Designhuis Guerrilla Gardening

Boere-Curry met Vis

Zonet mijn eerste echt afhaal maaltijd online gezet. Er stond al wel een paar weken een recept van mij ‘op verzoek’ omdat mijn stoute schoenen nergens te bekennen waren, maar doordat Uitgekookt, een van de andere afhaalkoks hier in Houten ook inderdaad een officieel verzoek indiende, heb ik er gelijk maar werk van gemaakt en vier porties in de aanbieding gezet.
De man achter Uitgekookt, Dick Pater, was net als ikzelf afgekomen op de oproep van Transition Town Houten, dat elk kwartaal een open inloop café houdt hier notabene bijna onder mijn huis. Dus toen we afgelopen zaterdag gegevens uitwisselden werd dat later op dag geconcretiseerd in een verzoek. Zelf biedt hij sinds drie maanden maaltijden aan via de website van Thuisafgehaald en heeft ongeveer 60 maaltijden ‘geleverd’. Ik zat er een beetje ademloos naast. 4 keer per week kookt hij voor ‘buiten’. Ik ambieer eerst maar eens 1 keer per week.

Transition Town behoeft misschien wat meer uitleg. In 2006 in Zuidwest Engeland gestart,  is het inmiddels een wereldwijd maar tegelijkertijd ook  voor velen onbekend begrip  wat draait om de kracht van de lokale gemeenschap. het is gericht op het op allerlei manieren zelf, samen met wijk, buurt, stadsgenoten, aan de slag te gaan om wonen, werken en leven minder olie-afhankelijk te maken. En behoorlijk concreet ook. Zoals de slogan luidt: Een aanpak met Hoofd, Hart en Handen. Initiatieven bedenken en vervolgens gezamenlijk uitvoeren.

Transition Town in drie stappen

Transition Town doet een beroep op de eigen inzichten, wijsheid, creativiteit en ervaringen van gewonen mensen. Kortom, Transition Towns (Steden in een Overgangsfase) zijn gebaseerd op de kracht van de lokale gemeenschap. De TT initiatieven hebben een ambitieus doel: Je eigen stad, wijk, dorp of streek voorbereiden op de combinatie van een onafwendbare permanente oliecrisis (Peak Oil) en de klimaat crisis. De noodzaak dus tot omschakeling naar een economie die niet afhankelijk is van fossiele brandstoffen.

Het Hoofd betreft vooral de benodigde  feitenkennins met betrekking tot Peak Oil en Klimaatsverandering. Als je weet hoe de ontwikkelingen ervoor staan en je tot het inzicht bent gekomen dat het allemaal anders moet, pas dan kun je werkelijk in beweging komen.
Het Hart van een TT initiatief wordt gevormd door een toekomstvisie. Je creëert een beeld van de fysieke omvorming van de samenleving. Maar om daar te komen, is ook inzicht vereist in de psychologische processen van verandering. beseffen dat we zijn opgegroeid in een samenleving die verslaafd is aan olie. En dat het verre van makkelijk is om daarvan los te komen. De grootste kracht voor het Hart is het ontwikkelen van vertrouwen dat dingen zullen gaan lukken. ook fantasie en het lef om idealen te koesteren zijn stimulerende krachten.
En de Handen zetten een Transition Town initiatieftastbaar neer. Met concrete acties, projecten en cursussen brengen TT-werkgroepen de theorie in praktijk.

Hier in mijn eigen Houten, sinds 2008 de 53e gemeente in Nederland waar het initiatief gestart is,is daar inmiddels al veel goeds uit voort gekomen. Uit de Werkgroep Voedsel vloeide Eetbaar Houten voort met onder andere de Buurtmoestuin als concretisering en inmiddels is ook een echte eco-wijk in verregaande staat van oprichting en uitvoering. Kortom, het gaat over initiatieven ontplooien en oplossingen vinden en laten zien hoe je die zelf kunt organiseren.

Eetbaar Houten

De werkgroep “Eetbaar Houten” wil bereiken dat er meer eetbare gewassen, struiken en bomen in Houten worden geplant en geoogst! Dat kan door in onze eigen tuin aan de slag te gaan maar ook door als buurtbewoners stukjes plantsoen/weiland/bos e.d. te adopteren, zodat er meer eetbare tuintjes komen in Houten.
Daarnaast willen we de gemeente stimuleren om meer eetbare struiken en bomen in de wijk te planten en willen we graag samenwerken met bestaande groepen in Houten die zich al (veel) langer bezig houden met het zelf verbouwen van voedsel. We willen ons ook laten inspireren door allerlei nieuwe initiatieven zoals de makkelijke moestuin, tuinieren op basis van permacultuur, tuinieren in het bos (de onderhoudsvrije tuin van de toekomst ) en gevel- of venstertuinen.

Thuisafgehaald

Thuisafgehaald maakt het mogelijk om je kookkunsten te delen met mensen bij jou in de buurt. Of je nu culinaire hoogstandjes maakt, of macaroni met kaas… hier kun je je maaltijd delen met je buren. Geen zin om te koken? Kijk hier wat er aangeboden wordt en je hebt zo iets lekkers op je bord.

Ga ook op culinaire ontdekkingstocht in je eigen buurt! Deel, proef en geniet!.

Daarmee past Thuisafgehaald natuurlijk helemaal in dit rijtje. In je buurt wordt gekookt of kook je zelf (indien haalbaar liefst met lokale producten), en het lag dus eigenlijk erg voor de hand om in het Transition Town Café een ontmoeting te arrangeren tussen koks en afhalers. Zo was daar zaterdag ook Oude Man die al ruim een jaar regelmatig gebruik maakt van de aanbiedingen uit de wijde omgeving, al kan hij nog wel wat meer adresjes gebruiken volgens eigen zeggen, zeker hij gezien zijn gezondheid niet meer op de fiets kan stappen zou hij gebaat zijn bij buurtkoks nog wat dichterbij.

Waar hebben we verder het over gehad?
Heel concreet over hoeveel gram je rekent per persoon, of je bakjes meegeeft of vraagt of iemand een schaaltje meeneemt, wat voor soort maaltijden je aanbied, maar ook dat sommige maaltijden feitelijk te duur worden voor de kleine beurs en het dan misschien qua gezondheidsfactor wel winnen van een Afhaal Chinees maar niet kwa hoeveelheid, dus dat is echt een aandachtspunt, als je tenminste de filosofie van Thuisafgehaald in ogenschouw neemt wat betreft betaalbaarheid. Aangezien het de bedoeling is dat je alleen de onkosten rekent, dus zonder winstoogmerk. Feitelijk ontstaat er een nieuwe luxer aanbod met mogelijk duurdere ingrediënten   en dat is op zich natuurlijk ook prima.
Waar de een niet van koken houdt en de ander werkeloos is en fanatiek hobbykok, is het logisch dat het veel kansen biedt om aan je trekken te komen. Uitgekookt heeft regelmatig iemand als klant die in Zeewolde woont en in Houten werkt en dan maaltijden mee terug naar zijn vrouw neemt. Om dan soms de andere dag een maaltijd mee te brengen die zij weer gemaakt heeft, want zij is ook een Thuisafgehaald kok. Het is hemelsbreed niet helemaal naast de deur, maar als meneer toch rijdt, waarom dan niet zo. Ik vind het briljant.
Een andere reden, ook voor mijzelf, is dat ik het minder leuk vind om voor een of twee personen te koken dan voor vier of vijf. Ik kan daardoor zelf gevarieerder en gezonder eten én mijn skills onderhouden, mezlef blijven uitdagen om spannend te koken. Mijn naam is niet voor niets Oosterse Eigenheimer.
De factor gezelligheid en aanspraak werd ook genoemd, want er ontstaan allerlei sociale contacten als je zo over en weer bij elkaar in de keuken komt.

Brussel, bemoei je niet met onze moestuintjes

In vogelvlucht kwamen verder nog langs: Robs Budget Menu’s - Wekelijkse recepten gebaseerd op aanbiedingen in de supermakten van die week. Je moet er maar op komen.
Dan was er Stadstuinbouw en Guerrila Gardening – Het stimuleren van eetbare planten op plaatsen waar nu sierplanten of gras staat, en de regel die Brussel dreigt op te gaan leggen: Alleen nog maar goedgekeurd zaaigoed gebruiken, en uitwisseling van eigen zaden en zaailingen verboden wordt. Wat betekend zaaigoed geïmpregneerd met pesticide met alle gevolgen van dien. Brussel, bemoei je niet met onze moestuintjes!
Ook het tijdschrift Genoeg, voorheen de Vrekkenkrant, werd genoemd als bron van inspiratie om meer met minder geld te kunnen doen.

Vrijdag komt mijn gewonnen pakket, krijg ik iemand op de lunch en heb ik mijn debuut als ‘voor buiten de deur’ kookster, en kook ik wie weet hoeveel porties voor Thuisafgehaald (max 5). Om twaalf uur die dag weet ik dat. Een gedenkwaardige dag zal dat worden. O ja, ik ben Oosterse Eigenheimers á la Carte.
Vanavond eerst  eetbare plantjes ruilen bij de zaailingenruilbeurs. Ik heb aardbeieen in de aanbieding.

Boven is zoon aan het mixen, echt lekkere muziek. Het komt steeds vaker voor dat ik vraag, of liever gezegd Whatsapp, Wat is dit? Zo ook in dit geval.
Hij heeft vanavond een optreden en is even thuis om zich voor te bereiden. The Full Monty met posters overal in de stad (Utrecht) met zijn naam erop. Ik begin er gek genoeg al aan te wennen maar tegelijk is het natuurlijk ook echt kicken. Jammer dat ik het nog niet zelf gezien heb, maar misschien morgen even die kant op fietsen als het droog is.

Ik leid mezelf af van waar ik over in kringetjes loop te draaien, twee, drie dagen al.
Vorig jaar ben ik uitgenodigd mee te werken aan een gedichtenbundel, samen met nog een aantal mensen.
Hartstikke leuk natuurlijk.  Ik heb er ondertussen zo’n tien a twaalf uitgekozen en was het alweer een beetje vergeten. Wat ik toen wel al gelijk  ingebracht heb: financieel kan ik hier niets in bijdragen. Om het uit te geven, bedoelde ik daarmee.  Maar dat was geen probleem en zou goed komen. de anderen hebben al eerder werk uitgegeven, dus dat nam ik van hen aan. Ondertussen bleek dan het stadium aangebroken van uitgever kiezen waar de oorspronkelijke initiatiefnemers zich over gebogen hebben en nu blijkt dat er toch wel degelijk een eigen investering wordt gevraagd, óf, als dat er niet in zit zoals bij mij, 10 exemplaren op voorhand afnemen of 10 mensen aanbrengen om het boekje te kopen. Ja en daar word ik dus helemaal iebelig van. Ten eerste ben ik natuurlijk gewoon onzeker over het boekje zelf en mijn aandeel daarin, en ik wil niet dat mensen geld gaan uitgeven aan iets wat er nog niet is en waarvan ze helemaal niet weten of ze het leuk gaan vinden, alleen maar om aardig te zijn. Ik wil niet dat aardig zijn en geld met elkaar verbonden zijn, en het zit me echt dwars. Ik kan me dus ook niet voorstellen dat mensen echt een gedichtenbundel zouden willen kopen op voorhand, ik zou dat zelf ook niet doen, ja misschien als ik een geldboompje had en iemand een plezier wilde doen of wilde sponsoren zoals het dan met een netter woord heet.  Ik wil zelf, zeker met een gedichtenbundel, het boek(je) in mijn hand hebben, kijken, voelen, bladeren, en dan beslissen.
Van de week heb ik al voorgesteld dat ik me terug zou trekken uit het project, maar werd met klem verzocht om dit te heroverwegen omdat mijn bijdrages zo op prijs gesteld worden… Zij hebben er ook veel werk ingestoken dus heroverwegen wil ik wel, en daar ben ik dus nu al ruim 48 uur mee bezig en ik weet het gewoon niet. Gewoon aardig zijn zonder tussenkomst van geld ligt mij veel beter.

Eergisteren kwam ik thuis en ik was net te laat van mijn fiets af om het kostelijke plaatje te schieten wat voorafging aan de foto hierboven. Twee kleine kinderen die samen een Albert Heyn boodschappenmandje op wieltjes voorttrokken wat volbeladen was met lege dozen. Zeker zes en misschien wel zeven of acht.
Terwijl ik mijn fiets op slot zette en mijn telefoon tevoorschijn haalde om een foto te maken, had ik het al helemaal bedacht. Wat zielig, die ouders gaan verhuizen en hebben de kinderen gevraagd om lege dozen op te halen.
Ondertussen vroeg  de eigenaar van Eco-Move Houten waar dat heen moest, en dat bleek best nog een eindje te zijn. Iets van lichte verontwaardiging werd in mij wakker moet ik eerlijk bekennen.
Lars, werkelijk Houtens meest allround Eco-Mover, met fietstaxi’s en houten fietsen verkoop en verhuur,  komt regelmatig bij de Speelgoedwinkel hier beneden langs. Hij was dit keer op zijn bakfiets, ging net weg en boodt de kinderen aan om de lege dozen op te laden en naar hun huis te transporteren, hardstikke aardig. Om ze vervolgens voor te stellen eerst wel even het boodschappenmandje met wieltjes naar de winkel terug te brengen. Hardstikke verantwoord. Kortom, leuk.
Terwijl het oudere broertje al vooruitliep, vroeg hij: wat gaan jullie eigenlijk met die dozen doen? De kleine meid zei toen heel parmantig: Een vliegtuig bouwen, en ik kon mijn geluksmomentje niet meer op. Twee kiddo’s, er op uitgetrokken om lege dozen te verzamelen en naar huis te vervoeren. Het transport van zoveel dozen op één boodschappenmandje met wieltjes is geen sinecure, dat kan ik inmiddels bevestigen.
Iemand moet ze bij de winkel hebben geholpen met het inventief opstapelen want het stond als een huis met overkapping, als één robuust in elkaar geklemd geheel, en moest alleen af en toe ondersteund worden.
De eenvoud van kinderspel versus mijn grotemensen spielerei met woorden, wat zo nodig in een boekje zou moeten.
Ik weet niet niet en broed nog even door, of beter nog, ik ga er even over dansen.
Inmiddels is antwoord van zoon binnen. Ik voorzie een gouden glans vanavond waar zijn spielerei met muziek deze avond van Triple X mag openen.
Veel succes vanavond DJ Aquinox.

Beneden staat de voorheen woning alweer een tijdje leeg. Bijna meteen werd al duidelijk dat er een etablissement in zou komen, aldus de brief van de woningbouwvereniging. Alhoewel ik me lichtelijk bezorgd maakte over wat en wie erin zou komen, een kroeg iets rechts onder me vind ik wel genoeg, ontbrak me de energie om erachteraan te gaan en besloot ik erop te vertrouwen. vroeger zou ik ook protest aangetekend hebben tegen diezelfde woningonttrekking, maar blijkbaar verdwijnt mijn politieke correctheid met de jaren. Enigszins zorgelijk vind ik dat wel.
Omstreeks dezelfde tijd viel er ook een brief op de deurmat over de op stapel staande asbest verwijdering uit de kozijnen. Eigenlijk had dat afgelopen jaar al zullen plaatsvinden, maar het werd toen voor onbepaalde tijd uitgesteld, mogelijk naar aanleiding van de perikelen daaromtrent in het nabije Kanaleneiland te Utrecht.

De overkant van ons plein hebben ze begin vorig jaar al te pakken genomen dus ik weet wat ons te wachten staat, maar in de brief werd er nog eens uitgebreid op ingegaan, en terecht. Mannen in witte pakken, plastic loopsluizen en een douche op straat voor het afspoelen voordat het gewone kloffie weer aan mag. Bekijks genoeg de komende zomer.
Het zit alleen in de kozijnen van de trappenhuizen dus op zich komt het niet op zijn aller in de buurtst, maar toch, vooral vanwege het visuele aspect, een beetje een luguber idee. De onzichtbare killer. Waar mijn vader vroeger, wat zeg ik twee jaar geleden nog, zonder bescherming een paar plankjes van doorbrak alvorens ze wel braaf naar de asbest hoek van de stort te brengen. hij zei, ik heb het al zo vaka gedaan en ben nu 80 dus dara ga ik niemand voor bellen…

In het kader van mijn Ik Geef Betekenis aan de situaties om me heen via de plaatjes die ik zie, verbond ik dit gelijk maar met een reeds lang geplande innerlijke opruiming, een ontgifting van lever en andere organen, zoals ik ze jaarlijks en meestal in januari placht te doen.
Gelukkig komt ook bij mij van uitstel geen afstel en we gaan er weer voor, ik en mijn Mrs Jekyll, waar ik deze dagen heel wat mee te stellen heb. Maar om van mijn wederom ontstane koolhydraatverslaving af te komen, zijn rigoureuze maatregelen nodig en ik weet dat als ik eenmaal bezig ben het me licht valt en me uiteindelijk heel veel oplevert: gewichtsverlies zonder er moeite voor te hoeven doen, gemakkelijker in lijn lijf zitten en me  met de dag fitter en energieker gaan voelen, als dat al niet hetzelfde is. En dan de kick van de feitelijke leverreiniging zelf, die nu gepland staat in komend weekend. Een echt goed moederdag cadeautje voor mezelf. Daarnaast daarbuiten en bovendien ben ik dan meestal ook uitermate tevreden met wat ik in de spiegel krijg te zien: een stralende huid en glanzende tevreden ogen. Daar doe ik het allemaal voor. De tijd erna blijft het dan in het algemeen vrij gemakkelijk om niet van mijn padje te raken, in ieder geval voor enkele maanden. Afkicken van alcohol en koffie vergeet ik helemaal te noemen en de suiker is vanzelfsprekend exit.
Mijn ramen en deuren gaan er na de asbestverwijdering ook stralend uitzien, een nieuwe lik verf waar we zelf de kleuren voor mochten kiezen, dus kom maar op met die geit. Beneden hebben ze inmiddels het goede voorbeeld gegeven, want het pand is al verhuurd, dus asbest eruit, deur erin en de nieuwe verf zit er al op.
Ik ben zeer in mijn nopjes met de bestemming die ik van de werklui vernomen heb. Er komt een Turkse kleermaker in, wat mij betreft de beste in de wereld, en ik had me eigenlijk geen leukere buren voor kunnen stellen.

Hoşgeldiniz yeni komşu!

3 weken geleden hing er een briefje in ons portaal: die en die datum is er lift-onderhoud.

De foto is van vorige week, want, zo vertelde mij de monteur op mijn vraag, er was iets gevonden.

Ik heb niet doorgevraagd wat dan precies, maar had de week tussen het onderhoud en dat moment de lift zoveel mogelijk vermeden omdat hij op de begane grond iets dieper wegzakte dan hoort. Net als in de film.
Dat gaf me een vaag ongemakkelijk gevoel. En bovendien was de trappen-loop tijd weer ingezet. Ik mag weer, zij het met mate, oefenen. Perfect.

Symbolen hebben meestal de betekenis die je er aan geeft, of je het van huis uit meekrijgt, van je cultuur oppikt of er bewust naar op zoek gaat. In mijn dromen-duid tijden heb ik geleerd dat je als je over een huis droomt, zeker als je daar zelf in woont of in bent, dat het dan nuttig kan zijn om, als onderdeel dan de duiding, dat gebouw te zien als symbool voor jezelf en zonder teveel in details te treden is me dat altijd goed bevallen.
De kelder en of kruipruimte staat dan symbool voor je onderbewuste, datgene wat zeker van invloed is op je doen en laten maar waar je geen bewust contact mee hebt.

Ik hou wel van symboliek, en zonder dat ik persé overal wat achter zoek zijn er tijden dat ik er een sport van maak om wat er om me heen gebeurt net als dromen ook te gebruiken als handvat voor zelfreflectie.
Het begrip synchroniciteit vind ik boeiend, terwijl ik me er tegelijkertijd degelijk van bewust bent dat alles wat je ziet voornamelijk iets over jezelf zegt. De aantallen zwangere vrouwen die ik zag toen ik zelf zwanger was, was ook werkelijk tientallen malen mear dan daarvoor, maar ongetwijfeld zullen de absolute getallen van om mij heen zwervende zwangere vrouwen om en nabij hetzelfde zijn geweest. Not only Beauty is in the Eyes of the Beholder maar dat geldt ook voor onze realiteit an sich. Dus als ik iets wil doen of zie of zelfs voel bij bijvoorbeeld de symboliek van die kapotte lift in het fysieke, letterlijke huis waar ik woon en het daarvoor noodzakelijke onderhoud wat gepleegd moet worden, dan is dat aan mij, mijn speeltuin, zonder dat iemand anders daar iets mee van doen heeft.

Het beeld van de foto intrigeerde me en voordat ik de man aansprak, ‘stal’ ik voor mijn gevoel de foto, iets wat ik bijna nooit meer doe, de man stond gebogen en wist niet dat ik daar was en zeker niet dat ik de foto nam, was geheel onbewust van mijn aanwezigheid. Het maakte me ietwat gehaast en gespannen en ik hoopte dat de foto scherp genoeg zou zijn. vervolgens sprak ik hem aan, stootte hij bijna zijn kop bij het overeind komen en hadden we een praatje.
Al een paar dagen hing de foto in mijn lucht om op mijn blog te zetten, maar iedere keer drong zich iets anders op, of niets.
Ik heb vanmorgen drie besluiten genomen, ben aan drie dingen begonnen die te maken hebben met onder in mijn kelder kijken. Wat die dingen zijn hou ik nog even voor mezelf, deel ik misschien met één of twee mensen. Ik neem de tijd om ze me goed eigen te maken, te ankeren, om ze nog duidelijker vorm te laten krijgen. En om na te voelen of ze kloppen voor mezelf.

Ondertussen staat The Passion op, van Peter Gabriel.
De muziek bij de film The Last Temptation of Christ.

Erg mooi.

Awake since 02.30 hours.

And while looking at some beautyful pictures and sharing some on Facebook, dawn came and other people started waking up,  started posting about today, and I wrote there:

Today is National Remembrance Day in Holland

Van Dis bagatelliseert de slachtoffers in Afghanistan en andere recente conflicten. Fout. #penw #dodenherdenking

— Lucas Bezembinder (@verhaal140) May 2, 2013

Hoezeer ik ook kan navoelen wat er bedoelt wordt en waar het vandaan komt, zo’n intentie van ‘zuiver’ houden van het slachtofferschap gehalte van 4 mei, ook om direct betrokkenen te ontzien, ik ben zelf van mening dat iedereen niet alleen het recht heeft om zelf uit te maken wat hij of zij herdenkt op die of welke andere dag dan ook, maar ook dat er in het geval van 4 mei óók ruimte moet zijn op de dag zelf om daarmee voor de dag te komen… Ik zag donderdagavond, naar aanleiding van een uitzending van #PenW die ik niet gezien heb, daarover een tweet langskomen met de strekking  ’als we hier niet open voor staan dan vergrijst de betekenis met de jaren,om  als de laatste 1e of 2e lijns slachtoffers gestorven zijn tot een stoffig niets meer zeggend iets te zijn verworden’, en dat ben ik helemaal met de hem van wie ik niet meer weet wie de tweet was eens. Wel deze:

De 2e Wereldoorlog wordt steeds meer losgezongen van de rest van de geschiedenis. Een ongenuanceerd eiland vol slachtoffers en daders. #penw — Lucas Bezembinder (@verhaal140) May 2, 2013

Als 4 mei dodenherdenking bij een jongetje oproept hoe dat voor zijn ‘foute’ opa was en voor zijn ouders en daarmee voor hemzelf, en daar een gedicht over schrijft, dan vind ik niet dat dat gedicht uit ‘pieeteit met’ directe slachtofers van WOII en hun nageslacht weggehouden moet worden van diezelfde dag, hoe pijnlijk me dat ook voor hen lijkt.  Richt dan de dodenherdenking wat anders in, zodat er ook ruimte komt voor deze oprechte klanken, vernieuwende invullingen, andere belevingen… Waarlijk gedenken in de ruimste betekenis van het woord.
De ouderen onder ons hebben absoluut recht op hun beleving, maar ook daar wordt vaak vreselijk geworsteld met hun lang niet altijd niet eenduidige geschiedenis en er wordt door velen zeer persoonlijk en vaak onbesproken onbespreekbaar lijkend leed weggeslikt omdat het niet door de 4 mei beugel past…
Niemand wordt gevraagd om gedwongen te vergeven, wat mij betreft is dat een bespottelijke frasering die ik langs hoorde (tweet) komen. Nog los daarvan is vergeving sowieso niet iets wat je af kunt dwingen, dat overkomt je of niet, dat ontvouwt zich in je soms zelfs als je er denkt niet voor open te staan. En alhoewel ik uit nabije ervaring weet hoe de oorlog ook nog in een volwassen man van 60 kan zitten, tot aan nachtelijke wurgpogingen in zijn slaap van zijn vrouw aan toe, dat vind ik geen reden om waarachtige belevingen van anderen, met andere klanken, van tafel te vegen als niet ter zake doende of zelfs ronduit schandalig op ‘zo’n dag’.

Ik ben er niet uit welke vorm dan geschikt is, maar dat hoef ik ook niet te bedenken.

Het wordt tijd voor een echte discussie over herdenken. Niet op zijn #penw‘s. #verwateren

— Lucas Bezembinder (@verhaal140) May 2, 2013

Ondertussen overweeg ik of ik mezelf er toch toe zal brengen de uitzending van #PenW terug te kijken, vanwege het onderwerp en de klaarblijkelijk aparte dingen die hierover gezegd werden.

Aanleiding van bovenstaande overpeinzingen was het blog van Linda Kwakernaat. Dank je wel daarvoor!
Boeiende materie!!

Dat we niet nog veel zieker en gekker zijn dan we zijn, is uitsluitend te danken aan die allergelukkigste en meest gelukkigmakende zegening van de natuur die slaap heet.

Aldous Huxley

Als ik Slaap Lekker zo lees, heb ik zo ongeveer alles verkeerd aangeleerd wat je maar kunt bedenken. Natuurlijk weet ik al best veel over mijn eigen slaap gewoontes maar het is behoorlijk verhelderend én confronterend om het allemaal op een rijtje voorgeschoteld te krijgen, inclusief alles wat ik nog niet wist.
In feite is mijn hoofdontdekking niet zo’n gemakkelijke, ik heb namelijk al heel vroeg een onbewuste tweedeling gecreëerd:  Mijn Dr Jekyll wil in feite gewoon nóóit slapen en probeert uit alle macht mijn Mrs Hyde ervan te overtuigen dat ik best zonder kan. Er is veel te veel te beleven, dus zonde van je tijd toch, slapen?
Mijn vader werkte vroeger in de horeca en kwam vaak ‘s nachts om een uur of half drie thuis met een half gebraden kippetje, of iets anders lekkers. Heel gezellig en knus zaten we dan in het holst van de nacht aan tafel te peuzelen. Daar wil je wel wakker voor worden.

Als kind al begon het echte leven tegen de tijd dat we naar bed moesten, mijn zus en ik, toen we nog een kamer deelden dan.
Eerst vanwege de verhalen die we elkaar vertelden, en het Ik zie ik zie wat jij niet ziet, tot aan het rustgevende rugkriebelen, wat uiteindelijk ook regelmatig strategisch ingezet werd om haar daarmee in slaap te sussen zodat ik naar beneden kon sluipen om nog even televisie te mogen kijken. Nou ja, mogen… Ik bleef eerst een tijdje onderaan de trap zitten om dan in mijn ogen zo ongemerkt mogelijk naar binnen te sluipen voor nog een half uurtje zwart/witte spanning en sensatie. Zeker niet bevorderlijk, zo begrijp ik uit Slaap Lekker, voor de aanmaak van melatonine, het broodnodige stofje voor slaapregulatie.
Wat ik al vermoedde, feitelijk op mijn klompen navoelde, maar minder leuk nieuws vind, is dat elk beeldscherm, dus ook mobiele telefoon of tablet, die werking heeft. Mijn nachtelijke Wordfeudje leggen met zes a zeven mensen, zo net voor het slapen gaan, houdt me dus eerder wakker dan dat het me in slaap wiegt.

Het meest opwekkende en interessante nieuws uit het boek wat zelf zegt te gaan over Het geheim van slapen, slaapwandelen en uitgerust wakker worden, is voor mij dat uit onderzoek is gebleken dat we van nature, dus vóór de uitvinding van de gloeilamp, in feite een eerste en een tweede slaap hadden, waar we dus ook naar terugneigen als die kunstmatige lichtbron weggenomen wordt na pak m beet 8 uur ‘s avonds.  Het spannende daarvan is dat aangetoond is dat die twee fases normaliter niet in elkaar overgaan maar gepaard gaan met een uurtje of wat langer wakker zijn. En volgens de beschrijving wel zo genoegelijk wakker dat het heel aantrekkelijk wordt om het uit te gaan proberen. In het boek wordt het omschreven als een sensatie van diepe ontspanning, zeer heilzaam, creatief, meditatief en zelfs na-orgastisch.

Dus na enkele weken zonder kunstlicht komt dit ritme van onze  circadiaanse slaap/waak ritmen weer terug zo begrijp ik. Ik heb gelijk donkere gordijnen in mijn slaapkamer opgehangen om de lantaarnpaal buiten te sluiten, of althans, het licht ervan.

Waarom dit behalve een aantrekkelijk vooruitzicht, ook van groter belang is, is omdat het het kijken naar slaapproblemen, een schrikbarend toegenomen fenomeen, helemaal op zijn kop kan zetten en dat ook doet. Dat vele artsen hier niet mee bekend zijn en al snel naar slaapmedicatie doet grijpen is feitelijk zeer onrustbarend. Dat er daarachter een hele Vermoeidheidsmanagement industrie is ontstaan vanwege de hoge economische impact die werkverzuim door slaapproblemen tot gevolg heeft, is ook iets waar het boek dieper op in gaat en wat me heel nieuwsgierig gemaakt heeft.
De ontregelde lichaamsklok, waar een hele industrie op draait  en die mogelijk veel gemakkelijker in te regelen is dan gedacht. Alleen in Amerika al werd bijvoorbeeld tussen 2005-2006 voor meer dan een miljard dollar aan de reclame voor slaappillen gespendeerd, de Reclame ervoor dus. En dat terwijl deelnemers aan een onderzoek over populaire slaapmiddelen gemiddeld maar 12 minuten eerder in slaap bleken te vallen dan degenen die een suikerpilletje kregen.

Wij hadden vroeger ook een slaapwandelaar in ons gezin en dat verklaart mede waarom ik werkelijk niet te verbazen ben, bijna geen enkel voorbeeld ervan, behalve die moord dan,  kan evenaren dat je vader slaapwandelend in de dakgoot stond, maak hem daar maar eens wakker, of dat de politie uit Groningen naar mijn moeder belde: wij hebben hier een meneer, in zijn auto, langs de kant van de weg, en in zijn portefeuille staat uw nummer, zou dat uw man kunnen zijn? Niet wetende hoe hij daar gekomen was, kwam hij vervolgens dan weer naar huis rijden.
Gelukkig is dat bij ons en met hem allemaal redelijk goed gegaan, maar David vertelt uitgebreid van zijn persoonlijke ervaringen met in de opening van het boek zijn eigen geschreeuw van de pijn wat hem wakker maakte, omdat hij zichzelf verwond had tijdens het slaapwandelen. En dus over het fenomeen van gepleegde misdaden tijdens slaapwandelen en dat daar zelfs een hoogleraarschap voor bestaat.

Het wijdt hier te ver om al het vreugdevols te benoemen wat het boek biedt aan een notoire Insomniac als ik zelf ben. Het ligt op mijn nachtkastje, bladzijden gekrult en volgeschreven met letters en woorden die ik vaak zelf niet meer kan ontcijferen vanwege het nachtelijke pen-gebruik.
Maar het taboe op de heilzame werking van apart slapen wil ik niet ongenoemd laten, ervaren als ik ben in het wakker houden van mijn partner door mijn niet-slaap ritme. Het zinnetje: vrouwen snurken minder en slapen lichter is eveneens alleszeggend  en extreem interessant.
De schrijver van Slaap lekker, David K Randall was zelf een notoire slaapwandelaar, gaat dieper in op de redenen achter de weerstand van echt- en andere paren om een eigen nest te maken in plaats van als vanzelfsprekend iendere nacht het bed te delen. Er rust schijnbaar zelfs een taboe op de bespreekbaarheid om elkaar alleen op te zoeken voor fijne vrijpartijen om zich zodoende de rest van de tijd in de armen van de concurrentie, van Morpheus te vlijen.

Waar ikzelf min of meer vrede gesloten heb met mijn vrij grillige slaappatroon en inderdaad merk dat me dat a) minder stress veroorzaakt en b) vroege mooie stille ochtenden oplevert, ben ik nu geneigd wat te gaan experimenteren, vooral omdat de enkele keren die ik nu al tijdens deze periode van het lezen van het boek, en het bewuster vermijden van kunstlicht in de avonden, heb mogen genieten van die typische diep ontspannen na-orgastische ervaringen zonder voorafgaande seks, die diepe volledige tevredenheid zonder ogenschijnlijke oorzaak of reden, die smaken naar meer.

Enne, wat dat moorden in je slaap betreft: Ik herinnerde me net na het posten van dit verhaal, naar aanleiding van de Dodenherdenking morgen over oorlogstrauma’s nadenkend, dat de moeder van een ex-vriendje soms wakker werd met de handen van haar liefhebbende man om haar keel. Ze kreeg hem dan met veel moeite los en van haar af.  Hij had in Indonesië gevochten, praatte er nooit over maar dromen duidelijk wel, en hoe. Vreselijk was dat, ook voor die man. Dat leek mij alleen al een reden om apart te gaan slapen.

 Not Just Any Book Club leest Slaap Lekker

Wat er wél gelukt is vandaag

Ik heb vanmorgen 5 straatjes gelopen. Denk ik. Dus ik val meteen al door de mand. Morgen zal ik ze nog een keer lopen en dan checken of het er echt vijf waren.
Ik mag er maar vijf lopen van mijn fysio peut. Omdat ik veel te hoge latten leg en er dan óf niet eens aan begin óf me bezeer, mijn blessure erger maak.
En ze heeft liever dat ik 5 straatjes loop dan een uur fiets… Iets met mijn skelet en houding en zo. Nou ja… mischien doe ik af en toe én én, maar die vijd straatjes wordt een niewe dagelijkse missie. En dan in de juiste houding, navel ingetrokken, voeten goed afwikkelen, schouders gaan dan vanzelf goed, en ademhaling ook als het meezit…
En of ik dan ook hardloopschoenen kan kopen, omdat die mijn voeten niet zo belasten bij het afwikkelen, soepeler zijn en zodoende niet zo belast en alles sneller heelt etcetera. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om te zeggen dat ik dat niet kan betalen. Soms heb ik dat niet over. Die energie die dat dan lijkt te kosten. En zo knikte ik braaf en dacht, dat gaan mijn oude reebokjes prima redden, die zolen zijn inmiddels razend soepel.

Opgestaan

Water opgezet – glas lauw water gedronken. bravo. De rest pre-ontbijtelijks is op. Dus..

Vuilnis bij elkaar gepakt en dichtgebonden. Weg gaan brengen naar de container die werkelijk waar twee straten verder staat, comes with the territory. Toen verder naar achter doorgelopen, een onbekend straatje in, en nog een. En bij een dreigende bocht naar rechts toch naar links afgebogen om te pinnen. Achter de markt doorgelopen naar de natuurvoedingswinkel die als verwacht nog dicht was. Het was immers 8 uur pas. Dan toch maar verse bietjes van de markt.

Die ik vergat te kopen bij mijn wekelijkse riedel van grapefruits en citroenen en een paar banaantjes. Bij de groentekraam waar ik het onprettig toeven vind, wier bemanning ik té chaggerijnig vind. Ze zijn het goedkoopst en daarom kom ik er, maar het valt me zwaar.
De groenteboy waar ik op het laatst drie bietjes van kocht, bij de kraam hier net onder mijn raam, is veel leuker en aardiger, en al zijn collega’s ook. Bullocks.

Geitekaasje voor één euri is een testaankoop. De gedachte ‘kan nooit veel goeds zijn’,  kwam in mij op inderdaad.
Dan de belangrijke ongezwavelde abrikozen, kokos en havervlokken.

Terug naar huis

Citroen uitgeperst – half in glas met kaneel, kurkuma en scheutje olijfolie opgedronken. Lekker! Kicks my liver some ass.

Spinazie gewassen.
Bieten, wortel en ui met knoflook en gember in de machine geraspt. De helft apart genomen voor later. Alvast een scheut yogurt erbij.

De andere helft met de spinazie in blender modus. Het wordt geen echt sap want de echt goede nieuwe blender lekt helaas. De spinazievlekken zijn daar nog getuige van. Dus een beetje aparte structuur, maar wel lekker. Met zonnepitjes en citroensap erin. Die andere helft. En een scheut kokosmelk. Lekker. 2 glazen vol.

Koffie en grapefruit gaan mee naar de computer. Mail lezen en een eerste keer inloggen op een Google hangout. Action day. Als je veel voor elkaar wil krijgen op een dag en daar ondersteuning bij wil. Om de anderhalf uur een paar minuten, met een klein ploegje. Was prettig.

Loeikotskut mail schrijven naar financiele je weet wel, inclusief bijlages, over alles wat er niet loopt.

gehaast zwemspullen pakken die al klaar liggen en naar zwembad fietsen. 46 baantjes trekken x 20 meter. Meer zit er niet in vandaag, maar in tegenstelling tot vorgie week hoeft er, na enige zachte aandrang op mezelf, ook niet meer. Vorige week ging ik drie uur total los erna. Comateus geslapen. Niet goed en niet nodig.

Douchen en terugfietsen

Visjes smoren in sojasaus, uitje eromheen fijn snijden, knoflook erbij. Zie dat de vis uit Vietnam komt. Kut, dus niet voor herhaling vatbaar. Te onbetrouwbaar ook al staat er een stempeltje verantwoorde visvangst op. Spinazie erbij smoren. Alvast de rest van de ochtend-salade opeten tijdens voorbereiding volgende mail. En vragenlijst testproduct enzymen invullen. Later nog een beetje eiermie erin en smullen.

Weer een keertje google hangout meeting die spontaan aanspringt, ik blijkbaar nog niet uit had gezet. Weer leuk.

Aldoor bleef hangen, terwijl ik regelmatig op mijn To Do lijstje keek die wel kleiner en kleiner werd, zal ik. wel of geen blog schrijven. Innerlijk had ik al gekozen voor géén, of althans, alleen met fotoos. De lift foto en de asbest verwijder fotos, beide van hier uit het pand.

Maar uiteindelijk toch een lang blog geschreven. Misschien wel de laatste dacht ik toen. En nu schrijf ik dit.

Het is 19.12 en ik mag vrij. Op de bank. Via de keuken. Ook al ben ik nog niet klaar met mijn lijstje.
en heb ik de aanrecht niet schoon
Morgen moet fris en fruitig mijn recensie online van Slaap Lekker…

nu even wat yogurt en fruit hapje als avond eten. Als ik het op kan brengen want het is meer werk dan het lijkt.

Vijgen en abrikozen koken met bio citroen rasp en schil. En een pepertje en verse gember. En natuurlijk Turmeric.

Oftewel Kurkuma.

Dan kijken of De Wereld Draait Door weer leuk is.

ik bedoel maar.
veel gedaan dus
vind ik zelf

en

Die vijf straten heb ik volgens mij ook wel gered als ik dat zo terug lees.

Pleasure and pain – are like light and shadow

Gisteren zo’n voortgangsgesprekje…

Ook om meer zicht te krijgen op het funktioneren van mijn brein. Ik blijk geen volledig plan te kunnen zien. Van A naar Z zijn er brokstukken die zich grillig tot elkaar verhouden, met grote hiaten daartussen, feitelijk dans ik op ijsschotsen van fragmenten die wel of niet op tijd naar boven komen dobberen.

Ik herinnerde me weer een IQ test waar ik ooit aan mee deed. Dat was erg goed in orde (mijn IQ) alleen totaal onlogisch qua werking (mijn brein), dus of ik er nou veel lol van zou krijgen was nog maar zeer de vraag. Ik was toen twintig en het was in het kader van een onderzoek naar Anorexia waar ik aan mee werkte om een zakcentje te verdienen. 3 dagen buisjes bloed aftappen en allerlei testjes doen en vragen beantwoorden, inclusief allerlei uitslagen. Ook nog interessant dus.

Zo ook gisteren, al bracht het gelijk weer in herinnering hoeveel energie het feitelijk kost. Mij.
Om me op die ijsschotsen voort te kruien door de dagdagelijksheid heen naar mijn volgende doelletje of afspraak. En hoezeer ik zelf ook structureel vergeet dat ik vergeetachtig ben. Me meer identificeer met de Ik met een ijzeren geheugen, dat ik ondanks de uitslag van dat eerder genoemde onderzoek ook gedurende zeer lange tijd heb ‘gehad’. Ik die alles wist te liggen, alles wist te vinden, inclusief de weg. Die ik die nu vooral op het kompas moet varen van God zegene de greep, op tijd vertrekken en goed voorbereiden. En dat is dan nog van geen kanten een garantie dat ik er kom, of laat ik zeggen op tijd, en zeker niet relaxed, want in feite moet ik alles blijven opzoeken, hoe de persoon heet, (van achternaam om het op google te kunnen vinden. Wat het adres is, om dat eventueel met een trefwoord in te kunnen tikken. Dat ontspannen onderweg zijn en arriveren dat lijkt er alleen maar in te zitten als ik geen doel heb of geen deadline, geen afspraak. Daarom zwerf ik denk ik ook zo graag. Figuurlijk gesproken dan. Uren onderweg zijn om te fotograferen geven een zeldzaam gevoel van aldoor op mijn plek te zijn. Aldoor. Elke seconde weer.

Fietsen

Nou is mijn dorp ook wel een echt spinneweb van op elkaar lijkende delen. Parten van een taart. Met elkaar verbonden door voornamelijk fietspaden. Gelukkig sprak ik een mevrouw van mijn koor die hier al 20 jaar woont en ook nog steeds regelmatig verdwaalt. Daar gaat een zekere troost van uit. Al blijf ik trainen.

Gisteren vertrok ik bij de Fysio vandaan echt een kant op die ik nog niet kende. Omdat ik een stuk wilde fietsen, de boel/omgeving wilde verkennen, maar ook om te kijken hoe lang het dan zou duren voor ik al of niet vrijwillig weer in de buurt van huis was. Tot mijn niet geringe verbazing was ik binnen de kortste keren bij ons in de straat en ik realiseerde me dat het zogenamde doelloze fietsen mij a) stressvrij maakte en b) blijkbaar mijn onderbewuste in positieve zin vrij spel gaf. Ik bedacht me hoe waar het bleek te zijn, feitelijk moet ik een andere kant op fietsen dan ik denk dat ik op moet en dan kom ik er wel, en snel ook nog.

Waarom ik het er weinig over heb hoeveel last ik ervan heb, hoeveel energie het kost om zelfs mijn huisnummer niet te herinneren op het moment dat ik het nodig heb, wat gedurende weken het geval is als ik slechts één keer aan dat van mijn vorigi huis heb moeten denken. Ze lijken zoveel op elkaar dat het weken duurt voor de twijfel niet meer opsteekt, 15 of 115, 115 of 15, welke was het nou?  Zo ook met de geboortedatum van mijn zoon en naar vorgie week bleek ook met mijn leeftijd. Ik dacht alweer zeker enkele maanden dat ik 56 was, maar ik blijk een jaar jonger te zijn, geen idee waar of wanneer dat precies gebeurt is. Mijn zwager keek mij met open mond aan toen hij van de week op zijn verjaardag zei: maar wij zijn toch even oud?!  In antwoord op mijn vraag hoe oud hij geworden was. Daarna was ik zomaar een stuk jonger, niet geheel onprettig. Of dat er in plaats van mijn wachtwoord in de computer, het laatste woord intik wat ik gedacht heb.

Maar over het er niet over hebben. Omdat het blijkbaar bedreigend is voor mensen. Het roept in ieder geval allerlei reacties op die mij niks brengen. Meestal in de eerste vijf seconden: Oh, maar dat heb ik ook. Of  ’dat komt met het ouder worden, hoort bij je leeftijd en vooral ook: maar dan moet je dat ook anders aanpakken, of vanmorgen nog: daar geef ik trainingen in. Heel pijnlijk als je daar al talloze van gedaan hebt, maar het m daar dus niet in zit. O nee, de GOEIE heb ik natuurlijk nog niet gedaan. En nog zo meer van die dingen die het delen werkelijk zeer oninteressant maken, als ik niet uitkijk verdrietig, en mij vooral het gevoel geven dat ik niet zo moet zeuren.

Dat ik in de gang de lege wasmand klaarzet om niet te vergeten dat er een was in de machine zit die er liefst diezelfde dag nog uit wil, de vaatwasser open laat staan om te kunnen zien dat ik hem aan het vullen ben of hij leeg gehaald moet worden, dat ik om vijf uur op kan staan en alles klaar leggen om om 9 uur weg te gaan en dan tóch bij vertrek mijn fietsleutels niet kan vinden… van die dingen.
Uit te leggen is dat niet, ook niet hoe consekwent dat de stresslevels opgooit, zodanig dat ik in feite zelf al niet beter weet, alleen heel soms zoals gisteren, door grote verbaasde ogen gespeigelt wordt: Goh, jij zult wel vaak heel moe zijn.
Mijn sleutelbos aan mijn tas gebonden heb, en ja, veel dingen op vaste plekken heb. Alleen onthou ik niet altijd wat die vaste plekken zijn, en dan valt dat hele systeem door zijn niet bestaande bodem. Ijsschotsen. Kruien. Denken dat ik een afspraak opgeschreven heb en dus niet op komen dagen is nog wel de lastigste. Of nee, de aller aller lastigste is iemand toegewezen hebben gekregen om mijn financiële zaakjes te regelen die haar werk niet goed doet, die ik dus aldoor moet monitoren omdat anders mijn financiële boeltje in de soep loopt. want zelf doen mag ik het niet. Dat is bizar paradoxaal zoiets: de blinde controleert haar dove geleide hond of zoiets.

Maar goed, binnenkort zou dat leed geleden moeten zijn omdat iemanden ook wel doorhebben dat dit niet werkt. Er komt iemand anders voor dat klusje. Die cc ik al een tijdje van mijn mails aan die andere mevrouw, eigen initiatief omdat ik veel te bezorgd ben dat er geen goede overdracht plaats gaat vinden, want je weet maar nooit. Het zal mij benieuwen.

Vanaf morgen denk ik een tijdje foto’s. Vanwege de bezigheden. En de woorden die soms ontbreken, of juist teveel zijn.
Als ik het niet vergeet tenminste.

Stroomstop – over geheugenverlies

Koninginnedag stond eerst achteraan in de titel. Maar ik weet helemaal niet of ik het daarover ga hebben, dus heb ik het even weggehaald.
Doordat ik wat ochtendlijke blogs aan het doorlezen was, kwam ik op die van Cor en wilde reageren. Om vervolgens te merken dat ik in feite helemaal in mijn eigen verhaal terecht kwam en dus feitelijk een blog aan het schrijven was. Dus hup, Kopieer, knip, plak

en poging strandt

want ‘Koninginnedag’ plakt ie dan gewoon nóg een keer.
Dus helaas pindakaas, wat ik bij Cor heb weggehaald, is daarmee aan de eeuwige houdbaarheidsdatum ontsnapt.
Daar hielp geen lieve moedertje aan en ook geen Controle Z.

Waar hij schrijft over links en rechts rijden / kwa stuurinrinching en kwa kant van de weg, bracht dat mij op hoe mijn zoon hier eergister zijn ontbijt zat te eten, blijmoedig en wel. Dit ondanks de brace om zijn ene schouder want uit de kom, en de duidelijk kromme houding van zijn andere tijdens het eten, want ook uit de kom.  Mensen die links zijn hebben een voordeel op de rest, zei hij, die kunnen makkelijker met rechts ‘uit de voeten’. Dit vanwege een extra circuitje in de hersenen wat is blijven bestaan of  juist aangemaakt bij de productie van hersencellen tijdens verblijf in de baarmoeder. Maar welke van de twee ben ik even vergeten, zo onder de indruk was ik van zijn goedmoedigheid tijdens het eten met handicaps.

Twee keer binnen tien dagen, ik vind het haast knap. Hij kan zichzelf wel voor zijn hoofd slaan voor die tweede keer, want dat was duidelijk zijn eigen schuld, vanwege wat bravourigheid op de fiets en een ongelukkige val, hoplakee.
De eerste was in de metro gebeurt, op zijn ook eerste avond in St Petersburg, studiereisje. Na het Zwanemeer, waar ze direct na aankomst op het vliegveld, met koffers en al, naar toe geweest waren. Dat had ik wel willen zien, het chique concertgebouw of een variant daarop en dan een horde van veertig jonge buitenlanders mét volledige bagage. Ze hadden wel gereserveerd en betaald en werden volgens mij alleen daarom niet geweigerd, maar moesten wel een hondertal extra euries betalen voor de  benodigde opslagruimte. En dit allemaal omdat er te weinig tijd leek om eerst naar het hotel te gaan en de bagage te droppen. Waarna ze nog een uur over bleken te hebben. Ik vind het een mooi verhaal. Totdat daar ergens het hoofdstukje klote rijstijl van de metro bestuurder begint. Hij moet op zijn minst enorm slordig gereden hebben, alsof hij in zijn eentje in een snelle auto reed, of heel erg gefrustreerd zijn geweest. Want aan de verhalen te horen vlogen koffers en mensen door de wagon heen bij ieder optrekken en afremmen, alsof ze in een slechte film zaten. Dus het was goed zekeren geblazen. En als je dan zo’n paal vasthoud en ook nog je koffers probeert te regiseren, kan het zo maar zijn dat wanneer er bij de eerstvolgende halte zo hard geremd wordt, dat dan je arm door de plotselinge schok uit de kom gaat. En dan niks´daar sta je dan, dan lig je mooi. Te creperen van de pijn, op een metrostation in een vreemde stad in een vreemd land met EHBO’ers die geen Engels praten en onverrichter zaken weer afdruipen. Gelukkig waren zijn maatjes van de studievereniging daar en nog gelukkiger wist mams van niks, want pas twee en een half uur later, na vervoer in een ambulance die pas na een uur arriveerde, met verdoving en een knie in de oksel, zou de arm weer teruggezet worden in de bijbehorende kom. Dit allemaal ergens in een Russisch ziekenhuis. Gelukkig en knap had hij ondanks dat evengoed een leuke, leerzame en lollige week daar en kreeg iedere dag twee persoonlijke en lieftallige assistentes toegewezen.

Dus ja, een zoon met twee armen uit de kom in het feestgedruis van Koninginnenag in Utrecht en -dag in Amsterdam vond ik best wel spannend, en in tegenstelling tot mijn gewoonte heb ik twee keer, o nee drie keer in twee dagen, een Whatsapje gestuurd. Eén keer toen de gasfles op de Breedstraat in Utrecht net ontploft was. Toen bleek hij, hoe naar ook voor de betrokkenen, gelukkig op weg naar Amsterdam om in een bootje muziek te draaien, in plaats van op de geplande Koninginnenag. Ook vast niet geheel risicoloos met zulke schouders maar dat kon ik zeer gemakkelijk af laten glijden. En de volgende dag nadat er een steekpartij op Amsterdam Centraal bleek te zijn geweest werd ik ook ietwat ongerust. Niet heel echt maar wel zo’n gevoel van: even checken…
Tegen de tijd dat ik dáár antwoord op kreeg, was dat met een foto van drie jonge mannen met een pilsje in het zonnetje, heel geruststellend dus. Dit keer vanaf het dak van zijn eigen huis in Utrecht.
Ja, ik kan wel zeggen dat ik echt van mijn laatste koninginnedag heb kunnen genieten, en op afstand van de zijne.

Mijn Laatste Koninginnedag, want zij is er mee opgehouden… Lekker op tijd en hopelijk nog veel te genieten en voldaan te rusten.
Mooi mens die Bea, bleek mij gisteren en eergisteren eens te meer, en prachtmens die Koning, vooral dat hij even buiten de afspraken om even met het hele gezin bij Armin van Buren het podium opstapte, en nog vooraller omdat hij naar vanmorgen bleek, toch wel één arm van zijn rug gehaald had toen hij zijn moeder kuste, de balkon scene inderdaad, gelijk veel intiemer én met de oranje massa van binnenuit geschoten heel indrukwekkende beeld, die prachtige foto.

Koningin af maar geen abdicatie van Moederschap

Kortom, Koninginnedag er maar weer vóór geplakt / de titel dus / want al met al toch echt een dag met een gaatje.
Des morgens de abdicatie, mooie ceremonie, lekker lang zodat ik echt goed kon zien hoe zij en hij en zij omgingen met de stilte.
En ja, waar ik Prins Willem Alexander vroeger vrij kleurloos vond, geef ik hem sinds gisteravond, na alle ceremonie en festiviteiten het voordeel van de twijfel, en zeg met Jan Akkerman: Our King Rocks!
Ik heb mezelf nooit als Monarch beschouwd of als Republikein, heel vroeger wel als Anarchist, zelfs jaren niet gestemd, maar zeker nu ben ik toch erg blij met wat we hebben. Monarchie gaat over emotie en Republiek over rede leerde ik mijzelf gisteren meer snappen.
Ik vond Claudia de Breij dat heel mooi verwoorden: …’en er is vast wel één cel in mijn hersenen die er de rede van inziet om de monarchie af te schaffen maar ik ben van binnen een en al  Oranje’  (mijn vrije vertaling).
En evengoed vind ik Joanna geweldig, dapper en waardig ondanks haar onvrijwillige abdicatie op de Dam als Republikein Puur Sang. naar mijn mening concludeert ze terecht dat het een ongelofelijk flauwe smoes was van de politie om haar per ongeluk op te pakken:  “Ik werd compleet monddood gemaakt”.  Respect!
En Jeroen Pauw vind ik ronduit een kwal en een ongelofelijke onbeschofte zak, door zijn hele houding ten aanzien van Joanna tijdens de uitzending, door  hoe hij haar entweder gewoon negeerde of daarwerkelijk kleineerde. Twee avonden Pauw en Witteman sinds een jaar, was voor een jaar of langer wel weer genoeg.

Orde van de Koninginnedag

En ‘s middags een terrassje gepakt met tante en vader, na over de vrijmarkt gestruind te hebben, het was goddelijk weer er gebeurde geen rampen uit vijandelijke kampen die dag en zelfs Het Lied was ‘s avonds te pruimen, voor de eerste en tevens laatste keer dan.

Nu op de fiets de zon in en vanaf morgen, of misschien vanavond, op last van de Fysio 5 straatjes lopen. Per dag. Tjonge wat een opgaaf. Vooral omdat het niet meer mag zijn dus. Kleine stapjes, ik heb er zo´n hekel aan.
Gelukkig werd de lift vanmorgen gerepareerd en moest ik wel, met de trap, kleine stapjes, oefenen voor mijn enkel. Doet me denken aan die zoon van mij, draaiend op een bootje in de Amsterdamse grachten. Goedgehumeurd anderhalve kilometer naar een feestje lopen.
‘Ik denk wel dat ik aan het eind van de week weer kan fietsen, mam!’
Ik ben benieuwd of Bea haar hart vasthield of gewoon even wegkeek toen zoon met haar kleinkids van de boot af- en overstapte. Zo bezorgd als mijn moeder was toen haar zoon met zijn nog kleine kind op de buik, met klompen aan over de reling van zijn boot naar de kade liep.
Even adem in van schrik. En dan weer los en doorademen. Op naar de volgende dag. vandaag is Rood.