Galgenveld, de Noordzee Moorden en Into The Great Wide Open

On 8 August 2014 by Carolien Geurtsen

Ik had als kind al een wonderlijke verstandhouding met synchroniciteit en voordat ik überhaupt het woord maar kon spellen probeerde ik al afspraken te maken met het universum (waar ik toen ook nog nooit van gehoord had) om synchroniciteit te forceren. Als binnen nú en 2 minuten de deur opengaat, dan komt het goed met oma, enzovoorts. Het willen bezweren van niet te bevatten grootheden en omstandigheden voor een kind. Vanmorgen zag ik een foto van een heel klein meisje, ik meen in Gaza, wat met haar vuile handje de zo mogelijk nog vuilere pop de ogen afdekte. Haar eigen ogen staarden in een mengeling van dofheid en onontkoombare ontzetting de verte in.

Ik moest er op een gekke manier even aan denken toen ik Galgenveld gisteren dichtsloeg, kinderen en bezweren, synchroniciteit, na het boek vrij ademloos in drie delen te hebben uitgelezen over een tijdsspanne van 24 uur. De trein waar ik inzat om naar Amsterdam CS te rijden, reed bijna het station binnen en ik propte het grote boek mijn kleine rugzakje in om me naar het pontje over het IJ te begeven.
Hoe kon het zo bij elkaar komen, de deadline om een stukje over dit boek te schrijven én de locatie van de eerste vrijwilligers bijeenkomst voor Into the Great Wide Open waar ik naar op weg was. En ja, ik bekeek de overtocht en aankomst heel wat anders dan de vorige keren, en vroeg me bij het aanmeren af welke lantarenpaal de schrijfster voor het eerste slachtoffer in gedachten had gehad. Vervolgens staarde ik de waterkant langs richting Eye, en nam me ook voor om me iets meer te verdiepen in de geschiedenis van wat Isa Maron in haar boek Galgenveld geschetst heeft. Er zal ongetwijfeld echt iets van een executie terrein (door ophanging of anderszins) geweest zijn, waar zowel voor de langsvarende schepen als de passerende of speciaal daarvoor gekomen dagjesmensen, de misdadigers van die tijd ten toon gesteld werden, net als dat eerste slachtoffer in het boek dus. Ik hou ervan, boeken, detectives of thrillers, die zich ergens afspelen waar ik bekend ben en tegelijkertijd de geschiedenis van die plekken aanstippen of zelfs uitgebreid aan bod doen komen. Waarom heb ik toch ooit geschiedenis laten vallen op school.

Als Amsterdam-Noord wordt opgeschrikt door een gruwelijke moord is de negentienjarige Kyra Slagter als een van de eersten op de plaats delict. Tot grote ergernis van rechercheur Maud Mertens mengt ze zich in het recherchewerk en geeft ze ongewenst advies. Gaandeweg blijkt dat Kyra’s suggesties toch wel heel nuttig zijn voor Mertens en dat de twee tegenpolen elkaars hulp goed kunnen gebruiken. In een wervelend samenspel tussen de jonge, scherpzinnige en soms overmoedige Kyra en de ervaren, bedachtzame rechercheur Mertens komen de gruwelijke daden van een maniakale moordenaar aan het licht.

Omslag-Galgenveld-189x300De wat mij betreft hoofdpersoon Kyra, wiens zus vier jaar geleden verdwenen is en welk gegeven naast de actuele moordzaken die aan bod komen als een rode draad door het boek loopt, trekt me vanaf pagina 1 het verhaal in. Niet alleen worstelend met nachtmerries in haar slaap maar ook in haar dagelijks leven, waar haar ouders de verdwijning van hun oudste dochter nooit verwerkt hebben, stort ze zich op waarheidsvinding en onderzoek naar wat er mogelijk gebeurt kan zijn, zowel met haar zus als met de leraar waar zij tot vorig jaar Kunst van gedoceerd kreeg.
Een meid van deze tijd, net zoals het hele boek dat ademt, wat net als Facebook er aan de haren bijgesleept lijkt te worden in het begin, soms even gekunsteld overkomt . Maar nee, heel functioneel, net als de zuigende werking van alle gedetailleerde plaats delict- en reisbeschrijvingen.
Gek genoeg zijn het de passages waarin de moordenaar voor het voetlicht komt die ik neig over te slaan, mogelijk door het gewelddadig karakter, waar ik doorheen zap, maar misschien ook omdat de delen waar die toch ook hoofdpersoon in de ik-vorm spreekt, niet helemaal geloofwaardig op mij overkomen, alweer zeker niet in de eerste twee hoofdstukken.
Het intrigeert me en is reden om het boek op de leestafel terug te leggen en het binnenkort nog een keer te gaan lezen met zo wat van die verdiepingsvragen op de achtergrond. Het motiveert me ook nog meer om in die tussentijd te gaan lezen wat anderen over dit boek schreven, iets wat ik nooit doe voordat ik het zelf uit heb.

Voor iedereen die houdt van een spannend en heel goed geschreven boek van en op Nederlandse bodem (en wateren) is Galgenveld een echte aanrader,. En net als met Millennium, of met de detectives van Jenny White die zich in het oude Istanboel afspelen, is het een hele geruststelling en tegelijk ook een opwindende gedachte dat er nog meer delen zullen volgen in deze serie De Noordzee Moorden.

Op de terugweg richting het pontje lopend sloeg ik onder een lantarenpaal nog even de eerste pagina’s op, waar inderdaad zelfs het Tolhuis waar ik net vandaan kwam in genoemd werd. Wat vertelde mijn vader vroeger ook alweer over Amsterdam Noord?Navragen.
Dan klets ik verder met vriendin en collega vrijwilliger, ook even over het boek, en we lopen door. Ik verheug me nu al op ITGWO en op de film 20.000 days on earth, van en over Nick Cave. Een dicht boek geeft ruimte voor het volgende, zij het boek, film of avontuur. Ditmaal met veel nieuwe en een stel oude bekenden. Ook op een eiland, een andere als in het boek weliswaar, maar toch. Zoveel zin in.



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • November 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: