ik schrijf om me niet te vergeten

On 2 May 2013 by Carolien Geurtsen
Pleasure and pain -  are like light and shadow

Pleasure and pain – are like light and shadow

Gisteren zo’n voortgangsgesprekje…

Ook om meer zicht te krijgen op het funktioneren van mijn brein. Ik blijk geen volledig plan te kunnen zien. Van A naar Z zijn er brokstukken die zich grillig tot elkaar verhouden, met grote hiaten daartussen, feitelijk dans ik op ijsschotsen van fragmenten die wel of niet op tijd naar boven komen dobberen.

Ik herinnerde me weer een IQ test waar ik ooit aan mee deed. Dat was erg goed in orde (mijn IQ) alleen totaal onlogisch qua werking (mijn brein), dus of ik er nou veel lol van zou krijgen was nog maar zeer de vraag. Ik was toen twintig en het was in het kader van een onderzoek naar Anorexia waar ik aan mee werkte om een zakcentje te verdienen. 3 dagen buisjes bloed aftappen en allerlei testjes doen en vragen beantwoorden, inclusief allerlei uitslagen. Ook nog interessant dus.

Zo ook gisteren, al bracht het gelijk weer in herinnering hoeveel energie het feitelijk kost. Mij.
Om me op die ijsschotsen voort te kruien door de dagdagelijksheid heen naar mijn volgende doelletje of afspraak. En hoezeer ik zelf ook structureel vergeet dat ik vergeetachtig ben. Me meer identificeer met de Ik met een ijzeren geheugen, dat ik ondanks de uitslag van dat eerder genoemde onderzoek ook gedurende zeer lange tijd heb ‘gehad’. Ik die alles wist te liggen, alles wist te vinden, inclusief de weg. Die ik die nu vooral op het kompas moet varen van God zegene de greep, op tijd vertrekken en goed voorbereiden. En dat is dan nog van geen kanten een garantie dat ik er kom, of laat ik zeggen op tijd, en zeker niet relaxed, want in feite moet ik alles blijven opzoeken, hoe de persoon heet, (van achternaam om het op google te kunnen vinden. Wat het adres is, om dat eventueel met een trefwoord in te kunnen tikken. Dat ontspannen onderweg zijn en arriveren dat lijkt er alleen maar in te zitten als ik geen doel heb of geen deadline, geen afspraak. Daarom zwerf ik denk ik ook zo graag. Figuurlijk gesproken dan. Uren onderweg zijn om te fotograferen geven een zeldzaam gevoel van aldoor op mijn plek te zijn. Aldoor. Elke seconde weer.

Fietsen

Nou is mijn dorp ook wel een echt spinneweb van op elkaar lijkende delen. Parten van een taart. Met elkaar verbonden door voornamelijk fietspaden. Gelukkig sprak ik een mevrouw van mijn koor die hier al 20 jaar woont en ook nog steeds regelmatig verdwaalt. Daar gaat een zekere troost van uit. Al blijf ik trainen.

Gisteren vertrok ik bij de Fysio vandaan echt een kant op die ik nog niet kende. Omdat ik een stuk wilde fietsen, de boel/omgeving wilde verkennen, maar ook om te kijken hoe lang het dan zou duren voor ik al of niet vrijwillig weer in de buurt van huis was. Tot mijn niet geringe verbazing was ik binnen de kortste keren bij ons in de straat en ik realiseerde me dat het zogenamde doelloze fietsen mij a) stressvrij maakte en b) blijkbaar mijn onderbewuste in positieve zin vrij spel gaf. Ik bedacht me hoe waar het bleek te zijn, feitelijk moet ik een andere kant op fietsen dan ik denk dat ik op moet en dan kom ik er wel, en snel ook nog.

Waarom ik het er weinig over heb hoeveel last ik ervan heb, hoeveel energie het kost om zelfs mijn huisnummer niet te herinneren op het moment dat ik het nodig heb, wat gedurende weken het geval is als ik slechts één keer aan dat van mijn vorigi huis heb moeten denken. Ze lijken zoveel op elkaar dat het weken duurt voor de twijfel niet meer opsteekt, 15 of 115, 115 of 15, welke was het nou?  Zo ook met de geboortedatum van mijn zoon en naar vorgie week bleek ook met mijn leeftijd. Ik dacht alweer zeker enkele maanden dat ik 56 was, maar ik blijk een jaar jonger te zijn, geen idee waar of wanneer dat precies gebeurt is. Mijn zwager keek mij met open mond aan toen hij van de week op zijn verjaardag zei: maar wij zijn toch even oud?!  In antwoord op mijn vraag hoe oud hij geworden was. Daarna was ik zomaar een stuk jonger, niet geheel onprettig. Of dat er in plaats van mijn wachtwoord in de computer, het laatste woord intik wat ik gedacht heb.

Maar over het er niet over hebben. Omdat het blijkbaar bedreigend is voor mensen. Het roept in ieder geval allerlei reacties op die mij niks brengen. Meestal in de eerste vijf seconden: Oh, maar dat heb ik ook. Of  ‘dat komt met het ouder worden, hoort bij je leeftijd en vooral ook: maar dan moet je dat ook anders aanpakken, of vanmorgen nog: daar geef ik trainingen in. Heel pijnlijk als je daar al talloze van gedaan hebt, maar het m daar dus niet in zit. O nee, de GOEIE heb ik natuurlijk nog niet gedaan. En nog zo meer van die dingen die het delen werkelijk zeer oninteressant maken, als ik niet uitkijk verdrietig, en mij vooral het gevoel geven dat ik niet zo moet zeuren.

Dat ik in de gang de lege wasmand klaarzet om niet te vergeten dat er een was in de machine zit die er liefst diezelfde dag nog uit wil, de vaatwasser open laat staan om te kunnen zien dat ik hem aan het vullen ben of hij leeg gehaald moet worden, dat ik om vijf uur op kan staan en alles klaar leggen om om 9 uur weg te gaan en dan tóch bij vertrek mijn fietsleutels niet kan vinden… van die dingen.
Uit te leggen is dat niet, ook niet hoe consekwent dat de stresslevels opgooit, zodanig dat ik in feite zelf al niet beter weet, alleen heel soms zoals gisteren, door grote verbaasde ogen gespeigelt wordt: Goh, jij zult wel vaak heel moe zijn.
Mijn sleutelbos aan mijn tas gebonden heb, en ja, veel dingen op vaste plekken heb. Alleen onthou ik niet altijd wat die vaste plekken zijn, en dan valt dat hele systeem door zijn niet bestaande bodem. Ijsschotsen. Kruien. Denken dat ik een afspraak opgeschreven heb en dus niet op komen dagen is nog wel de lastigste. Of nee, de aller aller lastigste is iemand toegewezen hebben gekregen om mijn financiële zaakjes te regelen die haar werk niet goed doet, die ik dus aldoor moet monitoren omdat anders mijn financiële boeltje in de soep loopt. want zelf doen mag ik het niet. Dat is bizar paradoxaal zoiets: de blinde controleert haar dove geleide hond of zoiets.

Maar goed, binnenkort zou dat leed geleden moeten zijn omdat iemanden ook wel doorhebben dat dit niet werkt. Er komt iemand anders voor dat klusje. Die cc ik al een tijdje van mijn mails aan die andere mevrouw, eigen initiatief omdat ik veel te bezorgd ben dat er geen goede overdracht plaats gaat vinden, want je weet maar nooit. Het zal mij benieuwen.

Vanaf morgen denk ik een tijdje foto’s. Vanwege de bezigheden. En de woorden die soms ontbreken, of juist teveel zijn.
Als ik het niet vergeet tenminste.

Stroomstop – over geheugenverlies

 



2 Responses to “ik schrijf om me niet te vergeten”

  • Geert van den Munckhof

    Als ik me goed herinner was jij het die steeds zulke mooie reflecties schreef. Ik vergat gewoon om te stoppen met lezen. Een fotografisch geheugen zonder herinnering is nog wel fotografisch 🙂 Kiek ze morgen!

    Kortom, mooi en boeiend, met plezier gelezen!

    • Carolien Geurtsen

      Wat prachtig gedefinieert Geert, “een fotografisch geheugen zonder herinnering is nog wel fotografisch”, ik zocht naar zoiets. dank je wel!
      En je toevoeging doet me veel, want ik heb werkelijk geen idee meer over de boeiendheid van wat ik schrijf 😉

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • September 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: