Houdt moed – gewauwel over vernederkunde en tegengif

On 8 February 2014 by Carolien Geurtsen

DSC00827_smsmeen paar weken terug schreef ik een draft voor een blogpost – op 23 januari was dat – en die ging als volgt

Ik studeer Vernederkunde om me er beter tegen te kunnen wapenen zonder mezelf af te sluiten, en niet om het zelf toe te passen, integendeel: Reason: “Know thy Achilleshiel”

Emotioneel pijnlichaam, die term had ik al in geen jaren meer gehoord toen ik het twee keer in die week tegenkwam. Het filmpje waarin zoek ik zo op. O ja, de eerste die het zo noemde was Tolle geloof ik. Boeken heb ik, niet echt gelezen. Zoek ik ook op. [of niet].

Zelf noemde ik het altijd je identificeren met je pijn.
Van de week gebruikte iemand de term Trauma Vortex – voor wat het waard is, daar kan ik wel mee, een vortex heeft een zuigende kracht, en als iets maar heftig genoeg mijn [oude] pijn triggert, word ik er in gezogen. Eruit is een ander verhaal.
Gedeeltelijk komt het op hetzelfde neer als wat Tolle bedoelde, (geloof ik), maar wat er vooral belangrijk aan is (voor mij) is dat er een gebied/ruimte is waarin ik nog een keuze mogelijkheid heb, een verruimd bewustzijn. Om te zien dat ik een keuze heb om me wel of niet te identificeren met ‘mijn pijnplekken’, en mijn triggers kan onderscheiden.
Maar dat er is dus ook een gebied/ruimte is waarin de Ik in mijzelf door de juiste trigger zo onmiddellijk samenvalt met oude pijn  in mijzelf [hence trauma], dat ze versmolten lijkt tot net onder mijn huid of zelfs daaroverheen gestold, en dan valt er, althans binnen mijn vermogens, niets meer te kiezen.
En dat ik in de zeer nabije toekomst heb te leren om er dan weer uit te komen en hoe, en liefst en vooral dat trauma een beetje veel te genezen, dat is mijn uitdaging. En dat wordt best spannend, aangezien ik daar op 80 verschillende manieren al bijna mijn hele leven mee bezig ben geweest. Met naar ik dacht redelijk resultaat. Maar wie weet hoe ik er anders aan toe was geweest, en of ik überhaupt nog wel bestaan had. Maar dat terzijde.

Ook de fluctuaties van die identificatie, net zo goed ook met juist het tegenovergestelde, namelijk een supergoed, energiek en levenslustig beleven in het moment [Hi Tolle] , met weliswaar een absoluut besef van menselijkheid en imperfectie want narcisme is mij vreemd,  fascineren me enorm [als ik goed in mijn vel zit].
Misschien soms met een vage grondtoon van: o jee, wat is er toch veel aan de hand in mijn leven, en wat is er veel pijn in mij [geweest], maar vooral gebed in en overdekt met Grote Tevredenheid. Tevredenheid die dan voldoende lijkt te zijn op dat moment om dagen, zo niet weken, op te teren. Dat had ik dus ook toen ik enkele weken terug mee naar de sauna ging met een vriendin, voor mijn verjaardag nog, een compleet verzorgde dag, ongelofelijk heerlijk. In theorie dan.

In mijn persoonlijk praktijk van dat moment, in de dagen ervoor, was ik uiterst depressief en uitermate slapeloos, zonder een cent te makken, met een lege koelkast, en zag ik er enorm tegenop, tegen afzeggen aan. Ik kon me niet meer voorstellen dat ik er van zou kunnen genieten, laat staan dat ik aangenaam gezelschap zou kunnen zijn. Alle reden dus om het af te zeggen.

Gelukkig, in dit geval dan, heb ik het wel aangedurfd en werd het uiteindelijk een gezegende en heerlijk ontspannende dag, voor ons allebei, met voldoende feel-good stofjes aangemaakt om tijden mee vooruit te kunnen. En dat sprak ik bij ons afscheid ook al bedankend en zoenend en omhelzend uit. Tevredenheid alom in mij. Zelfs een goede maar echt korte en nachtmerrie-volle slaap kon daar niets aan veranderen, en licht hummend werd ik wakker. Oud en vertrouwd, bekend en o zo heerlijk terrein.
Wat kabbelend voortduurde terwijl ik terloops even in mijn mail keek om mij vervolgens binnen twee minuten grandioos onderuit voelde gaan, en niet zo’n beetje structureel ook.
Mijn receptoren waren nog zó bereid om als glijbanen fungerend het oude vertrouwde pad te kiezen, recht mijn pijnlichaam in, [en naar ik nu beeldend voor me zie dat trauma vortex in gezogen, en er bleef niets anders over van mij dan dat.
En dit terwijl een gedeelte van mijn terugwijkend verruimd bewustzijn mee aan het kijken was naar hoe ik weggleed in wanhoop, totdat er werkelijk niets anders meer over was, niets meer aan dat gevoel herinnerde van vaag geluk, van tevredenheid, dan een twee dimensionale gedachte.

Emotioneel pijnlichaam. Ik zoek het zo even op. Tolle geloof ik.

“Verslaving aan ongelukkig zijn – hoe confronterend is dat?

Op zoek naar verlichting vond ik dit

en deze dan…

(ik weet niet meer waarom die er bij moest)

Ik denk nu zelf meer aan zoiets als de liefde enzo 

Dit alles, exclusief de vortex opmerkingen had ik dus klaargezet om …uiteindelijk niet te posten.
edoch

Er is nog steeds tergend veel aan de hand, een verantwoord persoon heeft vorige week zaterdag geld van mijn hoofdrekening naar een verkeerde/vreemde rekening gestort als zijnde leefgeld voor die vorige week, en heeft dat ondanks correcties nog niet hersteld. Hence is er geen leefgeld gekomen voor déze week, want geen saldo. Ook heeft hij de automatische leefgeld overschrijving nog niet teruggezet.
Nou verwacht ik niet veel meer van deze meneer, maar wel van mijn (nieuwe) casemanager, dus ik oefen Zen en praktiseer Oxazapam als dat niet lukt. Kortom, ik probeer het uit te zingen, maar uitschreeuwen lukt beter.
Ik wéét dat het goedkomt, dat kan toch niet anders, met zoveel vakkundige mensen en een adviseur die er ook bovenop zit. Maar waarom het zo oneindig lang duurt, begrijp ik echt niet. En mijn hart en bloeddruk ook niet, laat staan mijn innerlijk kind (dat van die vortex). Ik vind dat die persoon in kwestie echt zijn diploma vernederkunde al dubbel en dwars heeft behaald, toch?!

Ondertussen probeer ik mezelf ook actief af te leiden als de energie het toelaat, voel een vage glimlach als de 5e Olympische ring niet opend, vanmorgen een grijns van ‘dat dacht ik al’ als blijkt dat het niet op de Russische TV uitgezonden is . Ondertussen knutselend aan mijn blogs, deze en Special Destinations Turkey waar ik zo graag weer mee verder wil, en heb eindelijk een backup gemaakt naar aanleiding van dit superblog voor bloggers wat vanmorgen in mijn mailbox lag. En een visite kaartje ontworpen,  mijn Linkedin en About pagina ge-update, en nu verheug ik me op de Emigratiebeurs waar ik zo heenga.
Mijn manier om op te laden aan hopelijk vrolijke, opgewonden en om allerlei verschillende redenen optimistische mensen. Vakantiestemming zeg maar. Antidote.



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • January 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: