Het is moe maar tevreden

On 2 May 2014 by Carolien Geurtsen

IMAG2948_ripin mij… Zo’n moeheid die pas goed wakker wordt na een dag nachtje slaap. Zie daar de vermoeidheidsverschrijvingen een illustratie van zijn.
Maar wel tevreden dus, gelukkig, omdat er enigermate positief nieuws was gisteren, of laat ik zo zeggen: een enigermate goed nieuws gesprek, en dat doet de mens goed. Heel erg goed. Betrouwbaar nieuws ook. Uit zeer betrouwbare bron. Het vonnis van Alzheimer (bij een familielid) en de geschatte implicaties deden van alles verwachten, en niet zo veel goeds. Maar mogelijk is haar na de initiële schrik nog enigermate kwaliteit en lange duur van leven gegund. Wat een langzaam intredende maar grote opluchting was en is dat. Dat is wat hoop doet. En betrouwbare hoop ook nog.

Vandaag een vrijelijk dagje, wat dan gezien de laatste paar weken als luieren voelt. Een beetje onwennig ook, neiging om op het fietsje te stappen maar dat gaan we niet doen. Even op de plaats rust en een klusjes rusjes dag…

Wel wat to do’s en bijna-ergernissen die stressverhogend op de loer liggen, zoals het verkeerde bankpasje geblokkeerd. In plaats van de beoogde gene die ik nog niet teruggekregen heb van heer inmiddels ex-budgetbeheerder, omdat dat hem niet beliefd, maar mijn leefpas waar niks mee aan de hand was. De perongelukkietijd der dingen. Moet ze dus toch nog kortstondig wel efkes in de actie in die buitenwereld benen, en sowieso wel een klein stukje op de trapfiets vanmiddag naar de lieve voedselbank mensen en de goodie-bag die daar dan op me staat te wachten met eten voor de komende paar dagen.

Terwijl Radio 4 weer op staat, aangewenste gewoonte sinds de Mattheus week voor Pasen die tante nu ook dagelijks meer dan goed doet. …dat was een gouden greep. Maar terwijl dat dus, memoriseer ik nog even mijn geluk bij een ongelukje van eergisteren. Toen ik, bijna bij mijn doel aangeland, ineens ongewild vaart minderde en de uitdrukking ‘wat heb ik nou aan mijn fiets hangen’ wel heel erg tastbaar werd, alsof ik een skater had opgepikt die in mijn kielzog mee wilde profiteren van mijn aanzienlijke snelheid. Razensnel afremmend – godzijdank de enige goeie reflex – kwam ik wiebelend tot stilstand. Om er natuurlijk achter te komen dat er niemand achter mijn fiets hing, edoch mijn mooie zeer geliefde verjaardagscadeau-sjaal zeer vakkundig om de (?hoe heet dat ook alweer?) tandwiel/as van het achterwiel was gedraaid.
Met zeer veel moeite kreeg ik hem er, gescheurd en wel natuurlijk, weer achteruit gereden en getrokken uit, en kon ik al rustig edoch ietwat bibberend van de schrik voortrijdend, alleen maar heel dankbaar  zijn dat ik geen enorme smak had gemaakt. Ja de sjaal kan eigenlijk weggegooid, maar vermoedelijk knip ik de schade eraf want hij is me wel heel dierbaar.
Foto straks, o nee nu, want inmiddels zijn we weer een uur en twee telefoongesprekjes verder, en de koffie met noten rozijnen brood en banaan is ook al bijna op of koud. Comfortfood 2.0.

 



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • June 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: