eindelijk dan – Gelezen: Van familie moet je het hebben

On 1 April 2015 by Carolien Geurtsen

DSC_7217_700

Er is zelden, nooit eerder een boek geweest waarin ik zo vaak overnieuw ben begonnen met lezen als dit. En er is nooit een boekbespreking/blogpost geweest die zolang in de draft vorm in mijn computer heeft gestaan en is gewijzigd als deze. Ook is er nimmer een boek geweest wat ik wel dacht in één week uit te lezen en te recenseren, waarin één aanstaande treinreis en sauna bezoek mij tot die vooruitziende blik brachten als deze familieroman. Van Familie moet je het hebben en kan je het krijgen ook, luidt de titel.

Dit alles terwijl in mijn leven gedurende tijd van voor-publicatie en de (afgelopen) maanden daarna bijna volledig in het teken van familie-leden en familie-lijden (en gelukkig hier en daar ook viering, fijn samenzijn en  plezier) hebben gestaan. Maar in plaats van dat dat me snel lezend en snel schrijvend snel verder bracht in mijn zelfvertrouwen over mijn zelf-inschatting, heeft het exact het tegenovergestelde bereikt.

De treinreis werd een drie keer langer dan gepland, (dus tijd zat zou je zeggen), met veel vertraging, mopperende mensen, extra overstappen, ontbrekende conducteuren en andere ergernissen, maar vooral dus veel onrust, exact het tegenovergestelde ideaal van een rustig leesklimaat.
En bij het bezoek aan de sauna viel ik letterlijk over mijn boek in slaap, misschien dat ik één rondje heb gemaakt die dag, met jawel, een familielid waardoor ik uitgenodig was, maar de rest van de precious time van die dag heb ik verslapen. Weliswaar op een heerlijke loungebank met heerlijke muziek, dus ‘ik zal het wel nodig gehad hebben’, maar toch.

Vervolgens werd ik iedere keer weer geconfronteerd met mijn tanende geheugen en met aantekeningen die ik door gebrek aan focus en al multi-taskend niet goed opgeborgen of gesaved had. Kortom, voor een verantwoordelijk iemand als ik je reinste nachtmerrie.
Nou ja, er zijn erger dingen, maar toch, het knaagde.

Als ik het niet toegezegd had, had ik misschien het bijltje er allang bij neergegooid, maar het werd hoe dan ook behalve een lichtelijke kwelling ook een regelrechte uitdaging die in de afgelopen maanden in mijn nek bleef hijgen. De uitnodiging voor de perspresentatie tijdnes verschijnen van het boek hangt nog als een stille getuige in de gang boven de spiegel om mij er iedere keer weer aan te herinneren: “Weet je wel, dat boek…>

Ik schreef (al veel) eerder over ‘dat boek’ – in genoemde concept versie:

Bianca zet haar levensverhaal op papier voor haar dochter, iets wat ikzelf op meerdere momenten in mijn leven heb overwogen maar waar ik op zeker moment even zeker van wist dat mijn zoon dat met een gruwel snel ter zijde zou leggen.
Dus vanaf moment één was ik vooral geïnteresseerd in het feit of ik het vanuit dat moeder schrijft aan dochter perspectief geloofwaardig geschreven vond. Echt aan de dochter geschreven of alleen een vorm-keuze. Echt aansprekend liet ik als criterium dan nog maar even buiten beschouwing. In mijn mening zijn dochters/meiden mogelijk wat meer geïnteresseerd in de diepere gevoelsbeleving van hun ouders en meer specifiek moeders dan jongens/zonen, maar toch.

Ik begon dus niet echt open en neutraal, maar vrij kritisch met lezen. Op de achterflap staat: “een liefdevol verhaal dat je raakt en omarmt”, mogelijk door bovengenoemde houding waren dat niet gelijk mijn eerste en tweede associaties. Weliswaar raakten de eerste hoofdstukken wel, maar vooral vanuit een enigszins verdrietig en ontluisterend perspectief, de innerlijke staat van zijn tijdens haar jeugd en ook later in het leven van hoofdpersoon moeder Bianca. En dan vooral zoals ze de treurnis van haar jeugd en haar relatie met haar ouders schetst. Absoluut een tear jerker voor iedereen die geen lollige jeugd heeft gehad en het goed genoeg verwerkt heeft om dit boek niet gelijk weer weg te leggen, dacht ik nog, tijdens het lezen.

Waar het boek mijn aandacht grijpt en ik tegelijk ook weer in mijn eigen verleden terug getrokken wordt, is als Bianca verteld dat ze haar dochter naar zangeres Anouk vernoemd heeft. Ik zie mezelf die CD grijs draaien (kan dat met een CD) als ik, Nobody’s Wife, net terug uit 10 jaar Turkije, met mijn vierjarig zoontje inwoon bij mijn ouders, en zij terwijl ik eerst mijn herintredende moeder opleiding doe en later aan het werk ben, ervoor zorgen dat hij gezond eet, goed op school komt en een prettige gezellige jeugd heeft. Mams doet haar best daar het hare aan toe te voegen maar is elke dag (ja ja, behalve het weekend maar dn werkt ze ook nog  vaak) heel vroeg de deur uit en pas heel laat weer thuis.

Tegelijk de kracht en de zwakte van het boek denk ik als ik het boek dan een paar weken later voor de zesde keer begin te lezen, mijn grijze breinmassa heeft mij weer eens in de steek gelaten. Linksom of rechtsom triggert bijna elke zin iets uit het/mijn eigen verhaal, de eigen geschiedenis  van lezer hier, ook vanuit dit perspectief een familie roman. Al kan ik mij op bewust niveau niet goed verhouden met dat genre.
Ik heb er denkelijk wel vijftig tot honderd versleten, maar dat was op mijn elfde toen ik de kleine parochie bibliotheek op de paar bovenste planken voor volwassenen na had uitgelezen, en me na veel zeuren ook daaraan te goed mocht doen. maar die zijn allemaal broeierig naar de krochten van mijn onderbewustzijn gezakt en hebben daar op eigen wijze een broedplaats gekweekt voor… ?
Ik weet niet waarvoor. In ieder geval om er later nooit meer een te lezen die zo geboekt stond. Totdat van familie moet je het hebben langskwam ;-))

De relatie die Bianca met haar ouders beschrijft is verschrikkelijk schrijnend en lijkt in niets of niet iets wat ik herken op die van de mijne met de mijne. Het is mede daarom, omdat ik het haar, de hoofdrol’speler'(want ik zie films als ik boeken lees), zo gun. Heerlijk om de uiteindelijke catharsis te lezen, in de Ikea nog wel.

Ik schreef straks een slotwoord wat nu op miraculeuze wijze verdwenen is, maar het is zo waar dat ik het nogmaals probeer.
Dit is een boek wat je moet lezen als je echt genoeg tijd aan jezelf, voro jezlef hebt. In een kamer waar het warm en liefst knus is en je met onder je billen opgekrulde benen en een grote pot thee door kunt lezen zonder gestoord te worden. En alhoewel ik het dus allang uit heb en sommige delen wel acht keer gelezen, is bovenstaande dus precies wat ik binnenkort ga doen. Een paar dagen in de caravan van mijn vader, op een mooi plekje in de natuur, veel slapen, wandelen, dromen. Verder alle stekkers eruit, en alleen dit boek mee.

Nawoord

Ik vond het het boek geen recht doen om het eerder dan mijn nieuwe blogpost te plaatsen, omdat ik na een paar weken niet schrijven /posten behoorlijk in de luwte terecht was gekomen met mijn aantallen bezoekers, en dat vond ik zowel Cathelijne van de Not Just Any Book club  als het boek zelf geen recht doen. Bij deze dus. later dan ooit.
Cathelijne, dank voor je geduld en vertrouwen in mij, meer dan ik dat zelf had. En dan ging het hier ‘geeneens’ om het schrijven van een boek maar alleen om een bespreking.
Bullocks 😉



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • September 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: