Ik vind reizen met de trein heerlijk – Intercity, mijn grootste taxi ooit

On 19 October 2014 by Carolien Geurtsen

trein, reizen, vertraging, aanrijding

— Carolien Geurtsen (@Caro_Geurtsen) October 18, 2014

Die titel is waar, en ik kan wel wat hebben aan ‘tegenslagjes’ op dat gebied. Dus toen ik gisteren om 12.00 uur op het perron in Houten kwam en dat helemaal vol bleek te staan, kennelijk door een vorige trein die niet naar Utrecht gereden was, en ‘mijn trein’ nog gewoon als ‘vertrekt over twee minuten’ aangegeven stond, was mijn enige gedachte:  in het ergste geval moet ik met de bus naar Utrecht en dan verder treinen naar Enschede. So what. In diezelfde gedachten schreef ik al een berichtje: Het wordt misschien wat later, Karin. De twee treinen erna stonden namelijk als geschrapt. ‘Wegens wisselstoring’, was de melding op de NS website. De trein kwam 10 minuten te laat maar we pasten erin en ik kon zelfs zitten, wat fijn was omdat we voor Utrecht nog even stil moesten staan. Toen ik nog even koffie ging bestellen en die gratis was, kreeg ik iets meer argwaan, want warum? Omdat er zoveel vertraging is en zoveel treinen uitvallen vandaag. Oha. Het bord op perron volgende trein richting Apeldoorn verschoof van +5 naar +10 naar +15 minuten, maar toen konden we verder,

…gratis koffie en thee bij ‪#‎Kiosk‬ in stationshal Utrecht ‪#‎justsaying‬ Klinkt wat minder afgezaagd dan ‘volgende trein heeft óók 15 minuten vertraging’ ‪#‎vandaar‬ Maar is beide even waar (alleen in de stationshal en op perron 18 fyi

Het was wel dringen en nog een paar keer van rijtuig wisselen op de diverse stations,want er werd flink afgekoppeld en gesplitst, maar gelukkig zat de humor er bij de meeste mensen flink in en kwam het einddoel naderbij. En met slechts een half uur vertraging kon ik uiteindelijk mijn vriendin in de armen vallen. Blij dat ik er ben, en ja het was wel wat onrustig, maar allah. En wij begonnen vrolijk aan ons dagje bijklets. Ze trakteerde me op een heerlijke daghap bij restaurant Ons en had als verrassing nog een bioskoopbezoek aan Helen in petto. Hundred steps iets, zoek ik zo op.

 

de rest even in soundbites

 

en toen leek het einde in zicht. met nog steeds zeer hulpvaardige NS Personeel

Er zijn nog wat vrienden en vriendinnen wakker die belangstellend en moed insprekend meeleven, en af en toe op mijn accu% kijkend, worden mijn berichtjes wat korter:

Ehh, @NS_online Houten is een gepasseerd station, zo dadelijk in Den Bosch de trein richting Utrecht pakken die dan om 1.52 gaat dan extra stoppen alleen zegt de machinist dat Station Houten afgesloten is

 

De HoofdConducteur gaat druk aan de bel om mij thuis te krijgen. *’Ons’ denken we dan nog, want hij refereert iedere keer aan een man of tien die bij Houten hadden zullen uitstappen). En in Den Bosch wordt ik op de trein terug naar Utrecht gezet en wederom verzekert dat ik nu echt in Houten uit zal kunnen stappen. Er is me dan al een paar keer gezegd: het kan zijn dat het station dicht is maar dan kun je op de SOS knop drukken en komt de beveiliging om de deur open te doen. En ook nu weer zeg ik: dat kan me niet schelen, dan ben ik op 100 meter na thuis en daar kan ik wel mee dealen. In de hoop dat dat geen grootspraak zal blijken.

En ja hoor, gelukkig remt de trein af en verschijnt het perron naast me en niet  zoals een uur ervoor met een spoor ertussen, en ik stap uit.
De HC stelt me nog een keer gerust: de poortjes zullen echt open gaan want mijn dagpas is tot 04.00 uur geldig.
Ik weet dat als dat niet het geval is dat niemand mij zal kunnen horen want de SOS paal staat aan de andere kant, dan zal jet dus klimmen geblazen worden. Het station is inderdaad aardedonker. Maar aan alles is gedacht, het alarm gaat gewoon af en daarmee ook de lichten aan. Wie ooit een beveiligingsalarm gehoord heeft, weet hoe dat klinkt, en met moeite kunnen de SOS dame en ik elkaar verstaan want nee, de deuren naar buiten gaan geen van allen open. Als we uitgepraat zijn zwijgt ook het alarm en vraagt ze alsnog over aneren mensen die er ook op het station zouden zijn. Ik zie niemand en roep. dan verschijnt er boven vanaf het perron een koppie van een mevrouw die er ook niet uitkan. Ik suggereer haar om naar beneden te komen maar zal haar na een knik niet meer terug zien. De beveiligingsdienst is gewaarschuwd en zal komen maar nee, ze kanme niet bellen om me op de hoogte te houden want mijn telefoon is leeg. Ik voel me ietwat ongemakkelijk vanwege die ene mevvrouw boven en loop al zingend ; Hallo, is daar iemand, hey waar ben je’nog een keer langs alle deuren.
Het is dan inmiddels half drie ‘s nachts. Nog geen bewaking te zien. Ik overweeg om terug naar boven en het perron te gaan, de poortjes weer door, de lift die normaliter van bovenaf bereikbaar is, zou het niet mogen doen, maar die mevrouw is ook nergens meer te bekennen ten slotte, dus wie weet.
En ja, ietwat gespannen omdat ik me nu in de kleinste ruimte van het gebouw begeef zonder zeker te weten of de deuren beneden open zullen gaan, zet de lift zich in beweging. Alles is van glas, dus snel gevonden word ik hoe dan ook schat ik zo. Maar de deur glijdt open en mijn gevoel zegt me mij om te draaien en de fietsenstalling in te turen. Helemaal achterin zie ik dan de beveiligers speuren, waarschijnlijk naar mij. Ik vind het wel zo netjes om ze op de hoogte te brengen van mijn ‘redding en begin te zwaaien. tergend langzaam komen ze dichterbij met zo’n langzame cowboy passen. dat is misschien het enige moment dat ik ietwat pissig word. Hallo zeg, ik wil naar huis. En bijan loop ik door. Ze morrelen even met de sleutel maar krijgen de glazen deur die ons dan scheidt niet open of hebben er gewoon lol in om het op deze manier te doen. Wat er is, vragen ze. Ik zeg: ik denk dat jullie mij zoeken maar ik ben via de lift eruit gekomen. Dat mag niet zeggen ze dan, snel zichzelf verbeterend, dat hoort niet te kunnen.
Ik zwaai en zeg blij van wel. Doei.
Ze bedanken toch nog wel even.
120 seconden later open ik de deur, spurtje naar de WC, schenk een glas wijn in, duw ik mijn telefoon in de prik en geef op Facebook het beloofde sein veilig bericht:

Jaaaaaaa, entered the building.
Home sweet Home.
Kwart voor tien op de trein gestapt in enschede, een hert helaas ontmoet, stilgestaan en slow via Afoort naar Utreg, alwaar wen intercity zou stoppen in Houten maar dat niet deed en via Den Bosch alsnog elegant met de Intercity afgezet.lang leve alle hoofd conducteurs evengoed.
Opgesloten gezeten in station en er nu wel klaar mee is.
Boterham met pindakaas, glas rode wijn en heel alsjeblieft nog een of andere detective op tv of uitzending gemist.
Dank voor de bijstandjes.
Liefff en truste voor straks

en o ja, ‘s morgens had ik dus een foto van dat bord gemaakt, in Utrecht, misschien was dat toch de Goden verzoeken geweest?

Nu iets mompelt van tegemoetkoming NS vragen…
Geduld mag wel beloond toch?
want ik wil wel heel graag naar andere vriendin die ik óók uit Turkije ken
ook zo’n bekleven vriendinschap
en het is alweer een jaar geleden sinds we elkaar zagen, vasthielden en honderuit praatten alsof het gisteren was
maar eerst een maandje over slapen

en ja, de Intercity was dus mijn taxi vannacht
Vipper heb ik me nooit gevoeld 😉



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • September 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: