Edukans – een kop vol indrukken en dan moet ik mijn mond houden

On 23 October 2014 by Carolien Geurtsen
edukans, Cilla Geurtsen, Werelddocent, India

Cilla Geurtsen – Werelddocent

Toen mijn nichtje op Facebook postte dat ze de 10km afstand naar de school waar ze les geeft een week lang lopend zou gaan afleggen, ben ik me onmiddelijk gaan inlezen in het hoe en waarom. Want dat doe je niet zomaar. Het werd al gauw duidelijk dat het om awareness voor een goed doel ging, maar dit was wel fiks, dus ja, ze had mijn aandacht. Ik had vaag iets langs zien komen van dat het visum voor India gelukt leek te zijn en ik vermoedde een verband.

En ja, inderdaad, ik vond dit berichtje:

 In week 37 ga ik iedere dag van mijn huis in Weidum naar mijn werk in Leeuwarden lopen om geld op te halen voor Edukans. Ik geef mijn eerste lessen op school om 8.00, dat betekent dat ik om 6.00 begin te lopen. In oktober ga ik mee op reis naar India als werelddocent. Daar moeten veel kinderen ook 10 kilometer of meer lopen om onderwijs te kunnen volgen. Vandaar dat ik op deze manier aandacht vraag voor Edukans. Iedere donatie is natuurlijk welkom.

Daarnaast kook ik iedere vrijdag voor mijn collega’s soep. De opbrengt daarvan stort ik ook in de pot. Tot slot word ik ook gesteund door Innerwheel Leeuwarden-Zuid. Zo hoop ik op een mooi bedrag voor Edukans te komen.

Edukans, wel eens van gehoord, en de combinatie van goed doel en mijn behoefte om me naast alle ellende in de wereld die mijn aandacht blijft trekken, vooral ook te focussen op het goede wat er ook gebeurt, én het feit dat dit een geliefd familielid betrof, maakte dat ik die week iedere ochtend haar updates las, en ja, gehoor gaf aan mijn innerlijke wereldverbeteraarsterreflex om deze berichten te delen.

schoenmaatjesBinnen tien minuten kreeg ik een verzoekje van haar om het ajb te verwijderen, iets met afspraken en toestemming wat ik vaag begreep maar waar ik heel helder en onmiddelijk gehoor aan heb gegeven.
Wat voelde dat tegennatuurlijk zeg: een goed en ongelofelijk concreet doel waar geld voor ingezameld wordt en wat (nog) niet aan de grote klok gehangen mocht worden. Maar dat geld moest er wel komen. Verd.

Inmiddels zitten ze met een aantal leraren alweer een week of meer in India, met regelmatig zeer indrukwekkende updates van wat ze daar meemaken en wat ze voor de scholen daar kunnen betekenen, echt gaaf. En ik iedere keer maar liken en dan voelde ik me stout (= mocht dat wel Cil?) en soms een klein berichtje achterlatend om te laten weten dat ik het wel steeds las…

Vanmorgen nog maar een keer de stoute schoenen aangetrokken. Mag het nu wel?
And yes.

edukans_eenactievoor_2014+FC

Bij deze dus!

 

In min of meer chronologische volgorde en hopelijk met zeer terugwerkende kracht want er is nog meer geld zeer welkom!

 

Wandelen op woensdag

11 september 2014

“Hoeveel kilometer is het nu lopen?” hebben meerdere mensen me de afgelopen dagen gevraagd. “10 kilometer,” was mijn antwoord. Ik heb het afgelopen jaar een tijdje mijn wandel- en fietstochtjes bijgehouden met de app Runkeeper. En op de fiets naar school was, volgens mij, op een paar meter na 10 kilometer. Maar om het zeker te weten heb ik Runkeeper weer geinstalleerd en wat schetst mijn verbazing, het is 8.88 km. Gek, want op de verkeersborden staat weer wel dat het 10 kilometer is. Zou je meer dan een kilometer afsnijden als je loopt in plaats van fietst? Wie weet ga ik dat komende week wel eens uitproberen.
Lees verder in Wandelen op woensdag

Wandelen donderdag

Vandaag is mijn vrije dag. Toch wel even slikken dat de wekker ook om 5.30 gaat. Omdat ik geen les hoef te geven, neem ik vandaag mijn hond Tara mee op mijn wandeling. Ze vindt het heel gek om zo vroeg op te staan, meestal blijft ze liggen tot een uur of 8. Omdat er zo weinig fietsverkeer is, kan ze los lopen en dat vindt ze heel fijn. Ik neem daarom ook een andere route, één waarbij ze wat later aan de lijn hoeft. Deze route blijkt wel wat verder te zijn dan die van de vorige drie dagen, ik ben daarom, onderweg onder meer aangemoedigd door een op de fiets passerende dochter, net na 8.00 op school.
Lees verder in Wandelen donderdag

Koken, film en wandelen

Morgen loop ik voor de laatste keer naar mijn werk. En deze keer lopen er wat leerlingen uit mijn mentorklas en wat familieleden mee. Het is nu 16.31 en over een uur staan de eerste leerlingen voor de deur. Ik heb de India’s curry’s al even op het vuur staan. Verder schaft de pot raita, mangosalade, naan, mangochutney, rijst en papadams. Een beetje uit een potje en een beetje van mezelf. Na het eten gaan we een Indiaase film kijken, daarna naar bed en morgen om 5.15 gaat de wekker. Ik hoop vooral dat er wat geslapen wordt door mijn mentorkinderen. Morgen meer foto’s.
Lees verder in Koken, film en wandelen

Kennismaken

VRIJDAG 10 oktober 2014

Het is eindelijk zover. We ontmoeten elkaar (we zijn met 14 in totaal) bij de rood-witte kubus op Schiphol. In januari zijn we al begonnen met dit hele traject en nu mogen we dan eindelijk. Onze groep bestaat uit 14 personen; 2 mannen en 12 vrouwen. Leuk om te weten is dat het in India juist andersom blijkt te zijn (maar daarover later vast meer). De dag begint eigenlijk met het wegen van de koffers, omdat de materialen van Edukans ook mee moeten en deze verdeeld moeten worde over alle deelnemers.
Lees verder in Kennismaken

Op bezoek bij de projecten van Seva Mandir

13 oktober/ Om half negen vertrekken we met 5 jeeps, richting ‘het veld’. We gaan 5 programma’s van Seva Mandir bezoeken. Dit is de partnerorganisatie van Edukans in Rajasthan. We beginnen met een waterproject. Er is een dam gebouwd door de dorpsbewoners met technische ondersteuning van Seva Mandir. Hierdoor is er ook in de droge periode voldoende water voor mensen, dieren en gewassen.
Lees verder in Op bezoek bij de projecten van Seva Mandir

Een kop vol indrukken

Het is 9 uur ’s avonds, zojuist opnieuw een heerlijke Indiase maaltijd gegeten en nu, al uitbuikend tussen de krekels en muggen, probeer ik alle gedachten en gevoelens van vandaag onder woorden te brengen. Want hoe beschrijf ik een wereld die in elk opzicht zo anders is dan de mijne? Een plek als een klaslokaal waar ik me dagelijks in bevind, lijkt opeens in geen enkel opzicht op de plek waar ik vandaag met mijn Indiase collega’s was.
Lees verder in Een kop vol indrukken

Intercollegiale Samenwerking

Werden we in Udaipur wakker van het toeteren van de auto’s, nu worden we gewekt door vogelgeluiden. Dat begint goed.
Op weg naar Kakan, de school waar we – Asha, Mukesh (Indiase collega’s), Nishant (tolk), Cilla en ik – voor het eerst gaan observeren maken we een stop bij de tempel, gewijd aan de God “Salon Bausi”. Onze twee collega’s willen daar een offer brengen om zijn hulp te vragen voor vandaag. De bast van een kokosnoot wordt gebruikt om een vuurtje te maken waarmee wierookstokjes worden aangestoken. Dan wordt de kokosnoot stuk geslagen en de melk uitgeschonken. Het vruchtvlees eten we samen op. Dan rijden we verder.
Lees verder in Intercollegiale Samenwerking

Eindelijk het veld in

Vandaag gaat het dan gebeuren: na maanden voorbereiden eindelijk naar de school. Om zeven uur aan het ontbijt, acht uur op weg. Met vijf auto’s langs alle scholen waar dan steeds een ploeg achter blijft. Om half negen arriveren wij, twee tolken, Virum Chandra en Mangi Lal ( de Indiase collega’s) en Karin en ik. We worden hartelijk verwelkomd door de leerlingen en de leerkracht. Het schooltje, Harvi Fela, bestaat uit een gebouwtje ( boven op de bergtop) met twee lokalen. In totaal zijn er zo’n 25 leerlingen verdeeld over drie niveaus.
Lees Verder in  Eindelijk het veld in

De workshops

Instemmend geknik en gemompel. De boodschap van Kim is duidelijk aangekomen. Ze heeft een ‘timetable’ gemaakt die elke docent elke dag zou kunnen gebruiken. De aandacht van de Indiase docenten is nu intens. Zelfs de alleroudste docenten hangen in hun kleermakerszit helemaal naar voren om vooral niets te missen. Je ziet ze denken ‘dit is goed materiaal’. Kim legt vervolgens uit hoe de timetable werkt.
Lees verder in De workshops

Harrish

Het is 10 uur ’s avonds. Zojuist hebben we een warme, liefdevolle afscheidsceremonie gehad van onze collega’s van Seva Mandir en onze tolken en Indiase collega’s gedag gezegd.
Al lopend door de stad, de voorbereidingen voor het Diwalifeest aanschouwend, besef ik me wat een mooie dag ik heb gehad. Eén man heeft daarvoor gezorgd en zijn naam is Harrish.
Lees Verder in Harrish

Rekenles

De meeste Indiase kinderen hebben al vakantie vanwege het Diwalifeest, maar die ‘van ons’ komen speciaal naar school om mee te werken aan ons programma! De bedoeling van vandaag is dat de leraren alle kinderen gaan betrekken.
Lees verder in Rekenles

Het is nu 28 oktober en de laatste updates zijn binnen en hieronder bijgewerkt

Happy Diwali

Het ‘echte’ werk is gedaan. Geen schoolbezoeken meer, geen workshops meer en vanochtend namen we afscheid van de laatste Indiase collega’s. Gek om opeens weer met alleen de Nederlanders onder elkaar te zijn.
Lees verder in Happy Diwali

Toeristen

Toeristendag Delwara en Kumbhalgarh

Na een busrit die we allemaal niet snel zullen vergeten, want wanneer krijg je nu spierpijn van in een bus zitten, komen we aan in Delwara. Delwara is een stadje van ongeveer 5000 inwoners waar de dingen toch net iets anders georganiseerd zijn dan in de rest van India. Ongeveer twintig jaar geleden was er sprake van een grote droogte en kwamen de inwoners in opstand. Het kastesysteem dat in Radjasthan nog behoorlijk aanwezig is, is in Delwara grotendeels verdwenen.
Lees verder in Toeristen

Candle of Hope

Inmiddels is iedereen is weer veilig thuis. De een zal wat langer tijd nodig hebben dan de ander, om alle ervaringen een plek te kunnen geven en te delen met familie en vrienden. Wat zeker is, is dat we allemaal een mooie herinnering met ons meedragen.
De laatste ochtend in Udaipur werd Douwe al om half vijf wakker. Terwijl hij wat dwaalde door het hotel, kwam hij de eigenaar tegen. Die vertelde hem een verhaal over “The candle of hope and the little girl”. We willen dit verhaal graag met jullie delen.
Lees verder in Candle of Hope and the little girl

28 oktober en ik kan zien dat mijn nicht echt weer thuis geland is, een berichtje over de huiskamer concerten waarvoor ze regelmatig haar woning aanbiedt.

Inene schiet me te binnen dat een Canadese vriendin die ik uit Turkije ken, net terug is uit India en daar met een project is begonnen. Iets met scholen. Het zal toch niet? Ik ga het uitzoeken, Stel je voor. Toeval enzo.
Wordt vervolgt.



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • April 2017
    M T W T F S S
    « Mar    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: