Turkije

Ik leef al 22 jaar met één been in Nederland en het andere in Turkije. Schrijf er ook graag en veel over. Ook organiseerde ik vakantieweken naar Cappadocïe enschrijf een boek over mijn voortdurende heimwee en mogelijke terugkeer.
Vandaar ook een Turkije pagina op mijn blog. Bij intikken van ‘Turkije’ in de zoekfunctie vind je dit!
Als je rechts bij de onderwerpen of de tags kijkt, vind je nog meer.

English:

about Turkey
about Cappadocia Body and Soul week 

In het ritme van onze natuurCappadocië week

 

Cappadocië

Inside Story – Welkom in Turkije – juli 2010 (1)

MertHeel langzaam wordt het geluid van de wippende maxicosi zachter, de baby slaapt. De oppas houdt haar voet stil en staat op. Ze doet de balkondeur dicht om het harde geluid van de krekels en watersproeiers buiten te sluiten. Vast bang dat het geluid de baby wakker zal maken. Jammer! Zowel vanwege de zo vertrouwde geluiden als de temperatuur die stijgt.
Erg heet, zo zonder briesje.

Even daarvoor zat ze nog achter de bank, buiten mijn blikveld. Ik dacht eerst dat ze de baby in slaap aan het zingen was. Langzaam drong het tot me door dat ze aan het bidden was en ze bedankte hem tenslotte dat hij haar daar even de tijd voor had gegeven.

Het is half drie in de middag en ik ben nog aan het bekomen van het kopje koffie wat ik net over mijn toetsenbord gegooid heb. ‘Lekker begin van een werkvakantie’, ging er door me heen. Een ‘Worst Kaas’ scenario verscheen op mijn netvlies.

Vanmorgen om 04.30 uur werden A en ik op vliegveld van Kayseri met een stralende glimlach ontvangen door Tahsin Bey , de chauffeur die ons hier al vaker gereden heeft. In tegenstelling tot ons is hij is zo fris als een hoentje, als ware het 11 uur in de ochtend. Na even uitgewisseld te hebben hoe het met iedereen en met het weer is, laat hij ons de verdere rit met rust.

early Morning balloon flightDe nodige sms-jes zijn dan al  op en neer gegaan: Een ‘Touchdown’, nog tijdens de landing zelf, wordt gevolgd door een ‘Hosgeldiniz’. Bij aankomst een enthousiast ontvangst, felicitaties, de eerste cadeaus, wat glazen koele ayran, even kort bijpraten en dan nog een paar uur slapen.

Het is Murat’s verjaardag en hij en Pinar werken zich al dagen een eind in de rondte om morgen richting Antalya te kunnen afreizen  voor familiebezoek. Een grote hereniging van alle kinderen met kleinkinderen bij elkaar. Vervolgens op naar Bodrum voor een ‘Mavi Yol’ langs de Middellandse Zeekust.

De komende weken heb ik het huis voor  mezelf  om uit te rusten en wat te werken, enkele  klassieke concerten in de omgeving te bezoeken en nog wat puntjes op de i te zetten voor een retraiteweek in oktober.

Inmiddels heb ik uitgelegd gekregen hoe alles werkt, inclusief gasfles- en water bestelpunten. Ik kan naar het zwembad op de camping van de buren wanneer ik maar wil, mag de auto gebruiken maar liever niet wat hen betreft, want de chauffeurs hier rijden als gekken. Wat ik maar al te goed weet, ik was er tenslotte zelf ook ooit een van. Ik zie wel. De dolmus stopt aan de overkant van de straat en taxi’s kosten een droppie.

Ik realiseer me hoe niet-moe ik van de reis ben, ook al was het een nachtvlucht, en dat is wel eens anders geweest. Ondanks twintig minuten vertraging is een lijnvlucht met Turkish Airlines toch echt wel even wat anders dan een charter. Online check-in en om die reden vóór 50 mensen langs mogen om de bagage af te geven (wel genant) op een totaal rustig, haast verlaten Schiphol. Komkommerweek tussen de twee drukste weekenden van het jaar.In het vliegtuig, met genoeg beenruimte en een filmpje om mijn Turks weer even op te frissen, konden we kiezen uit kip, köfte of vegetarisch. Ondanks dat het al twaalf uur ‘s nachts was, smaakte het goed.

De schoonmaakster vertrekt, de mannen gaan een bezoek aan de kapper brengen, de oppas maakt in de keuken alvast ‘biberli dolma’ klaar en de baby slaapt. Ik zet de balkondeuren weer open en bereid me voor op nog een dutje en wat dagdromen.

Hoşgeldiniz : Welkom
Bey: Mijnheer
Ayran: Yogurtdrank met water en wat zout
Köfte: Gekruide rundergehaktballetjes
Mavi Yol: Boottocht langs de kust, in dit geval met een gulet
Biberli Dolma : Gevulde paprika’s met gekruide rijst

Eitje koken (Welkom in Turkije, deel 2)

Het huis voor mezelf.
Dat ik hier vaker geweest ben, wil nog niet zeggen dat ik alles zomaar kan vinden op het moment dat ik het nodig heb, dus het was even zoeken naar hoe de TV werkt en naar de lucifers voor de yumurta bereiding.

De familie is goed vertrokken, behoorlijk gestrest na een korte nacht, een paar uur flink aanpoten en met vele taken een paar weken vooruit geschoven.
In de ochtend mocht ik een paar uur de Nanny zijn en smaakte het genoegen Mert voor het eerst te zien omrollen op zijn buik. Wat een worsteling.

En ja, ik heb een glas water achter de wegrijdende auto aan gegooid opdat hun weg zo gemakkelijk mocht gaan als water stroomt, zoals mijn ex-schoonmoeder vroeger altijd voor ons deed. Su gibi git! Een andere manier van nazwaaien. Ik vind het een mooi gebruik. Lees hier verder>

3 Responses to “Turkije”

  • Türkiye’ye hoşgeldiniz abla!

    Heb het goed in Cappadocia en waar je verder nog vertoeven zal. Je weet, als je bij ons in de buurt bent…… altijd van harte welkom.

    Liefs,
    Monique

  • Caro, wat schrijf je bedaard en liefdevol over de start van je vakantie en je onvangst. Hoop dat je, naast het werk wat gedaan moet worden, vooral heel erg geniet van jouw Turkse bestaan. xxxx

Trackbacks & Pings

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • June 2017
    M T W T F S S
    « Mar    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: