Heksendames, brieven aan Laura 7 – Het Dillema

On 26 May 2014 by Carolien Geurtsen

sistersHi Laura, voor mij is dit ditto, zo schreef ik vanmorgen.
Weg met de perfectie denk ik ook nu [21.11 uur] weer. Zo begon ik:

*heerlijk moment van bezinning om een brief aan jou te tikken. Alleen bij mij denkelijk alweer in stukjes, omdat ook deze maandag zich zo opdeelt.

Laura en ik schrijven al een week of zes brieven aan elkaar die we behoorlijk ongefilterd de ether ingooien. We kennen elkaar ‘alleen’ online, via Twitter en Blogpraat en geven de schrijfmagneet tussen ons wekelijks uitgebreid de ruimte, om na diezelfde blogpraat op of rond 21.12 uur het digitale sop te kiezen. Met altijd een linkje naar elkaars meest recente brief van die dag/week. De rest vind je onderaan.

Ik heb jouw brief en het begin van mijn antwoord klaargezet, zodat ik er in de loop van de dag, het begin van de avond, verder aan kan schrijven.

Zo meteen eerst naar, hoe heet dat in tegenswoordig Nederlands? Afvalscheidingsstation geloof ik.
Volstrekt geen fourletterword meer. Vroeger noemden we dat de stort of de vaalt. dat zijn er dus ook al vijf.
Er staat een en ander aan zakken plastic en glaswerk wat ik, omdat ik in de binnendorpsekern woon, cq voetgangersgebied, maar zeer sporadisch aan de ophaaldienst kwijt kan.
Hier zijn geen containers voor plastic etcetera in de buurt, en zelfs voor de gewone vuilnis moet ik een flink endje lopen. En dat plastic mag één keer in de twee weken aan de straat, maar dan na 22.00 uur en vóór 07.00 uur en dat lukt mij bijna nooit.
Als dat gebeurt is, door naar mijn vader, de auto terugbrengen die ik had gedurende zijn ziekenhuis opname de afgelopen week. Hn und her, hin und her. ook tussen angst en hoop. Dat schetst gelijk een deel van mijn bezigheden en een groot deel van mijn aandacht. Gelukkig lijkt het allemaal met een sisser af te lopen, maar het was een typisch gevalletje zeer beroerd + bijna 112 = via huisarts & hop in de ambulance.

Het is voor ons, en met name de meiden, niet nieuw om een telefoontje van vaders te krijgen vanuit een ambulance, dat hij onderweg is om opgenomen te worden, maar het went natuurlijk nooit.  Dat was woensdag, maar voelt nu als eeuwen geleden, moet ik zeggen. Een acute longinfectie bleek de boosdoener en gelukkig sloegen/slaan de medicijnen aan.
Ik zal je de restvan de details die nu door mijn hoofd vliegen besparen maar het was zowel hectisch als aangrijpend weekje, niet in de laatste plaats door wat de al niet zo gewone wereld voor de rest te melden had.

Turkije door de ogen van een Amerikaan

[Er komt inene bij me op Elja, dat jij hier misschien iets aan hebt om te delen aan vrienden en kennissen, waar er soms geen woorden zijn].
___
Ik ben weer thuis, het is 19.15 uur en ik tik de rest verder direct op mijn blog zelf.
Ik voel de adem van een nakende #blogpraat en schrijf op een of andere manier netter en sneller binnen het wordpress format. (Zo’n spelling en grmatica Nederlandse les zou ook wel aan mij besteed zijn 😉

De link die hierboven staat is een vlammend betoog van een Amerikaan over wat ik maar even De Turkse Kwestie zal noemen. Ik werd er tegelijk zó blij van en zó ontroerd en vervolgens weer zó ontdaan over hoe hoog het me blijkbaar zit.
Vorige week is er een bezoeker van een kerkhof door de politie door zijn hoofd geschoten en overleden (of had ik dat al verteld? Waar het hart van vol is). Dat dit tijdens een demonstratie was, doet feitelijk helemaal niet ter zake omdat ze überhaupt niet zouden moeten schieten, laat staan met scherp. Criminaliseren noem ik dat. Betogers zijn in Turkije per definitie terroristen sinds een paar maanden. En dit is maar een glimp van wat er zich afspeelt.

Over creativiteit gesproken -[daar had jij het over]:
Ik kijk al weken tegen lege doeken aan en de verf roept: use me use me, ik weet niet hoe lang ik mezelf nog kan bedwingen, dus heel erg leuk om jouw envelop escapades te lezen. Maar eerst heb ik nog wat klusjes te doen, zoals een beetje spullen bij elkaar verzamelen, wassen draaien en voorbereiden op Oerol, op het vrijwilligen aldaar en kamperen, fietsen en oude bekenden terugzien. The Slow Pase of The Island.
Vanmorgen toen ik per ongeluk verzeild raakte in allerlei Twitterstormen met onder andere aanmoedigingsprijzen voor aanslagers bij Joodse musea en Amerikaanse scholen en verzield raakte in overpeinzingen over hoe gek het is dat een jonge man tot schieten gedreven wordt als hij dat met de paplepel thuis heeft ingegoten gekregen.

No excuses maar wel thoughts…

Dit is een te groot onderwerp voor nu, maar het houdt me mijn hele halve leven al bezig.
Goed voorbeeld doet niet persé god volgen, maar met pek omgaan verlangt hele sterke schoenen om niet besmet te raken…
En dan, terwijl ik iedere week een paar honderd mensen ontvolg, krijg ik een mail dat ik vandaag precies 5 jaar op Twitter zit. Ik weet het niet voor hoe lang nog. Fronzende vraagtekens.

En dan wel precies via diezelfde Twitter waar ik vanmorgen walgend wat tweets van gene zijde las (Kwaad met hoofdletter noem ik zo) ,een heel onverwachte follower from abroad en tevens meelezer krijgen op dit blog, met vandaag mijn eerste comment sinds tijden en wat voor één….

Vragen meer dan antwoorden
maar zo hoort het ook geloof ik
denk ik
meen ik te weten

Kus
Carolien

xxCarolien

En o ja, de vaalt was dicht
21.10 uur: Glas wijn zoekt en plop wil zeggen…

Laura Artemis schreef op 25-5-2014 23:49:
Hallo Carolien,

Wat een heerlijk moment van bezinning even een brief aan jouw tikken.
Eerder schreef ik al over behoefte aan rust, een pas op de plaats, even helemaal niets. Maar ik lijk iedere keer precies het tegenovergestelde te doen. Toch heb ik vrijdag een avondje niets gedaan. En dan voel ik me meteen weer schuldig. Want zo vaak ben ik niet in Rotterdam tijdens het weekend. Dus als ik hier ben, ben ik dan eigenlijk niet verplicht om die tijd met vrienden door te brengen?
Ik kon de behoefte om vrienden uitnodigen onderdrukken en ben lekker enveloppen gaan versieren voor mijn snailmail vriendinnetjes all over the world. (over hen schreef ik ook al eerder) Een heerlijk nutteloze bezigheid. En ik weet dat het gewaardeerd wordt.
Want zij doen zelf ook altijd hun best om van de enveloppen mini artworks te maken.


Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • December 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: