Google Glasses, vliegende auto’s en opwekkende dromen

On 26 April 2013 by Carolien Geurtsen

Mijn eerste computer

Hoogstwaarschijnlijk mede geïnspireerd door de uitzending gisteravond van De Wereld Draait Door met daarin Alexander Klöpping die gloedvol sprak over zijn eerste kennismaking eerder die dag met de Google Glasses: “Okay Glass, take a picture”.  – had ik vannacht een waarlijk uitgebreide en zeer gedetailleerde droom over zelfbesturende vliegtuigen en dan nog wel een jet die als terloops aan mij toevertrouwd werd om mijn plaats van bestemming te breiken.
Na de initiele nerveusiteit over ‘hoe werkt dat ding en als dat allemaal maar goed gaat‘, werd  het ongelofelijk leuk en opwindend, en mede omdat de droom eindeloos leek te duren, gaf de daardoor gegenereerde energie me waarlijk ook de ochtend en nu al de hele dag een enorme boost.
Voor mij eens te meer een teken van hoe zeer ik in ieder geval opknap van mijn dromen onthouden, positief of negatief geladen, ze zijn toch bijna altijd goed voor een heler gevoel van zelf. En doen me vaak dus ook zeer meetbaar en voelbaar gesterkt en poditief geladen voelen.
Dit dus de tussenlanding die ik in mijn droom moest maken onderweg naar mijn ‘missie’ ten spijt, of misschien wel dankzij, want daar werd het even wat benauwder en spannender, hoe kreeg ik hem daarna vervolgens weer in beweging en dan ook nog de goede?
Gelukkig bleek dat na luttele minuten louter op mijn gedachtenkracht heel goed, zij het eerst nog wat wieberig, te lukken.  Alexanders uitspraak in gedachten realiseerde ik me, ik hoefde het geeneens uit te spreken.

De eerste dromen ooit die ik me herinnerde nadat ik actiever was geworden met leren onthouden, waren uiterst lucide dromen, eerst in ruimte schepen en later zelf vliegend zonder enige hulpmiddelen, en vanmorgen schreef ik nog aan een vriendin: is mijn dromen onthouden een teken dat ik weer op de goede weg ben richting goed voor mezelf zorgen en goed in contact staan met mezelf en met wat ik nodig heb, dromen waarin ik zelf vlieg staan voor mij in het licht van in contact staan of komen met mijn hogere bevliegingen, de diepere of zo je wilt hogere bedoelingen van mijn ziel in dit leven, in dit bestaan. En de mate waarin ik zelf piloot ben, zelf de teugels, het stuur of de regie in handen heb in mijn droom, vertaalt dan (voor mij) mee hoe ik de regie, de controle in mijn eigen innerlijk en uiterlijk dagdagelijks leventje in handen heb.

Na een week of twee wat innerlijk morren en moelijk in beweging te slaan zijn en na twee dagen bovenmatig actieve opruimwoede uitgeleeft te hebben in huis, lijkt de droom van vannacht en het gevoel waarmee ik wakker werd en wat me ook verder de dag door begeleidt, een soort kentering aan te kondigen die me erg verheugd.
Toen ik rond 7 uur wakker werd, was dat namelijk heel anders dan de afgelopen paar jaar, een gevoel wat ik alleen kan omschrijven met een lichte mate van innige tevredenheid en van ‘belonging’, thuis horen in het leven zelf.
Dat ik weer in slaap viel was voornamelijk verrukkelijk, want dat overkomt me werkelijk zeer zelden tot nooit, én het uur erna bracht me nog een mooie voedende droom, waarin ik in goed en vriendelijk gezelschap in een vrij grote witte nieuwe auto over een drukke snelweg (A2) reed, deze keer een man achter het stuur, die als vanzefsprekend optrok de lucht in, om weg te kunnen zijn van de drukte en daarme vertraging, waarbij ik tevens vanachteren op zo’n 200 meter afstand, dit allemaal ook nog eens goed kon bekijken: Hoe de deuren vleugels werden die zich uitsloegen, de achterklep opende en als roer ging fungeren. Terwijl ik ondertussen binnenin de auto naast de chauffeur zittende, uitgelegd kreeg hoe het allemaal werkte.  Een opwindende ervaring, nieuwe haast onmogelijk lijkende vaardigheden leren.
Blijkbaar ben ik weer toe aan het nemen van nieuwe stappen, of nieuwe slagen lijkt het, en mag ik het gerust van goede meesters afkijken of leren. Ik ben benieuwd.

Nu eerst maar naar een verjaardagsetentje en vanavond de eerste aflevering van het DWDD University College door Alexander indrinken.
Zin in. Laat de dromen en de toekomst maar komen 😉

Eric Schmidt van Google over de Google Glasses in Computer Idee  | Mijn eerste Atari | gamen is beter dan echt | meer dromen



3 Responses to “Google Glasses, vliegende auto’s en opwekkende dromen”

  • Oh lucide dromen! Daar heb ik me een hele tijd in verdiept, uiterst fascinerend!
    Leuk stukje! En die Alexander, wat een held. Heb het gezien vrijdag en zat echt op het puntje van de bank. Heel tof.

    En die google glass….HEBBEN HOOR!!

  • Linda

    Alexander is een poepie!
    Er zijn slechtere dromen!

  • 🙂

    En leuk, die had ik ook: de Atari ST 1040

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • August 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: