iets handen en voeten geven, hoe doe je dat – #sg16-1 hand

On 6 January 2016 by Carolien Geurtsen

#sg16 spreekwoorden en gezegdes blogsSpreekwoorden en gezegdes. Klinkt oubolliger dan het eruit ziet, o nee, het ziet er óók oubollig uit, op zo’n tegeltje. Evengoed plaats ik ‘m, en doe ik mee. Geen voornemen wel een plan. Bloggen over Spreekwoorden en Gezegdes, zeg nou zelf, kan het nog oubolliger?

Mijn lagere school tijd was een drama. Na een modern begin in Amsterdam te hebben afgebroken wegens verhuizing bleek dit een über ouderwetse katholieke school met in het eerste jaar, toen eerste klas geheten, nog een scheiding in jongens en meisjes. Ieder een eigen verdieping en speelplaats. Met hoofdmeester Van Schaik voor boven, en directrice Van Breukelen voor ons.
Hij had altijd een goedkope variant krijtpak aan, hoge zwarte schoenen die kraakten zodat je hem gelukkig aan kon horen komen, een hele grote neus en zware donkere wenkbrauwen. Ik zie hem nóg voor me.

Caro doet er het zwijgen toe

Een beangstigende strenge man, van wie ik niet mee mocht zingen in de klas, maar alleen mijn mond mocht bewegen omdat ik volgens hem vals zong. Ik dacht dat de zangles daarvoor was, om te léren zingen. Hier betrof het dus afleren, want de 10 jaar daarop liet ik het zingen wel uit mijn hoofd.
Hij was ook een draak in andere vakken, zat mij op de huid omdat ik volgens hem zo lelijk schreef, en zo kreeg ik vaak strafwerk mee met de opdracht om eindeloos dezelfde regels netjes over te schrijven, met als enige resultaat kramp in mijn hand.

De hoofdmeester, vaak invaller en twee jaar mijn klasse meester, was ook van het slag van opgestoken vingers negeren, een heel drama als je nodig naar de WC moet. Mijn vader gaf mij de opdracht om dan gewoon de klas uit te lopen, en dat durfde ik ook weer niet zomaar, dus de spanning en blaasdruk steeg met de dag. Akelige stempels hebben hij en trouwens ook van Breukelen, zij het in mindere mate, mijn lagere school bestaan en op mijn jeugd gedrukt.

beetje zwart wit maar dat mag wel Gelukkig was daar in de 4e klas juffrouw Klingen, een warme vrouw en echte motivator, haar tijd ver vooruit, of gewoon een in ieder geval voor mij zeldzaam exemplaar van een juf. Een schat van de bovenste plank die zich op een of andere manier over mij ontfermde. Ik mocht tijdens de les thee voor haar zetten in het piepkleine keukentje op de eerste verdieping van dat oude schoolgebouw (de Gertrudis school in Utrecht), en na de klas samen met haar de kopjes omwassen en ik drogen. Daarbij hadden we ongemerkt – voor mij dan – een informeel en ontspannend gesprekje.Daardoor kwam ik in de 4e eindelijk een beetje beter in mijn vel te zitten op school en misschien wel sowieso.

Toen kreeg ik ook lol in Nederlands en bleek best goed te zijn in een en ander, mijn liefde voor taal bleek te bestaan, ontstond of werd ontgonnen, door haar liefde voor haar vak en haar leerlingen. Mooi is dat om zo op terug te kijken. Mijn cijfers voor proefwerken werden daardoor ook zienderogen beter, en uiteindelijk werden spreekwoorden en gezegdes iets waar ik in uitblonk.

Carla en Annemiek Epe

In de 5e zou ik van Schaik wéér als meester voor mijn klas en kiezen krijgen en al zag ik daar vreselijk tegenop, ik was inmiddels bewapend met veel meer gevoel voor eigenwaarde en een degelijke basiskennis passend bij mijn leeftijd, (mijn bijnaam was niet voor niets studiehoofd geworden), kennis die ik ook nog eens kon ophoesten.
Zo kwam ik dat jaar relatief ongeschonden en enigszins triomfantelijk door. Al is dat op zich al een vreselijke omschrijving van hoe een schooljaar er vooral níet uit zou moeten zien.
Ik kwam er na de 4e klas vooral doorheen met voor school om 6 uur op de fiets stappen en een rondje fietsen, en na school buiten Batman of Heksje te spelen, na sluitingstijd over het hek bij Van Zoelen te klimmen en met vriendinnetjes achter de houtzagerij hutten te bouwen. En door ‘s avonds en ‘s nachts steun te vinden in andere werkelijkheden, boeken te lezen, zo niet te verslinden. Zo raasde ik die twee jaar door de parochie-bibliotheek heen om bij het verlaten van school ook alle boeken voor volwassenen te hebben mogen lezen. Dit op de bovenste plank, ongetwijfelt erotisch getinte varianten van de streek roman, na.
Nee, toen sliep ik ook al niet veel.

Al met al heb ik alweer veel geschreven maar nog géén spreekwoord met het woord ‘hand’ uitgekozen, de eerste opdracht in deze serie door Carel de Mari geinitieerde bloggers quests. Hij schrijft het hier

Ik geef iedere dinsdag op dit blog een woord dat in Nederlandstalige spreekwoorden of gezegdes voorkomt. Aan de hand van dat woord kies je een spreekwoord en dat bespreek je. Hoe? Mag je zelf weten. Je kunt een verhaal schrijven waarin het spreekwoord een rol speelt, je kunt in de etymologie duiken en de oorsprong van het gezegde verklaren, et cetera.

Met handen en voeten praten komt er bij me op, dat is in ieder geval geen spreekwoord of gezegde wat ik uit die tijd ken. (wat is het verschil ook al weer? )
Dat – met handen en voeten praten – heb ik niet zoveel gedaan als je wel zou denken tijdens tien jaar Turkije. De eerste twee jaar deed ik het gewoon in het Engels of Duits, of Nederlands.
De radio staat aan, er is net wel of niet getst met een watrstofbom door Noord Korea, Tony Braxton staat op, Unbreak my heart, een echte tearjerker uit die tijd, mijn laatste jaar in Turkije. Ik peins.
Ja ja, ik dwaal weer af. Of liever gezegd, daardoor kwam ik er denkelijk op.

Hand Hand. Iets met hand.
Iets handen en voeten geven, dat vind ik wel een mooie, al is het ook een veel simpeler exemplaar dan ik me meen te herinneren en dus mogelijk niet voldoet. Ik zoek het even op.

Er zijn geen spreekwoorden gevonden die `handen en voeten geven` bevatten.
Probeer het eens met handen en voeten gev

Hmm dat zegt dus mijnheer of mevrouw op woorden orgie Uitdrukkingen, gezegdes en spreekwijzes terwijl als ik het ‘gewoon’ in googlediegoe intik toch echt verschijnt wat ik erover weet:

handen en voeten aan iets geven (← Dui.), iets tot stand brengen; er vaste vorm aan geven; (een plan) uitwerken, uitvoeren. Een rapport met handen en voeten is ‘een rapport met alles erop en eraan’; informele uitdrukking, meermaals gehoord in de jaren negentig.

ah, natuurlijk, een informele uitdrukking. Vandaar, Klopte mijn gevoel toch. Het is namaak, geen echte.
Dan maar gewoon even met mijn handen in mijn haar zitten.

“Almost Cut My Hair”
Almost cut my hair, it happened just the other day.
It’s getting’ kinda long, I coulda said it wasn’t in my way.
But I didn’t and I wonder why, I feel like letting my freak flag fly,
Cause I feel like I owe it to someone.

Must be because I had the flu’ for Christmas and I’m not feeling up to par.
It increases my paranoia, like looking at my mirror and seeing a police car.
But I’m not giving in an inch to fear cause I missed myself this year.
I feel like I owe it to someone.

When I finally get myself together, I’m going to get down in that sunny southern weather.
And I find a place inside to laugh, separate the wheat from the chaff.
I feel like I owe it to someone.

Deja Vu
Crosby Stills, Nash & Young



One Response to “iets handen en voeten geven, hoe doe je dat – #sg16-1 hand”

  • een informele, van mij mag het, het is volledig ingeburgerd. Wie bepaalt dan eigenlijk of iets wel of niet formeel spreekwoord of gezegde is? Taal leeft en verandert met de dag, ook op dit onderdeel

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • May 2017
    M T W T F S S
    « Mar    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: