Heksendames en koude rode wijn- brieven aan Laura nr 12

On 28 July 2014 by Carolien Geurtsen

sistersdank je wel Laura, wat fijn dat je ondanks je uitputtelijkheid toch geschreven hebt – respect!

Je zat ook ondanks de vakantie tijd wel in een strak keurslijfje kwa planning, als ik me wel herinner. En dan straks een festival inrollen waar je zelf nog moet performen ook. Ik zeg pjew. In ieder geval heel veel plezier en sukses alvast!

Ikzelf ben deels ontzettend goed bezig- Onder andere op een gedetailleerd spoor van zelfmedicatie in verband met mijn insomnia waarvoor ik geen reguliere medicatie wil gebruiken alsook om nog een gedegen fysiek iets te tackelen en het lijkt te gaan lukken, maar omdat ik nog maar 1% onderweg ben, daarover later meer.
Ander-deels/zijds ben ik ook ontzettend goed bezig om me heen, maar dan kom ik weer bij de factor privacy.En Jeez, dan lijkt er weinig over te blijven om over te schrijven.

Blogpraat is net afgelopen. Ik zou het jammer vinden als je eigenlijk wel mee had willen doen maar in plaats daarvan je brief aan mij als verplicht rondje hebt ervaren kwa deadline – Net als ik tijdens Oerol waarachtig vergat te bloggen: niks verkeerd aan he?! Het moet wel leuk blijven!!!

…Nieuws wat niet klopt in deze tijd, wél heel snel gecorrigeerd wordt,
hoor ik op rechts, een TV uitzending die gaat over de ziel van journalisten  – kan even de zapper niet vinden om de juiste titel op te zoeken. Erg interessant.

Dat is iets wat me de afgelopen dagen weken wel erg heeft bezig gehouden, behalve de brandhaarden overal ter wereld en vreselijk dicht bij huis, ook wat er allemaal los komt in mensen en vervolgens als comments onder allerlei posts geplaatst wordt –

Ik ben iemand die in die zin veel compassie heeft voor de schaduw kanten van de psyche in de mens en begrijp hoe diepe emoties getriggerd kunnen worden, zeker in heel spannende of zelfs ronduit angstige tijden zoals nu, maar het oordeel wat veel iederenen bijna onmiddellijk klaar hebben, en de enorme heftigheid ervan. Daar ben ik meer dan tien keer van geschrokken de afgelopen weken. Mensen lijken zichzelf enorm veel te permitteren, en vaak zonder enige vorm van zelfreflectie lijkt het, meningen te spuien over de schrijver van iets.

Het doet bijna denken aan wel/niet over actualiteit bloggen, het thema vorige week van blogpraat.

Ik ga dit posten want ik zou nog uren door kunnen schrijven en het wordt donker en ik heb mijn wijntje nog steeds niet.

Heel vele liefs en veel sterkte
Carolien

Journalistiek bestaat voor 80% uit professioneel geroddel, zegt de mijnheer nu op televisie – moet het waar zijn is dan de volgende vraag
Veel brandhaarden worden volgens mij gevoed door heel veel wat niet waar is, denk ik dan
Het is mooi als het in één keer waar is zegt een ander…
Je hoort het al, eenmaal begonnen kan ik niet ophouden – grenzeloos tiepje

Kijk maar of het volgende week lukt

PS ja ik drink mijn rode wijn in deze dagen koud, net als in een warem zomer in Turkije en alsdat ik een enkele keer met biefstuk ontbijt

Laura en ik schrijven al een week of tiwaalf brieven aan elkaar die we behoorlijk ongefilterd de ether ingooien.
We kennen elkaar ‘alleen’ van online, via Twitter en Blogpraat en een beetje via Facebook. We gaven de schrijfmagneet tussen ons wekelijks uitgebreid de ruimte, om na diezelfde Blogpraat op of rond 21.12 uur het digitale sop te kiezen. Met altijd een linkje naar elkaars meest recente brief van die dag/week.
De linkjes naar de vorige brieven staan onderaan. 

Laura Artemis schreef op 28-7-2014 om 21:09:
Hoi Carolien,

Terwijl jij de laatste loodjes blogpraat af legt zit ik een beetje voor me uit te dromen. Te lummelen, te freubelen, en eigenlijk van alles te doen behalve te blogpraten.En ineens bedacht ik me dat ik jou nog moest schrijven. Omdat we vandaag online gaan. Het lijkt wel alsof ik gewoon geen energie meer heb om dingen te doen die me normaal gesproken zo makkelijk af gaan. Niet zo gek misschien, want mijn ritme wordt behoorlijk in de war gegooid in de vakantie periode. Ineens moet ik op sommige dagen om 6 uur mijn bedje uit. Terwijl ik normaal gesproken nooit vroeger dan 7 uur opsta en dan de dag ook al intens vervloek omdat ze zomaar al begonnen is. Ik ben, het moge duidelijk zijn geen ochtendmens.
En dit vroege ritme zorgt ervoor dat ik me gebroken voel. Stiekem tel ik de weken af tot de schoolvakantie voorbij is. Nog 5 weken. 5 weken min 1 dag. Maar deze week werk ik er nog maar 2. Dan is het festival tijd.
Ik moet nog zoveel, het tentje moet nog opgezocht, er moet nog uitgezocht welk luchtbed er lek was en welke niet. En welke slaapzak moet ik mee? Waar ligt de pomp ook alweer? Moet ik nog een gaspitje regelen voor thee ‘s morgens? Af kan ik er vanuit gaan dat er voor de inwendige mens ook in de ochtend al gezorgd word door de heren en mevrouwen vrijwilligerscoordinator?


Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • December 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: