Gelukzaamheid, Semmy, én de Sensualiteit van een oude Knar

On 12 September 2012 by Carolien Geurtsen

Loop mee met Run 4 Semmy 2012

Ik mag eindelijk vrijwilligerswerk gaan doen van de keuringsarts. En al heb ik wel eerder mijn belastbaarheid onderzocht door op Oerol te vrijwilligen, ik voel ook wel waar het gevaar schuilt om in mijn oude valkuilen te storten.
De arts hoefde alleen maar te zeggen: “Misschien is bij de Voedselbank wel een idee, dan kun je iets terugdoen”, of ik barstte zo goed als in tranen uit. Dacht dat het best goed met me ging. gaat het ook, maar a) deed het een behoorlijk appél op mijn schuldgevoel van semi-nietsnut die profiteert – terwijl ik gewoon jaren mijn Arbeidsongeschiktheidsverzekeringspremie betaald heb gelukkig-, en b) drukte het op mijn onvermogen om met het leed van derden om te gaan. Het kruipt onmiddelijk onder mijn huid en legt me lam.
Hetzelfde gebeurde bij de Kringloopwinkel die hij daarna noemde. Daar vrijwilligen was ook al bij mezelf opgekomen als laagdrempelig instapmodel. Ik vind het beide echt erg goeie plekken en voorzieningen en toen ik de eerste keer zelf naar de voedselbank ging en, jaja, in tranen uitbarstte om de volle tassen goedheid die ik meekreeg, toen zei ik meteen: Als ik beter ben, kom ik jullie helpen.
Feitelijk zit hem daar de crux. Ik ben wel beterder maar nog absoluut niet beter genoeg, nog zonder enige vorm van zelfbeschermend filter.
Ik zit enorm gauw op de kast of erin, of eronder for that matter.  En als ik niet uitkijk ga ik non-stop onderuit van alles wat verschrikkelijk, verdrietig of verbetervatbaar is en dringende aandacht behoeft. En dan heb ik het alleen nog maar over In de Wereld en niet over op het persoonlijke vlak.

En ja, ging afgelopen Blogpraat over of je blog een doel of een middel is en ik daar nog pretendeerde geen zendingsdrang te hebben, ik weet van mezelf dat ik wél alles wat mijn hart raakt onder de aandacht wil brengen, als dat geen zendingdrang is.
Niet om te laten zien dat ik zo’n betrokken wereldburger ben, want dat is voor de mensen van wie ik dat belangrijk vind, allang  duidelijk.
Maar wel om het gevoel te hebben dat ik in ieder geval nog íets nuttigs doe. Als er maar één iemand een aha momentje bij heeft en er actie op onderneemt en/of het verder verspreidt, ben ik al blij. Bloggen als middel om me beter te voelen dus.

Gisteren las ik dit in het blog van Melchior Meijer

Vorig jaar schreef ik voor het Algemeen Dagblad een artikel over mensen die na de dood van een kind iets zijn gaan doen om die dood nog enige ‘zin’ te geven. Eén van de mensen die ik interviewde was John Emmerik, wiens zoontje Semmy in 2007 op 5-jarige leeftijd overleed aan een ponsglioom, een tumor in de hersenstam. Hieronder plak ik dat gedeelte van het stuk. Net als andere ouders die ik interviewde, ontdekten John en zijn partner Nicole Bakker dat grote fondsenwervers als KWF Kankerbestrijding vaak geen cent willen geven aan artsen en wetenschappers die een concrete oplossing op het spoor zijn. De behandelend arts van Semmy wilde graag een in Amerika al met enig succes ingezette combinatietherapie verfijnen, maar ving bot bij het KWF. Om een lang verhaal kort te maken, John en Nicole financieren nu met hun Stichting Semmy een 5 man sterk onderzoekteam in het VUmc 3.
Een heidense klus en ik snap niet hoe ze al dat geld telkens weer bij elkaar krijgen, naast hun werk. Eén van de activiteiten die ze jaarlijks ontplooien is Run4Semmy, een sponsorloop van 8 kilometer (halve of hele marathon mag ook) gekoppeld aan de marathon van Amsterdam. Vorig jaar hadden ze zo veel lopers, dat ze dit jaar 500 startnummers kochten van de organisatie. Maar… die dreigen ze niet kwijt te raken. En dus stuurden ze een noodoproep uit.
verder lezen

Ook ik weet dat ik, net als Melchior, lopers onder mijn lezers heb en als ik geen hielspoor had, zou ik zelf ook mee lopen.
Dus bij deze een oproep om óf bovenstaande artikel verder te lezen óf gelijk naar de website van Stichting Semmy te gaan

Leonard Cohen

Tilted productionsOndertussen heb ik lekker en leuk vrijwilligerswerk gevonden bij TEDxDelft met een geheel bij mij passend thema, namelijk Never Grow Up, echt top ~ precies mijn soort word-ik-blij-van-overzichtelijk-kop-staart klusjescluster voor een enorm inspirerend event op 5 oktober.
Verder zit ik tijdens geheel dit schrijven te genieten van het complete album Live in London van Leonard Cohen om door mijn verdriet heen te zingen. Cohen, a man I deeply admire.  En ja, mee te zingen en af en toe te huilen en soms te schreeuwzingen:  First we take Manhattan.

Morgen komt mijn vriendin die ziek is, en zij wil met me dansen. Ik wil haar omarmen en met haar dansen en misschien wel even samen liggen kijken naar deze DVD met zo innig veel liefde erop, in music and words, belichaamd in die man en zijn musicerende vrienden en vriendinnen en in het publiek.
Leonard Cohen. Iemand in mijn TL zei: O jij valt dus op oudere mannen?!
Ze zijn tot nog toe altijd een stuk jonger geweest, tweette ik hem terug. Maar een date met LC any day.
Een man die zó the goddess in the woman herkent en aanbidt, ik teken ervoor.

 

 

I’m old but I am still into that, a Thousand Kisses deep

You came to me this morning and you handled me like meat.
You’d have to be a man to know how good that feels, how sweet.
My mirrored twin, my next of kin,
I’d know you in my sleep and who but you would take me in,
a thousand kisses deep.

I loved you when you opened like a lily to the heat,
you see I’m just another snowman standing in the rain and sleet,
who loved you with his frozen love, his second hand physique,
with all he is, and all he was,
A thousand kisses deep.

I know you had to lie to me, I know you had to cheat,
to pose all hot and high behind the veils of shear deceit,
our perfect porn aristocrat so elegant and cheap,
’m old but I’m still into that,
A thousand kisses deep.

I’m good at love, I’m good at hate, it’ s in between I freeze.
Been working out, but its too late, it’s been to late for years.
But you look good, you really do, they love you on the street.
If you were here I’d kneel for you,
a thousand kisses deep.

The autumn moved across your skin, got something in my eye,
a light that doesn’t need to live, and doesn’t need to die.
A riddle in the book of love, obscure and obsolete,
till witnessed here in time and blood,
A thousand kisses deep.

And I’m still working with the wine, still dancing cheek to cheek,
the band is playing Auld Lang Syne, but the heart will not retreat.
I ran with Diz and I sang with Ray, I never had their sweep,
but once or twice they let me play
A thousand kisses deep.

I loved you when you opened like a lily to the heat,
you see, I’m just another snowman standing in the rain and sleet,
who loved you with his frozen love, his second hand physique,
with all he is, and all he was,
A thousand kisses deep.

But you don’t need to hear me now,
and every word I speak,
it counts against me anyhow,
A thousand kisses deep

Eerdere keren dat Cohen mij op mijn blogs versierde | TEDxDelft | Stichting Semmy | Blogpraat: doel en middel | Het Paleo Perspectief Melchior Meijer



One Response to “Gelukzaamheid, Semmy, én de Sensualiteit van een oude Knar”

  • Dank je wel, Carolien, prachtige post! En hoewel ik niemand er van zal weerhouden om naar mijn site te gaan ;-), hoop ik dat je lezers direct naar Stichting Semmy rennen!

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • January 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: