Heksendames – brieven aan Laura 6 – innig betrokken

On 19 May 2014 by Carolien Geurtsen

Laura en ik schrijven al een week of zes brieven aan elkaar die we behoorlijk ongefilterd de ether ingooien. We kennen elkaar ‘alleen’ online, via Twitter en Blogpraat en geven de schrijfmagneet tussen ons wekelijks uitgebreid de ruimte, om na diezelfde blogpraat op of rond 21.12 uur het digitale sop te kiezen. Met altijd een linkje naar elkaars meest recente brief van die dag/week. De rest vind je onderaan.

Maandag 19 mei, 09.14 uur,

Hallo lieve Laura,

Wat ben ik vandaag extra onder de indruk van je brief die net op mijn digitale deurmat rolt. Het raakt me hoe en wat je deelt en doet me peinzend naar buiten staren.

Ik heb een akelige uitgestelde-klusjes dag, althans zo voelt het nu. Meestal als ik er dan eenmaal aan begin valt het reuze mee, ik hoop dat het vandaag ook zo is, maar daarnet in de keuken overviel de paniek me. En nu zit ik achter de computer een brief naar jou te schrijven in plaats van goed met nuttig aan de gang te zijn. (Alsof dit niet nuttig is, maar je begrijpt denk ik wel wat ik bedoel).
Denkelijk hou ik hier een pauze. Om koffie te zetten, door te peinzen en aan de andere slag, de klusjes-slag te slaan, dan schrijf ik straks verder aan jou.

***
18.15 uur
Vele uren en bezigheden later.
Ik kon eens uitslapen vanmorgen, na weer wat doorgehaalde nachten en las over Wubbo Ockels zijn doelgerichte afscheidsbrief en kort gesprek wat hij met een journalist had op de dag voor zijn overlijden. Hij heeft me altijd al geïnspireerd en greep na zijn initiële eerste en latere ruimtereisavonturen opnieuw mijn aandacht met zijn niet aflatende focus op duurzaamheid en schone brandstof.  Hoe hij tenslotte met zijn ziekte niercelkanker  is omgegaan heeft mijn bewondering voor zijn moed en levenslust eigenlijk alleen maar versterkt.

Dit filmpje met Wubbo in (voor mij) onverwachte actie, keek ik vanmorgen en het deed me huilen, gewoon door de combinatie van kracht en kwetsbaarheid die hij hier laat zien, én omdat het me aan een andere inmiddels overleden vriend deed denken die ook zo van een diepgaande manier van dansen hield.

Verder heeft de afgelopen week de afschuwelijke mijnramp in Soma, Turkije, waar tenminste 301 en volgens de lokale bevolking mogelijk 738 slachtoffers zijn gevallen, mijn aandacht getrokken en gehouden.
Het wijdt hier te ver om in te gaan op de nalatigheid van de mijn-eigenaren, het gebrek aan toezicht op en naleven van veiligheidsvoorschriften, en hoe de regering zowel nabestaanden als de nagedachtenis aan de overleden gruwelijk in de steek laat en geschoffeerd heeft.  Alsook hoe zeer waarschijnlijk nog tientallen zoniet honderden, mogelijk ook vluchtelingen uit Syrië, daar onder de grond slachtoffer zijn geworden en in die veel te snel dichtgetimmerde mijn hun graf van de onbekende mijnwerkers hebben gevonden.
Ik kon er aanvankelijk helemaal niet over schrijven, ik werd steeds weer te emotioneel. Uiteindelijk lukte het.
Na enkele dagen bijna op het uur het nieuws over de reddingspogingen en alles eromheen, of wat daar juist aan support ontbrak, te hebben gevolgd, wilde er toch iets persé geschreven worden. Hier een link naar een blog van mij daarover.

De kritiek uit binnen maar ook uit buitenland is niet mals. En dit zeer scherp bewoorde artikel Crazy Erdogan is losing his grip alsook in Grief and Fury in Soma kan ik mij goed in vinden:

Nu heb ik mezelf innerlijk wat aan het hergroeperen, heb de vaat gedaan, de nodige admin klusjes zijn geklaard, de was draait bijna en boven staat mijn nieuwe oude bureau ,die ik via onze lokale ruilkring op de kop getikt heb, te wachten op inwijding.
Alle papieren gaan naar boven, zodat mijn huiskamer weer een echte huiskamer wordt, in plaats van een kantoorachtige janboel.  waar ik wel met de hand schrijf. Alle computer gerelateerde activiteiten, behalve misschien blogpraat en bloggen, laat ik zo zeggen alle kudtklusgerelateerde admin activiteiten mogen op zolder blijven en vinden voortaan boven plaats – De crea dingen mogen ruimte op deze verdieping waar ik nu ook nog voor het raam met uitzicht op het zonovergoten plein en me afvraag of het me ooit gaat lukken een echt korte blog of brief te schrijven.

 

PS. Ik dacht dat ik klaar was maar dit stond er nog onder. Vanmorgen geschreven dus:

Gisteren op de hele eerste mooie dag ben ik gewoon de hele dag op de bank blijven liggen, ik had de puf niet en hoefde van mezelf ook de puf niet te hebben om ook maar iets te ondernemen – Ik mag van mezelf als het zo uitkomt minstens een hele dag per week een pyamadag hebben, om te oefenen in not-doing. Ik kreeg afgelopen week weer mild op mijn bespiegelingsdonder van mijn therapeut dat ik van alles wat in onderneem een 130%-energie-geef missie maak, en dat als ik niet als missie nummer één de zelfzorg voor ogen houdt, dat dan mijn kruik weldra weer zou kunnen barsten.

O en dit had ik vanmorgen ook nog geschreven en was ik ook nog even uit het oog verloren…
Feitelijk een hele nieuw hoofdstuk in mijn brief, maar alah (of ala) ik hou er niet van om reeds geschreven tekst weg te moffelen.

“Vanmorgen, 19 Mei, is het een nationale feestdag in Turkije, kinder en sportdag”, en daarbij schreef ik dit:

19th of May, National Holiday in Turkey of (believe in the) Youth and (promote importance of) Sport – and under those very difficult circumstances so extra good to realise that they (youth) are the future and need us (griwnups) in the present more than ever not only to support and nurture them, to keep them safe, but also to be open for their points of view, for their opinions…
19 Mayıs bayramı kutlu olsun
400341_2541689398474_29770411_nTer ondersteuning bij mijn Kudklusjesdag zocht ik deze foto van mijn rechterschouder inclusief visite en schreef:

In 1997, when this tattoo was made/set/put, in Antalya, Turkey – it took 5 hours by a gentle Turkish young man who learned the skill in Germany where he used to live – And since then, whenever I was having a happy thoughtful moment, I started (strangely enough) to kiss my shoulder on that side.
Many years later i was ‘kissed om my shoulder in Cappadocie, while preparing for a balloon flight, by this gentle creature, and now, whenever I need a little extra currage I put this one in front of me….
 — in Göreme, Turkey.

 

 

 

Heel veel liefs Laura, je brief want zo ervaar ik hem gewoon, wordt zeer gewaardeerd en was een extreem diepzinnige afleiding van zorgen om mijn tante, ook weer een ander verhaal, vandaar dat ik ook niet direct zo op de inhoud ingegaan ben maar alleen via omtrekkende bewegingen tot deze brief ben gekomen.

Warme groet,
Carolien

Laura Artemis schreef op 18-5-2014 16:53:
Hallo Carolien,

Ik herken wat je schrijft.Mijn briefblogjes aan jou zijn ook wel echt
aan jou gericht. Ik realiseer me dat we ze op onze blogs plaatsen. En
dat er dus andere zijn die mee kunnen (en zullen?) lezen. Maar ik
schrijf aan jou. Jij bent de persoon die ik beter leer kennen door
deze brieven. En dat er mensen zijn die daar bij mee lezen en mee
leven, dat is leuk, en fijn, maar zij blijven annoniem. En hoe kun je
je richten tot iemand die je niet kent?

Nee, in deze brieven ben jij mijn eenmanspubliek, of eenvrouws, zo je
wilt. En ik vind dat waardevol. Geen mindere waardige vorm van
schrijven of bloggen. Mensen zijn niet voor niets al zolang gek op
brievenboeken en dergelijke. Of e-mail boeken zouden dat dan
tegenwoordig worden denk ik. Het voelt anders. Het ademt
persoonlijkheid uit. Alsof je een kijkje in de keuken bij de ander mag
nemen. Nu zijn wij natuurlijk sowieso al bloggers. En lijkt het alsof
we constant openhuis houden. Alsof we onze vuile was op straat hangen,
geen filters kennen, geen prive, geen privacy. Maar als bloggers onder
elkaar weet je wel beter.

Lees hier verder


Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • April 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    30  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: