eindelijk ontmoeten de Heksendames elkaar – Brieven 14

On 11 August 2014 by Carolien Geurtsen

Hallo lieve Laura,

Keileuk om je van het weekend dan eindelijk in het echt te ontmoeten, met als bonus de kennismaking met je leuke nichtje.
Wat moest ik lachen toen ik hoorde dat ze uit bed wilde komen om ‘die mevrouw’ te zien die ook bleef logeren. Iets minder van haar kneus vinger, maar wat een heerlijk elfenkind!

Het is nu 10 uur, the morning after, en ik ben nog wat brak, niet persé van het weekend vrijwilligen op Djeema El Fna Eetplein Rotterdam, alhoewel natuurlijk best wel een beetje, maar vooral omdat ik gewoon tot ver na vieren de slaap niet kon vatten vannacht. Vanmorgen besloot ik er heel heksendame achtig de SuperMoon de schuld maar van te geven, al was er genoeg anders aan de hand in de wereld om me uit mijn slaap te houden.

En nee, ik heb geen enkele schroom om de activiste in je wakker te maken, dat is ook wat er inderdaad met mijzelf gebeurt, vooral als ik de laatste tijd behalve alle semi-achterhaalde breezer sletjes nieuwtjes, en immer actuele weglopende girls recht into their lover boys arms perikelen, allerlei selfies zie en berichten lees van jonge vrouwen over waarom ze anti-feminist zijn. Dan denk ik toch gewoon klok en klepel. Zelfbewustzijn inclusief zelfrespect equals feminism sums it all up wat mij betreft.

Nu nog wat verder op jouw inhoud:

O my goddess, dat jouw ‘knul in kwestie’ toch ook nog tot je vriendje geadopteerd is door je schuldgevoel en sorrie als dat misschien heel erg impertinent overkomt en wreed klinkt, je gebrek aan zelfvertrouwen en zelfrespect – please please correct me if I am wrong, maar wat pijnlijk om te lezen zo achter elkaar opgesomd.

En ja, de heer in mijn kwestie heeft in mijn geval, zij het indirect, nog zeer luid en duidelijk van zich doen spreken. Of laten we zeggen: hij heeft het geweten. Behalve dat hij ook een semi bekende Nederlander is geworden, waardoor ik hem vaak in het publieke terrein moest aanschouwen (- wat mij wel weer veel gelegenheid tot verwerking heeft gegeven), bleek hij namelijk ook de adoratie te hebben en dé liefde van een klasgenoot te zijn toen ik naar de toen nog Academie voor Expressie in Utrecht ging – Zijn foto stond toen te prijken op wat ik voor het gemak even haar altaartje zal noemen,  haar bio-achtige ‘om aan elkaar voor te stellen tafereeltje’ over haar leven, wat we allemaal hadden meegenomen.
Ik werd acuut onpasselijk  (het was nog korter dan twee jaar geleden toen, en ik had het er met bijna niemand over gehad) en ben vervolgens de klas uitgelopen. Alleen omdat ze me achterna kwam en vroeg wat er in Godsnaam aan de hand was, heb ik haar beloofd dat ik er later op terug zou komen. Dat heb ik een paar weken later ook gedaan en man en paard genoemd. Ja echt. EN zij is toen met de love of her life gaan praten hierover, echt ernstig praten bedoel ik dan, de relatie zelf kwam ook op scherp te staan, bless her, al zijn ze later toch met elkaar verder gegaan. Ik had erg veel respect voor hoe zij het oppakte en mij die ze per slot nog maar amper kende geloofde – de rest was haar zaak.

Toeval bestaat niet – ik liep hem uitgerekend gisteren (no kidding) tegen het lijf, en al zag hij mij niet – gelukkig, het gaf me wel te denken. Vooral over synchroniciteit, dat blijft wat mij betreft echt een totaal bizar wonder. En ja ik schrok me toch gepast even te pletter. Hij kon mij ook echt niet zien, daar zat het hem niet in – als hij me al herkend had na al die tijd – maar het gegeven zelf, daar moest ik even van gaan zitten, want het was werkelijk toch zeker 6 jaar geleden dat dat voor het laatst gebeurt was.

Lieve Laura, dank nogmaals voor je gastvrijheid, het heerlijke ontbijtje en hulp bij mijn vrijetijdsbesteding om het vrijwilligen heen – ik heb echt genoten van Booijmans van Beuningen. Fotos van Djeema el Fna staan hier en v Beuningen ken je al als je broekzak – dank voor de aanraders. Liefs, Carolien

In antwoord op:

Laura Artemis schreef op 9-8-2014 om 09:39:

Hallo Carolien, Over een uurtje of 4 sta jij hier voor de deur. Omdat je vrijwilligerswerk gaat doen bij iets cultureels, culinair’s bij mij om de hoek. Niet dat jij er een idee van hebt hoe dicht het bij mij in de buurt is. Want meer dan een plaatsnaam weten we niet van elkaar. En zelfs dat niet. Bij jouw vorige Rotterdam bezoek had ik wat jou betreft net zo goed in oost Groningen kunnen wonen. En ik wil jou altijd in Utrecht neer zetten. Terwijl je daar toch echt niet woont. Ontzettend leuk trouwens dat je zoveel vrijwilligerswerk doet. Dat was ook waarom ik direct en zonder aarzelen ja zei toen je vroeg of je dan hier langs mocht komen voor een logeerpartijtje. Met mijn ex-vriendinnetje leefde wij onder het minimum inkomen nadat zij besloot haar baan op te zeggen en terug te gaan naar school. Meer… 

Laura en ik schrijven al een week of twaalf brieven aan elkaar die we behoorlijk ongefilterd de ether ingooien.
We kennen elkaar ‘alleen’ van online, via Twitter en Blogpraat en een beetje via Facebook. We gaven de schrijfmagneet tussen ons wekelijks uitgebreid de ruimte, om na diezelfde Blogpraat op of rond 21.12 uur het digitale sop te kiezen. Met altijd een linkje naar elkaars meest recente brief van die dag/week.
De linkjes naar de vorige brieven staan onderaan. 



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • December 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: