Fotograferen kun je – een expositie uit het niets

On 7 March 2013 by Carolien Geurtsen

 InstagramFlickr 

dreams and nightmares_72

Dromen en nachtmerries – Istanbul, Turkije

Dat kan ook niet anders als je al vanaf 03.00 am op bent en om 20.00 uur ‘s avonds éven gaat liggen, dan val je in een diepe slaap. Ik wél tenminste. Om vervolgens om 02.14 uur weer wakker te worden en dat te blijven, ook wel logisch na al die zon-uren. Dus weer een patroon om binnen nu en 24 uur te doorbreken, anders duurt dat weer weken. Been there done that.
Ik heb me ondertussen prima vermaakt met foto’s van Istanboel op Instagram zetten, heel erg leuk om te doen. Ook al doe ik het niet effectief met de bijbehorende tags, schijnbaar liggen er genoeg mensen op de loer om onmiddelijk de aandacht te trekken en de middernachtelijke hartjes zijn niet van de lucht.
Het doordringt me wederom van het feit dat ik hier te maken heb met een sterk uit de hand gelopen hobby, want mijn eerste expositie komt er aan. Met mijn hoofd op twee kussens wordt de titel en er komt een middag aan vast geknoopt over het wel en wee van het in, of liever gezegd tussen, twee culturen leven, in Nederland en Turkije, tussen Turkije en Nederland in.
In mijn geval ook wel reverse culture shock‘ genoemd, thnx Elja Daae.

Met de hoop dat jullie niet gek worden van mijn geklaag en gezeur, moet ik het toch even van me afschrijven vandaag. Dat ik het maar lastig vind, deze verandering. Verhuizen. Er is zoveel aan de VS waar ik niet aan kon wennen, maar klaarblijkelijk toch vooral ook veel waarvan ik maar lastig afscheid kan nemen. Gek he?! [/quote]  Quote van Elja in ‘een hoofd op twee kussens’ en op haar eigen blog 

Zo’n treffend gegeven voor mezelf en voor vele anderen die ik ken, die net als ik in Turkije gewoond hebben of sowieso tussen de twee landen heen en weer pendelen voor werk en voor goesting.
Dat laatste is wat ik zelf ook het liefste zou doen en ik ben voorzichtig zoekende naar of dat te realiseren valt op lange of kortere termijn.
Het liefs zou ik van mijn twee hobbies, fotograferen en schrijven, mijn beroep maken, maar ook al timmer ik aardig aan mijn weg, ik ben voorlopig óók druk bezig om de spinnewebben van overtuigingen dat dat tot de onmogelijkheden behoort weg te poetsen….
De stemmetjes van ‘wie denk je wel dat je bent? en ‘kapsonesleier’ zijn talrijk. Ik ben tenslotte in beide geen beroeps én aan het revalideren.
Wat mij overigens wél de grootste kansen biedt om zonder druk en met volle teugen te genieten van en in mijn privé speeltuin.
Zo was ik een tijdje terug op uitnodiging in Istanbul en kon daar meedoen aan een weekend workshop met Thatcher Cook, een behoorlijk gerenomeerd en begenadigd fotograaf die voorheen vooral ‘documentary photography’ deed en nu meer en meer workshops geeft aan zowel particulieren als aan medewerkers van hulp-organisaties over de hele wereld. Meer over hem zelf vind je hier. 

Durven Dromen en Imperfectie

Lange inleiding voor een kort verhaal over imperfectie. Elja Daae die ik voorheen voornamelijk van Twitter en van haar blogs ken, had me op de workshop attent gemaakt en deed zelf ook mee. Behalve heel erg gezellig want wij waren ‘de Nederlandse Clan’ was dat ook heel leerzaam want zij maakte me er op attent dat ik zo weinig last leek te hebben van de door perfectionisme gegenereerde stress die vaak bij foto besprekingen in het kleine zaaltje hing. Ik genereerde ook wel stress zo af en toe, maar dat was vooral als ik door technische incompatibilities mijn foto’s niet op stick of harde schijf kon krijgen – een Mac/Windows dingetje.
Ik had van te voren al gemeld dat ik geen grote toeters en bellen camera had en met mijn mobiele telefoon mee wilde doen omdat dat de camera is waar ik gewoonlijk ook mee fotografeer. behalve dat dat op geen enkele manier een bezwaar was bij Thatcher zelf, was er ook alom verbazing over de foto’s die ik daarmee maakte tijdens dat weekend. Alleen maar leuk dus. En ja, ik zat er zonder enige stress wat betreft mijn fotografie zelf, vond het even zo leuk om naar de ‘critics’ op anderen hun foto’s te luisteren als naar die van mijzelf. Zowel Elja als Thatcher spiegelden mij hoezeer ik bof met mijn technische onwetendheid en mijn relatief comfortabel zijn daarmee. O zeker, ik zou ook best wel weer een échte ‘echte’ camera willen hebben zoals vroeger, maar dat komt wel weer. Ondertussen red ik het voorlopig prima met mijn HTC One en mijn kleine Sony Cybershot,  dat prachtige cadeau van mijn maatje Karin Winters, en ik durf tot mijn verbazing steeds groter te fantaseren, want denken kun je het nog niet noemen. Een expositie dus.
Ik ga maar eens mijn eerste keuzes maken…uit meer dan 1000 foto’s geloof ik…
En natuurlijk kwam dit niet uit de lucht vallen… Het idee wel.
De mail heb ik zelf gestuurd, en het initiatief voor het gesprek ook á moi.

!! en dank aan Jacob Jan Voerman die mij mee op mijn kunstemakers droompadje houdt, én ondersteunt in het achterna gaan ervan, onder andere met zijn blog van vanmorgen!

Met mijn hoofd op twéé kussens | op Instagram | op Flickr| Urban Wandering FB | Instawalk 030 | Thatcher Cook | Elja Daae

en op pagina 45 van The S-Word Online magazine meer van mijn hand over reverse culture shock en over Turkije:



4 Responses to “Fotograferen kun je – een expositie uit het niets”

  • Nou zeg had ik het helemaal gemist, deze post. Leuk zeg! Waar is je expositie nou??

    • Carolien Geurtsen

      Ha wat leuk! In Houten, mijn durp. Eerst een interview in de regionale krant erover en dan opening met een lezing, nou ja voordracht, spreeksel over Moi en hoe het zo gekomen is… Zinin om hyet op zijn Caroliens te doen. Whatever that may be ga ik ook nog uitvinden 😉

  • Linda

    Hey meis, wat een giga-goed nieuws!!!!!!!!

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • December 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: