Go beyond the cover – hoezo overprikkelt – easy to judge a book by its cover

On 19 November 2013 by Carolien Geurtsen


You don’t know staat op, als ik bijna op de Publish knop druk. Dat nummer…
You don’t know anything bout me
anymore
Ook niet als je mij denkt te kennen – en ik jou ook niet, so who am I to judge.

gevoelig en snel overprikkelt is nog wel steeds actueel – net als mijn soms wat bizarre fascinatie voor binnenkant versus buitenkant mens
Daarover zometeen meer

Het word een extreem ritje vandaag – bear with me cause it gets rather interesting.

First you might want to watch this, on the other hand, it is quite shocking.

“In current times where tattoos have long entered the mainstream and have become an integral part of the fashion scene, tattooed models are more popular than ever. There is particularly one name that has been inevitable during the past seasons when it comes to extremely inked looks: Rick Genest,

Leer mij Houten kennen
Dan weer in het Nederlands en ogenschijnlijk over – nee zeg maar rustig over een héél ander onderwerp.
Ik brei het vast en hopenlijk aan het eind weer aan elkaar.

Ik postte wat fotoos op mijn plaatselijke Facebook pagina van een vrijwilligersfeest afgelopen Vrijdag.
Daar kwamen nogal wat, in mijn ogen althans, negatieve reacties op, die heb ik ook aangekaart, en iemand maakte de smart en sexy opmerking dat ik daar maar aan moest wennen als ik op deze promoting Houten pagina postte…
Tja, en daar heb ik dus precies geen zin in, want het mag voor de goegemeente onbegrijpelijk zijn dat ik wel naar bovenstaande fimpje kan kijken, zij het regelmatig tussen mijn vingers door, maar de zenuwen krijg van persoonlijk getinte opmerkingen zoals bovengenoemd, dat trek ik me vreeslijk aan, daar krimp ik letterlijk nog steeds van in – geen filters enzo.

In het micro kort had ik dat ook geschreven, dat ik me voorlopig even terugtrek van posten, na daarvoor uitgenodigd te zijn door de beheerder notabene, want dat ik niet opgewassen ben tegen de reacties op nu nog maar alleen een paar leuke fotoos.
Toen kreeg ik een opsteker en tegelijk een verzoek in de vorm van een prive bericht:

Hoi Carolien,

Ik vind het juist belangrijk dat mensen als jij blijven posten anders wordt het allemaal veel te negatief. Vaak zit er frustratie achter van anderen maar daardoor moet je je niet laten weerhouden.

Mensen moeten toch weten dat er ook veel positieve activiteiten zijn in Houten dus blijf dit vooral doen. Dit is belangrijk en voor HoutenFM zijn dit juist de berichten die we eruit pikken om een leuk radioprogramma te maken. (Voorbeelden zijn de dame van Zwanenbeheer en de C1000 actie.) Zij zijn allebei in onze uitzending geweest omdat ze leuke positieve dingen op de pagina zetten. Wat niet betekend dat wij tijdens De Kracht van Houten alleen maar positieve onderwerpen en niet de minder leuke kanten van het leven willen behandelen. Morgen behandelen we b.v. het onderwerp Armoede en dat is best wel een zwaar onderwerp.

Ik heb een leuk feestje gehad en zullen morgen aandacht besteden aan het nut van vrijwilligerswerk in het algemeen. Dit door middel van opnames die wij tijdens het feest hebben gemaakt waarin mensen konden aangeven wat de Kracht van vrijwilligerswerk is. Na de radio-uitzending komt het filmpje van de opnames op de site van Omroep Houten, maar wij willen de opnames eerst voor de radio gebruiken.

Ik sta achter dit soort berichten en heb ze ook nodig om te laten zien hoe leuk Houten kan zijn.

groetjes,

Toen ik:

Dank je wel  heel goed en fijn om te horen. De beheerder had mij enkele weken geleden uitgenodigd om dingen te posten en dat vind ik normaliter inderdaad hartstikke leuk.
Ik zit nog best aan de verkeerde kant van de burnout en fotograferen en stukjes schrijven over leuke dingen is voor mij echt een reddingsboei geweest, maar altijd in de relatief beschermde omgeving van mijn eigen account en mijn persoonlijke blog 
Maar af en toe test ik met mijn tenen het water van de ‘gewone’ wereld en ja dan merk ik weer hoeveel negativiteit daarin rondstruint en ook gecultiveerd wordt. 

Dus ja ik ga door met af en toe ook op deze site posten, en dan gewoon wat minder lezen wat het oproept – en het verbaasd mezelf ook hoor, hoe snel ik nog overprikkelt ben en geraakt. Was handiger van niet zeg ik dan ;_)

Super dank dat je er even persoonlijk op ingaat en het is ook mijn insteek – toP
Dan bemoedigen we elkaar als soms onze broek afzakt van dat [negatieve] gewauwel

Rick Genest
En dan weer terug naar  jongen van dat filmpje hierboven, die, je voelt hem al aankomen, ook een verhaal heeft, net als wij allemaal.
En waar ik op bovengenoemde Facebook site zei dat ik niet met zachte handschoentjes aangepakt wilde worden maar me dan wel liever terugtrok, heeft Zombie boy ervoor gekozen om er vol in te gaan als je zijn bio mag geloven. Niks zachts aan.
Heftig en knap en o my god wat doet me dat, alhoewel  niet zo enorm geëscaleerd aan mijn vroegere anarchitische punk-zelf denken, ook overal vol (tegen) in gaan…
Lang geleden.
Het maakt me ook enorm nieuwsgierig naar hoe vaak hij zich volledig sminkt en hoeveel fijne vrienden en vriendinnen hij heeft, ik hoop oneindig veel. Ik ben nu al zover dat ik in contact ben met iemand die bij hem om de hoek heeft gewoond waar hij opgegroeid is, want feitelijk wil ik het hem gewoon zelf vragen…

Stukje uit een interview met hem:

‘How did your “zombie“appearance develop?
The origins of the zombie creature came about from stories of people being buried alive in times of plagues and such crisis; who would come out the other side “transformed.”
In my life, this was true to me. Growing up as an urban teenager, alongside many moded; this lifestyle was the origin of my bodysuit. Surviving through hardships, such as poverty and illness; derived my anarchistic transitive pictograph verbalization to the world. The common thought of zombies to many, represents a pervasive xenophobia. As in my life, I was often out-casted, hated or misunderstood for being so.

At the age of 17, I was given the name ‘Zombie’ particularly due to my medical history, interests in music, movies and apparel. I had my first tattoo at the age of sixteen; a skull & crossbones.’


Als je al tot hier gelezen hebt…

‘Before he had any tattoos, Genest was diagnosed with a brain tumor, and told his chances of surviving surgery were slim.’ 
The invasive surgery was laser surgery through the palate of the mouth.
Genest was on the waiting list for 6 months, where he contemplated his own life and possible death. He chose to embrace life and live day to day. He survived the surgery with minimal complications.

Leaving his house one day, Genest went for a walk and decided to live downtown, on rooftops or under bridges. Hitchhiking became his main method of transportation. According to his video, he started living “an anarchistic lifestyle”. He claims to have already been introduced to punk rock, the punk scene and freak shows before his decision to tattoo himself.[2]
From Wikipedia


tnks Karin RamakerWat ik hiermee allemaal wil zeggen weet ik niet precies, niet toen ik begon en nu ook nog niet.
Gisteren wist ik al wel dat ik er een blog over wilde schrijven. Maar het gaat in ider geval over gemakkelijk oordelen en de gevolgen daarvan in de eerste, tweede en derde graad en over hoe je het soms wel of soms niet ten goede kunt keren wat je overkomt.

 

 


Invest in happyness

Er schiet mij nu te binnen dat drie maanden geleden iemand tegen me zei dat hij mijn tattoo echt hélémaal niet bij mij vond passen (en dit is nog maar zo’n kleintje ;-).
“Veel te wild”!
Ik dacht nog: Hoe lang ken jij mij nou eigenlijk en waarom vraag je niet gewoon (zoals gelukkig zovelen dat wel doen) naar het ontstaan ervan en mijn motivatie om het te doen?
Maar ik had geen puf om dat met hem aan te gaan. Hij is het waarschijnlijk allang vergeten.

Mensen zijn vaak niet werkelijk geïnteresseerd in de ander, alleen maar bezig te projecteren wat het in ze oproept wat ze tegen komen.
Dat heeft voor mij gemaakt en nog steeds, dat ik me een beetje schuil hou voor de wereld, in ieder geval in directe communicatie. En toen gisteren als reactie op mijn foto’s over het bedankje-aan-vrijwilligers-feest er vooral Geklaag Grande kwam over geldverspilling en dat andere vrijwilligers dat niet kregen en waarom zij wel? (Alle eten en bijdrages waren gesponsord notabene) had ik het wel weer even gehad.

Mijn fotografie is afgelopen mijn life-line geweest tijdens mijn BO++
Net als bloggen. Vooral voor mezelf dus.
En ook mijn tattoo was een statement in eerste instantie vooral voor mezelf, een driedubbele afspraak die ik met mezelf maakte en waar ik nog geen moment spijt van heb gehad.
Gaan voor schoonheid en goeds en voor wat me energie en voldoening geeft, dát blijf ik doen, net als Rick, ook al heeft hij daar andere normen en waarden over en in ieder geval ogenschijnlijk een veel dikkere huid als ik 😉
Ik ben reuze blij dat het filmpje, een reclame voor afsmink spul, op mijn pad kwam. Van wie ik die ook weer had?

Respect, tot tranen toe respect, voor Rick zijn keuzes.

Despite his recent ascent onto the world stage, Rico believes in maintaining humbleness, thrift, simplicity and authenticity. Not unlike actor James Franco, it’s very apparent that Rico cannot be swayed or coerced into anything that doesn’t speak to him. He isn’t impressed by the fame machine and has a ‘IV drip of cool factor’ that lends to an almost aloof sense of composure.

He has very little desire for material wealth and maintains that his biggest extravagance would be to build a place on a nice spot of land so that he can give his friends from the punk rock community of Montreal “a place to live.” He believes in maintaining his strong relationships and hopes that one day he will be able to give back to charities and to friends back home all that they have given him.

Stay tuned.

Dank je wel Jolka voor het meedenken en vooral zoeken op het net!
Dag lieve Amalie, dank je wel for bringing Anna into my life, alsook Anna for always supporting me!
Marianne wat fantastisch dat je er gisteren was, ook jou heb ik lange tijd een beetje afgehouden. radiating energy.
Allemaal kwartjes die vielen en nog.
Kus

en de andere angels in mijn leven  – love is like an angel staat nu weer op de radio, while I am typing this
un effing believable –
Nee, ik geloof he- le- maal niet in toeval

<3

Nu hierbij nog een min of meer toepasselijk Vrij Geluid zien te vinden.
Tjonge, als dat maar goed gaat 😉

** Hopla, gelukt – in één klik, only took 10 seconds…

————————————————————————————————————————————————————————–

70 vrije geluiden, 70 dagen lang iedere dag een van de, meest oudere, opnames uit Vrije Geluiden van de VPRO, tot en met 31 december 2013, in combi met een foto en een stukje al of niet lange tekst. Op zondag met een interview erbij.


Credits Vrije Geluiden

Geupload op 18 nov 2009

Zangeres RUPA Marya ombineert twee ambachten: muzikante en arts. Alle muzikale invloeden uit haar brede achtergrond komen samen, verhalen die ze van patiënten hoort vertaalt ze naar haar muziek.
Ze voelt zich wereldburger en laat zich niet beperken door eventuele muzikale grenzen. Met haar band The April Fishes schept ze een nieuwe, vrije muzikale wereld.



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • November 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: