geen dagelijkse trouwpartij
Tweet
Just say yes ~>
Een bruiloft is, behalve voor een trouwambtenaar, voor niemand dagelijkse kost, maar je hebt trouwerijen en trouwerijen.
Gisteren was er een met een waarlijk gouden randje.
Voor alle aanwezigen was zowel de afwezigheid van de moeder van de bruid voelbaar alsook de zegen die er, ondanks dat grote gemis, tegelijkertijd op dit huwelijk rust.
Voor ons, de niet allernaaste familie, begon dit nieuwe avontuur met de meest prachtige uitnodiging die ik ooit voor een huwelijksfeest heb gekregen: een kleine ‘Succes – in de Liefde – Agenda, met daarin veel anecdotes van het afgelopen jaar én de toekomst in het verschiet.
Het eerste wat er gebeurde toen we de envelope openmaakten, was dat de talloze kleine hartjes die erin opgeslagen lagen, eruit kwamen dwarrelen.
De toon was gezet en de voorpret was toen ook voor ons begonnen.
Haar moeder was mijn nicht, in januari jongstleden door een grimmige speling van het lot overleden, en het is onvoorstelbaar hoe krachtig en waardig iedereen zich door de afgelopen maanden naar de dag van gisteren heen heeft bewogen en hoe dat de familie, en zonder twijfel ook de vriendenkring, nader tot elkaar heeft gebracht.
De prachtige bruidsjurk hebben ze nog samen uitgekozen en er was geen twijfel aan dat het huwelijk, ondanks alle verdriet en gemis, op de afgesproken datum zijn voortgang zou vinden.
Het is een waarlijk geslaagde viering geworden, met natuurlijk af en toe een traan en ruimte voor die lege plek, maar ook veel gelach en vanaf het begin van de avond was het één groot dansfestijn.
Waar ik zelf nog dacht me mogelijk opgelaten en of verveeld te gaan voelen vanwege een ontstoken achillispees, ik ben geen praat-, maar een danstype op feestjes, had ik al snel een kruk veroverd die me gedurende de nacht tot een waarlijke profi barkrukdanser heeft gemaakt.
Was dat eerst nog aan de zijlijn, bij de deur, aangemoedigd door mijn zus werd dat later de rand van de dansvloer zelf, middenin het feestgedruis. Heerlijk.
Ja zeggen tegen wat er is. Oefening baart kunst.
Prachtig, Carolien! Dat is, ondanks het grote verlies, nog eens feesten en genieten! Maarre….mijn vader is jarenlang trouwambtenaar geweest en geloof mij maar: ook voor hem was het geen dagelijkse kost. Ieder paar zijn eigen verhaal en wensen. De voorbereiding, de spanning, de druk om er iets speciaals van te maken. Een prachtig, bijzonder (bij)beroep!
Wat leuk leuk leuk om te horen Debbie, en ‘dagelijkse kost’was niet zo bedoelt als saai en routine hoor, echt in meest letterlijke zin ‘dagelijks gebeuren… Ik heb al te veel mooie huwelijkssluitingen meegemaakt om dat op die manier te vedoelen. het lijtk em een waarlijk feestelijk beroep
mooi
dat is echt vieren
Ja echt geweldig JJ – en om met mijn zoon te spreken: mijn leukste bruiloft ever