kunnen begrijpen of kunnen delen, dus ja, mensen als Urte, Monique, Penny en Elja in mijn leven zijn goud waard, extra fijn dit soort contacten!

Torn between two lovers  | Bloed kruipt of stroomt | Elja Daae | Blogpraat | Expats |  Repatriation |  Reverse Culture Shock | Cultuur als ijsberg




Trackbacks & Pings

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • July 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: