Introspectie en Droste = Heksendames = brieven aan L

On 7 October 2014 by Carolien Geurtsen

Het Nieuwe Stadskantoor Utrecht ©CaroGeurtsen

Mjn persoonlijke uitdaging was dat afgelopen zaterdag Laura, maar daar heb ik gisteren al uitgebreid over geschreven, en omdat ik dit een toepasselijke en mooie foto vind, zet ik m er in dit geval speciaal voor jou bij, al is het volgens mij totaal jouw smaak niet, dit gezien alles wat ik van je ken aan illustraties en foto’s. Zo mooi uitgebeeld door het filmpje hieronder wat ik vanmorgen  gistermorgen van je kreeg.
Dank daarvoor.
Waarom ik je die foto dan wel stuur? Omdat het zo mooi mijn persoonlijke worsteling in het leven, mijn leven, symboliseert. Of eigenlijk één van de worstelingen kan ik beter zeggen. Die van mijn zoektocht naar houvast en innerlijke leidraad, om te focussen en één ding te kiezen waar ik dan op intune om daarmee verder te gaan. Om de  innerlijke chaos te bezweren die ik niet ervaar. Mijn blinde vlekken map maken ;-))
Maar ik pak even jouw brief van vanmorgen gistermorgen erbij, anders gaat het weer helemaal over mij, alsof jouw brief alleen maar aanleiding is en de mijne geen echt antwoord.

Droste effect – Lieve Laura,
Hopla, meteen maar de diepte in.

Waarom ik niet kan/kon of in wil/de gaan op mijn eigen zwervend bestaan waaraan ik in mijn vorige brief refereerde en mijn bijna dwangmatige neiging daartoe die ik nog steeds heb, (ik noem mezelf niet voor niks een Urban Wanderer en gecontroleerde nomade), is omdat er anderen en hun privacy bij betrokken zijn. Misschien komt er ooit nog een tijd dat ik vind dat ik daarover wel kan en wil schrijven, ongeacht wat anderen daar van vinden, en dan ben jij de eerste die het weet. Ik geloof dat ik nu werkelijk over bijna alles kan schrijven, gelukkig, want het is zo’n beetje mijn steun en toeverlaat en reddende engel geweest de afgelopen jaren.

Wel heel raar om, daar waar dat vruggah (in diezelfde laatste paar jaren dus) maar heel sporadisch voorkwam dat ik iets niet opschreef, dat met name het laatste jaar in rap tempo is toegenomen. En ik moet zeggen, dat werkt tegelijk zowel verstikkend als  demotiverend om te schrijven. Iemand stelde al eens voor om het dan onder een pseudoniem te gaan doen, maar dat spreekt me niet zo aan, geen zin om me in bochten te moeten wringen om niet herkenbaar over te komen. Mijn schrijfstijl is toch wel heel eigen vind je ook niet? geen zin in.

Het minst beladen is het nog om te schrijven over hoe het is om van zeer nabij een geliefd familielid het gevecht te zien aangaan met Alzheimer, maar ook daar heb ik nog geen goede manier voor gevonden, dit omdat de hartverscheurend-heid de bescherming van de privacy totaal rechtvaardigt.

Wat ons huidige onderwerp van gesprek, het labelen in het algemeen en (ver)oordelen in het bijzonder betreft, ik denk dat mensen echt, hoe individueel ze ook zijn of willen zijn, het diep van binnen ook nodig hebben om ergens bij te horen. Op het gevaar af heel veel mensen tegen de haren in te strijken, we zijn toch gewoon óók dieren, die ooit joegen en in grotten woonden, en van oudsher ook nog kuddedieren, dus volgens mij is het gewoon een kwestie van zoeken naar veiligheid. En hoe onveiliger de wereld wordt, hoe meer behoefte aan herkenning, erkenning en gezien worden in wie je bent of hoe je dat voelt/ervaart. Misschien psychologie van de koude grond, maar volgens mij zit dat zo. En het is een godvergeten en misschien wel godverlaten wereld op dit moment, met enorm veel signalen én feitelijkheden: Het is absoluut onveilig om hier rond te lopen op deze aardkloot en jezelf te zijn. Dus ik snap al die hokjes, labels en sublabel behoeftes wel, al kan ik er zelf, in ieder geval op dit moment, ook heel erg weinig mee.

Vroeger trouwens ook niet. Of had ik dat al verteld? Vergeetachtigheid speelt mij parten – Dat ik rond mijn twintigste in een vrouwenwoongroep woonde, en om toch maar even stevig in te zetten op dat labelen, 5 met het lesbische en ik met het bi label.
O nee, het was in de woongroep alvorens we opsplitsten in mannen en vrouwen, toen we nog gemengd woonden, zowel wat man/vrouw, als he, ho of bi betreft. Toen kreeg ik een prachtig cadeau van mijn, ik geloof toen inmiddels zichzelf net lesbisch verklaarde beste vriendin en huisgenote M, een ongelofelijk leuk sinterklaas cadeau.
Het behelsde een speurtocht door het huis om het überhaupt te pakken en in elkaar gezet te krijgen, en toen er dan een soort latten-constructie in de huiskamer gereed stond, moest ik daarin gaan zitten alvorens de rest van het gedicht te mogen lezen. En het eindigde met “Nu heb ik je eindelijk in een hokje. Want dat was het, van één bij één bij één meter. en, zo ging ze verder:  dat zal wel de eerste en de laatste keer van je leven zijn dat je daar in past. En daarom hou ik ook zo van je.

Je begrijpt misschien wel dat ik dat toen al volledig kon waarderen en me erg gezien en gewaardeerd voelde. En erg Thuis met een hoofdletter T for that matter, want wat was dat in mijn herinnering een fijne tijd. Ook nadat we opsplitsen in een mannen- en een vrouwenwoongroep in hetzelfde pand. Ik kon rustig verliefd blijven op mijn buurman en voormalig huisgenoot én ongelofelijk genieten van de rust  van het LATten, (believe it or not) en de gezelligheid om met alleen vrouwen samen te wonen. Wat ging er enorm veel  vanzelf vanaf toen.

En over claustrofobisch gesproken, zo’n hokje voor de vorm, met alleen een latten frame, waar je naar believen in en uit kan stappen, dat is best bevrijdend hoor 😉

Ik heb net, afgeleid als ik werd door een berichtje wat binnenkwam, even mijn eerste tweet evvah opgezocht, die zag er zo grappig uit, maar die zie je dan wel weer bij mij staan want dat kan ik hier niet embedden. Waarom die er nu weer bij moet, let’s just say that is me. I write emotional algebra. O nee, hij is toch gewoon erg toe the point met waarmee ik deze brief begon en wat ik vanwege de irrelevantie even heb uitgeveegd #cryptisch mens dat ik ben. Maar dat snap je wel volgens mij.

Liefs Carolien

 

We schrijven aweer een tijdje heen en weer en Laura’s Brieven aan Carolien en om te beginnen die over delen en hokjes vind je hier

 

En degenen die ik schreef staan hier
e
n waarom zou jij ze lezen? Geen idee eigenlijk.



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • December 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: