Hier en daar verscheurd – Dit gaat niet over een park *Turkije

On 1 June 2013 by Carolien Geurtsen

This is not about a park - Turkije

Gister een hele leuke dag, ik ben op een vijfdaagse retraite achtig iets en we doen in de media groep waar ik in zit erg leuke dingen. Gisteren onder andere een Waarachterwerk in de Kast gedoopt, met gezang, en een snel ingestudeerd liedje door en onder accordeon begeleiding van Frederike (ik hoop dat ik het goed spel) ‘s avonds een groepslinking en ondanks de benauwdheid heerlijk gedanst, en vanwege diezelfde benauwdheid vroeg naar de tent. Eerder die avond had ik al een berichtje van een goede vriendin van mij op Facebook gezien; ‘rellen in Istanbul’ en ik besloot nog even naar haar berichtjes te kijken. Zij heeft zowel hier als daar een yogacentrum en als zij er over bericht moest het wel iets serieus zijn. Dat was en is het ook.

en vreedzaam protest door de Groenen en sympathisanten tegen bomenkap en weghalen van een park  in de wijk Taksim is met buitenproportioneel geweld door de politie tegemoet getreden. Nou is geweld wat mij betreft al heel gauw buitenproportioneel maar dit was inclusief zeer overdadig traangasgebruik en tegen de tijd dat ik weer keek was de eerste dode ook al gevallen.

Turkije en ik gaan way back. Ik heb er tien jaar gewoond, kom er nog steeds graag en veel, ben er verliefd, verloofd, getrouwd geweest en ben nog steeds zeer goede vrienden met mijn ex, zijn nieuwe vrouw en mijn zogenaamd voormalige schoonfamilie, want zo ervaren zowel zij als ik dat helemaal niet. Met de 18 jarige verjaardag van mijn zoon kwam iedereen een week over en hebben we dat gezamenlijk gevierd. Volgende week donderdag open ik mijn eerste fototentoonstelling met als thema: Met mijn hoofd op twee kussens, hier en daar thuis. Met foto ‘s uit Turkije.

Vannacht brak mijn hart en verscheurde steeds meer. Na gechecked te hebben of wie ik kon bereiken OK was, de vlam was inmiddels landelijk in de pan geslagen en volgens de verichtgeving nog een dode gevallen, en mijn zoon  aan het checken was naar zijn vrienden en ik met mijn ex in conclaaf, heb ik mezelf onverwachts hartverscheurend in slaap gehuild.
Ex is behalve ontzet ook blij, blij dat de hypocritische regering eindelijk doorgeprikt wordt qua wolf in schaapskleren beleid. Hij schreeef op Facebook: Ik vier vandaag zowel mijn tienjarig huwelijk als het begin van de downfall van het verborgen fascisme alhier. Dezelfde kleur heeft ook de reactie van mijn zoon en diep down denk ik ook dat van het onvermijdelijke dit misschien de ‘beste’ optie is. Mensen komen in actie waar heel lang de lethargie meester was. Maar o, wat doet het pijn dat het zo moet of lijkt te moeten gaan. Wat hoopvol is, is dat politiemensen begonnen zijn dienst te weigeren en alle hotels kamers ter beschikking stellen voor gewonden, Taksim plein is nog bezet as we speak, en politie uit Antalya ondereg naar Istabul om hun vermoeide collegaś te vervangen, en mijn hart huilt als ik denk aan de angst die nu ook zal heersen, oa bij mijn schoonfamilie die al enkele militaire staatsgrepen hebben meegemaakt. Het toerisme zal waarschijnlijk wederom instorten en hoeveel meer gewonden en doden gaan er vallen?!

En dan zit ik hier in het Community Onderzoek.
Vannacht wilde ik naar huis, subiet terugtrekken van hier om meer en beter op de hoogte te blijven en mogelijk anderszins in actie te komen, mijn fotoexpositie aan te passen. Ik vond het wreed om al die blijheid en schoonheid die er mijn de foto’s zit, zo ongegeneerd ten toon te gaan spreiden.
Ook wilde ik absoluut niet naar de Tandava meditatie om 7 uur, al was het alleen maar om de drie uur slaap die er maar tussen zou zitten als het al meezat. Ik overwoog een berichtje naar Marije, mijn supervisor en media collega, te sturen dat ik niet aanwezig ziu zijn om half tien bij de groepslinking omdat ik wilde slapen en me innerlijk hergroeperen. Toch besloot ik om wel naar de Tandava te gaan, al was het alleen maar om ‘en groupe’ te voelen hoe het dan met me was. Niets kon ik me voorstellen bij slow motion in beweging komen bij liefelijke muziek maar dat hoefde ook niet van mezelf.
Ik voelde me afschuwelijk maar het was erg fijn, de muziek werd van goddelijk divine al snel, o wonder, zigeunerlijk wild en lekker hard zodat ik flink kon krijsen, want mijn verdriet sloeg na veel trillen om in woede, gelukkig.
en ik besloot om te blijven.

Remmelt was aan de overkant het dagprogrammaś op de borden aan het hangen, zag ik na afloop, en ik besloot om een bear hug te gaan vragen. Die heb ik gekregen. En ook de bevestiging dat het beter is hier te blijven, daar waar een bedding is. En de bevestiging dat ik zeker niet hoef te Funktioneren vandaag.

Toen de warme havermout bij het vuur, in een cirkel in stilte zijnde mensen. Weldadig en rustig. Waar wel mijn wekker afging die ik vannacht gezet had, om me toch in ieder geval maar te gaan melden bij de groepslinking. En daar was het eerste voorzichtige lachen…

Gedouched en klaar voor de volgende ronde verblijf ik…
In liefde,  en in goddelijke hoop dat het mee gaat vallen met de gewonden en zeker geen doden meer daar of waar ook.

Foto straks of zo.
<3 Carolien

Taksimplein is het symbool voor de seculiere staat Turkije

** Laatste nieuws: “Laatste nieuws uit Ankara: leger ingezet om president en presidentiele paleis te beschermen” met dank aan Monique de Boer die ons up to date houdt. Diezelfde president en zijn kornuiten hebben heel veel hoge legerofficieren weggewerkt de gevangenis in uit angst voor weer een coup als je het mij vraagt. Er zullen velen zijn die dat toe zouden juichen. Dilemma’s dilemma’s…



Trackbacks & Pings

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • September 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: