een maal met een verhaal

On 11 February 2016 by Carolien Geurtsen

green beans & pumkin curryVoor nu hartelijke groet en fijne dag – schreef ik net, om 08.01 uur, onder een mailtje.
Enigszins formeel, omdat ik de jonge nieuwe voorleesvrijwilligster nog niet persoonlijk ken, en enigszins persoonlijk, omdat ze jong is en ik niet zo formeel ben in mijn vrijwillgerscoördinator-rol.
Ik loop achter, ons groepje van vijf voorlezers bij vijf gezinnen, is/zijn nog lang niet allemaal begonnen. Door allerlei samenlopen van omstandigheden. Maar omdat zowel ikzelf als Katia, de projectleidster van de VoorleesExpress, er vrij ontspannen in zitten, vaart het schip gestadig op weg naar die 20 weken vol voorlees en spel plezier om taal en soms spraak achterstanden ene flinke intractieve slinger te geven.
Opstartproblemen zou je kunnen zeggen: Er haakt eens iemand af, er gaat iemand op vakantie nog voor dat ze begonnen is, én bij mij zelf moesten er ook nogal wat afspraken verzet worden de laatste twee weken.

hak op tak

Eergisteren zaten we aan de koffietafel na de crematie van een geliefd – niet door iedereen trouwens – familielid.
Mijn zoon zat met mijn nichtje te praten en ik ving een flard op over… kookboek maken.
Gekscherend zei ik tegen zoon, jij wilt vast geen kookboek samen met je moeder maken?! Hij keek me even aan of ik misschien toch ook een beetje meende en zag naast de humor tegelijk ook de ernst in mijn ogen, want ik hou wel van een onconventionele insteek. Nee, zei hij toen tegelijk voorzichtig én gedecideerd, maar liet wel de zin openhangen aan het einde, ik hoorde althans geen punt. Vermoedelijk wilde hij zeggen waarom niet, maar kon nog geen vriendelijk woord vinden voor hoe stom hij die opmerking en dat plan vond.
Ik zei: “dat is niet hip genoeg? Met inderdaad eeen vraagteken in mijn stem. Opzettelijk gebruikte ik een über ouderwets woord – (wat misschien weer in de rebound is inmiddels, vaag heb ik zoiets meegekregen laatst, dus dat zou kunnen. Inderdaad, zei hij. En daar lieten we het bij. Jammer, dacht ik nog wel even.

Ik legde vervolgens aan mijn nichtje, zelf cateraar en kook workshops gevend, uit hoe ik, de ervaren thuis en hobby-uit kok, regelmatig verrast werd door een nieuw recept/gerecht van mijn zoon. En dat ik zelf al tijden een vaag plan heb om gerechten met een verhaal te schrijven, een soort Moodboard-kookboek.

En dan lees ik vanmorgen de laatste blogpost van Elja Daae, over onder andere het op je bord krijgen en misschien eten van een hele duif, in een geweldig restaurant, ik geloof in Wassenaar.
In ieder geval dus een hele duif op je bord krijgen, inclusief een in de lucht stekende /zwevende poot. Mét klauw. Toen moest ik door wat ze verder nog schreef weer aan bovenstaande ronde koffietafel gebeurtenis denken.
Alhoewel, mijn eerste gedachte was dat ik wel eens gehoord heb dat duiven onder de ziektes zitten, en of het schone duiven zouden zijn geweest, dat hoopte ik wel. Maar die gedachte drukte ik al gauw weer weg. Zeurgedachte… want goeie kok goeie Chef…

Een proefje uit wat Elja schrijft:

Niet al mijn tafelgenoten waren blij met de poot. Noch met het hartje (mijn moeder at het vrolijk op van wie het niet wilde). We hadden discussie over dat hele duivengerecht met ‘de hele duif’. Sommige tafelgenoten vonden het niet kunnen (ook al was het heel lekker, de trek was ze vergaan als het ware, hoewel alle borden toch leeg waren gek genoeg).

Maar ik vond het GEWELDIG. Want:

HET WAS EEN VERHAAL. HET HELE GERECHT WAS EEN VERHAAL: “DE HELE DUIF”.

Inclusief klauw. Inclusief hartje. En nog lekker ook. (ik heb het hartje niet opgegeten en de klauw ook niet maar de rest wel!)

Meer hier..

EN zoals wel vaker ben ik dan van plan om met één zinnetje te reageren. Dat ik het een heel leuk verhaal vond om te lezen. En dat wordt dan dit:

heerlijk om te lezen, heerlijk verhalend, en super blij wordt ik van zo’n Chef, en als hij de ruimte krijgt en vindt om dit te doen. EN nee, denkelijk zou ik de poot ook niet eten, en het hartje ook niet.

ALhoewel… Eergisteren had in mijn tweede crematie in vier vijf dagen en lag er bij thuiskomst best wel een beetje af, ik had nog gesproken ook, samen met nicht en zus (ieder oms de beurt) , mijn jongste nichtje had een heel goed ingepakt verrassingspakket bij me, wat ze mebij aankomst op de begraafplaats toestopte en waar ik gelijk bij dacht – zonder te zien wat er in zat,  ohhh heerlijk Indische maaltijd, en dan hoef ik vast vanavond niet te koken.
Ze is cateraar, geeft kooklessen en is gespecialiseerd in de Indische Keuken. En zo was het, een heerlijke bak Indisch eten. En, zo bleek al etende, dat er ook lever in zat, denk ik, of hart, maar dat denk ik niet, en alhoewel ik het nooit meer zelf klaar maak en eigenlijk ook niet zo lekker vind, heb ik het toch gegeten.
Waarom? Omdat ik het gekregen had, omdat het onderdeel was van de receptuur (zoals jij dat zo mooi zegt, Elja) én omdat ik de kookkunsten van mijn nichtje eer aan wilde doen, én, zo bedacht ik me later ook, omdat het op een bepaalde manier heel gezond is of schrijnt te zijn, vanwege het ijzer geloof ik wat er in zit. En dat kon ik wel gebruiken bedacht ik me toen ook.
Ik heb het in bed opgegeten. Met een glas wijn. Dinsdagavond was dat. Denkelijk toen jij de duif verorberde, grappig idee. 

Dank weer voor je delen en schrijven, – schreef ik aan ELja – ook van het verdrietige, juist ook van het verdrietige erbij. En gecondoleerd – ook dan maakt het niet uit hoe lang het geleden is, tien jaar of één week. 
En dat jij het opschrijft, maakt dat ik er ook zo maar even en passant over kon schrijven, over dit rare onwerkelijke, leven en dood. In verband met een gerecht en een heerlijk eigenzinnige kok. Of twéé eigenlijk 😉 Of uiteindelijk vier als ik mijzelf en mijn zoon meereken.

Nogmaals gefeliciteerd met je mams haar verjaardag!

Tot zover mijn reactie op wat Elja schreef.
Misschien maak ik er wel een gewoonte van, om te schrijven over een maal met een verhaal bedacht ik me net, een stapje richting Mood-cook-book. Of zoiets.

Misschien heb jij er ook wel een, zelfgekookt of juist niet, die je hieronder op wil schrijven, of op je eigen blog, en dan een linkje hieronder. Want volgens mij is er eigenlijk geen enkel maal zonder verhaal, zelfs niet als het snel is gemaakt, vluchtig genuttigd is of nergens naar smaakte.  Ik bedenk zo al wat mensen die er mischien aan mee willen doen. Ik denk dat jullie weten wie je bent, en anders ben je hem ook. Buut jij.

Dank je wel Elja, alweer inspirator om in schrijven op stoom te komen en nog even stil te staan bij mijn vage plannen. Dank je wel Sanne voor je heerlijke bak eten dinsdag. En dank je wel John, voor jouw variatie zalmrolletjes börek, ik ga ze straks weer maken. Wie weet een verhaal voor morgen erbij… En dank je wel Lau, voor je geheel eigen inbreng in mijn leven en voor wat je voor pa betekende. Moge je echt en waarlijk rusten in vrede.



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • July 2017
    M T W T F S S
    « Jun    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: