Een onbarmhartig jaar ~> Connie Palmen

On 11 July 2012 by Carolien Geurtsen

Connie Palmen afscheid van Hans van Mierlo

Rouw is verliefdheid zonder verlossing. Ik ben panisch zonder hem. “Het is onbegrijpelijk dat iemand dit overleeft, dat dit te overleven valt”. “Ik maak deze aantekeningen tegen het afscheid van het vergeten, omdat ik geen afscheid meer verdraag.Schrijven kun je het niet noemen. Schrijven doe je als je een vorm hebt gevonden, een structuur die de zinnen onderling verbindt, een span ideeen dat ze bijeenhoudt, aanjaagt en stuurt. Deze teugelloze aantekeningen verdienen de naam niet”.
  Absoluut verdienen ze de naam wel, en alle aandacht! Logboek van een onbarmhartig jaar had ik een tijdje onderop de stapel te lezen boeken gelegd omdat ik bang was dat het me te veel aan zou grijpen. Het is het emotionele relaas van Connie Palmen over hoe zij met vallen, vallne en nog eens vallen het eerste jaar na de dood van haar man en tevens haar beste vriend Hans van Mierlo is doorgekomen. De ongezouten bitterheid van het rauwe verdriet om het verlies van haar geliefde,  vermengd met vele zoete herinneringen aan hun leven samen, hun enorme verknochtheid aan en diepe band met elkaar, weven een zeer indringend en intens liefdesverhaal tot een aanklacht over afscheiding van die geliefde en daarmee van het vertrouwde zelf. Zoals zij zichzelf kende, kent en vindt zij zich niet meer terug. Logboek van een onbarmhartig jaar is zeker een pijnlijk en conftronterend relaas maar is zo wezenlijk echt en dringt zo door in de essentie van liefde en samen-zijn en hoe verscheurend afscheid dan kan zijn, dat het lezen ondersteunend werkt bij welke vorm van rouw dan ook; door ongewilde afscheiding van een geliefde, man, vrouw, virend, vriendin, familielid of kind. Juist doordat zij zichz zelf uiteindelijk toestaat alles wat er in haar omgaat zonder enige opsmuk vast te leggen alsmede hoe ze zich daar meer niet dan wel mee kan verhouden, maakt het tot een kostbaar kleinood, een mini-reddingsboei in bange of verdrietige tijden wanneer het leven niets goed meer voor lijkt te hebben, althans niets dat verteerbaar over komt.
Of the widow’s countless death-duties there is really just one that matters: on the first anniversary of her husband’s death the widow should think I kept myself alive. Joyce Carl Oates
Ze beschrijft ook tot in de details haar  neiging tot zelfdestructie, haar verslavingsgevoeligheid, het opgeven van Zelf, het niet meer willen hechten aan het leven. En dit in tijden waarin zij geacht wordt er ook voor anderen te zijn en daar uiteindelijk ook voor kiest.
Verslaafden nemen de vernietiging iets meer zelf in de hand dan mensen die er minder toe neigen verwoestend mateloos te zijn. Het voelt heroïsch om niet behoudzuchtig, voorzichtig, spaarzaam en waakzaam te zijn; het voelt heroïsch om je zo vrij te wanen dat je het leven mag verspillen. Verspillen doe je zelf, onder je eigen regime en verantwoordelijkheid. Het is een eenzaam heldendom. Om verzorgd, verwend en bemint te worden, heb je anderen nodig. Mannen en vrouwen die de roes zoeken, snakken naar een tijdelijke ontsnapping aan de afhankelijkheid en verantwoordelijkheid die het leven met en tussen de anderen met zich meebrengt. Leven met anderen vinden ze moeilijk. Ze worden er gespannen van.
Door haar ogen, hand en pen mogen we van ongelofelijk dichtbij meekijken met zowel haar fysieke als emotionele lijdensweg, wat het lezen tot een heel intiem gebeuren maakt. Ik ben Connie Palmen oneindig dankbaar dat zij de moed gevonden heeft om de eerste letter op papier te zetten en het uithoudingsvermogen om dat met vallen en opstaan en met grote tussenpozen tot de allerlaatste punt vol te houden.
Hij is de enige die mijn lichaam tot bedaren kan brengen en hij is dood. Rouw is verliefdheid zonder verlossing. Ik ben panisch zonder hem.
Ik schrijf iedere woensdag over een boek wat ik aan het lezen ben of heb gelezen. Voel je van harte uitgenodigd om daar op in te haken. Dit onder het kopje/tag #boekenwurmwoensdag en/of #bww. Je schrijft dan een stuk op je eigen blog over een boek, dat kan kort of lang zijn, een kreet, of je favoriete ik- ga-op-vakantie-en-neem-mee top drie. Geeft een link daarvan in de comment onderaan dit blog op woensdag. Als je geen blog hebt, of het te veel gedoe vindt, kun je je leesvoorkeur ook gewoon in een reactie hieronder zetten. Leestips zijn namelijk altijd welkom! Ook al wil je maar één keer meedoen, voel je van harte uitgenodigd om aan te haken! En hier vindt je alles van Boekenwurmwoensdag 



3 Responses to “Een onbarmhartig jaar ~> Connie Palmen”

  • Mooie recensie. Ik ben zelf net begonnen aan het boek. Indrukwekkend vind ik het. Ik moet het af en toe even wegleggen hoewel ik er doorheen zou willen vliegen.

  • Mooi. Ik heb hetzelfde als jij, ik ‘durf’ het boek niet te lezen omdat het me zo verschrikkelijk lijkt. Tevens weet ik dat ze het fantastisch zal hebben opgeschreven, dus dat ik er nog wel een keer aan geloof. 😉

    • Carolien Geurtsen

      ja, voorstelbaar en idd echt aan te raden om het op je eigen moment te lezen. Thnx!

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • September 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: