Keeping My Wits – Future Hope & From her Source to the Sea – voor Emile

On 30 October 2013 by Carolien Geurtsen



70 vrije geluiden, 70 dagen lang iedere dag een van de meest oudere opnames uit Vrije Geluiden, tot en met 31 december, in combi met een foto en een stukje al of niet lange tekst. De hele maand november zal dat kort zijn omdat ik meedoe aan NaNoWriMo en in die maand een boek schrijf. Vanaf morgen leren inbinden, ik heb nog één dag om te raaskallen.

Rustig wakker worden. Even op Facebook en Twitter kijken, een en ander Liken, vooral Humans of New York, fantastisch project en mooie foto’s en een korte conversatie met een andere wakkere ziel wiens post ik Like maar dat gelijk weer weghaal.
Ik weet nog niet of ik Like wat hij schrijft. Eerst lezen, morgen, niet nu. Hij heeft net een blog geschreven, over geld, en dat kan wachten.
Fijn om de rust nog even te bewaren. Stress levels zijn down.
Ik klik door naar Youtube en zoek een filmpje wat mijn zwager vanmiddag aan had staan en me bijzonder aansprak. YouTube is ook al een beetje 2.0 richting 3 en serveert me vervolgens iets waar ze denkt dat ik blij van word en dat klopt.
Al kijkend en luisterend realiseer ik me dat dit volkomen matched bij mijn gitaarspelende vriend met wie ik net dat korte gesprekje had, dus deze post, of in ieder geval dat gedeelte is voor hem.

[hier komt zo een foto – fotobewerkprogramma is naar de gallemiezen. Bummer]

Ik sta op, na een krappe vijf uur maar genoeg slaap, om te doen wat ik leuk vind en me energie geeft, met foto’s spelen. Ik voel me een beetje Sinterklaas iedere ochtend, alsof ik al begonnen ben wat in digitale schoenen te leggen, zo vroeg in de morgen.
Het is nu de vijfde dag van iets wat ik verzonnen heb, een fotoraadsel van een stukje Utrecht en de volgende dag de oplossing met de nieuwe vraag erachter aan. We hebben door Utrecht lopen struinen ter voorbereiding van een Instawalk, een fotowandeling, en de daarbij gemaakte foto’s gebruik ik daarvoor.
Ik vind het steeds leuker worden en het staat daarmee, omdat ik nu eenmaal vroeg wakker ben, ook steeds vroeger online. Het ermee bezig zijn vergroot voor mij de voorpret van de Walk zelf waarbij ik voroal foto’s van de mensen zal maken, dat weet ik nog van vorig jaar.
En ook al is het nog in een begin stadium, ik verkneukel me iedere ochtend over de antwoorden, soms binnen één seconde en goed, soms na tien minuten en gedeeld helemaal fout. Ze weten het zeker, die van vandaag moet wel in de Botanische tuinen zijn 😉 Niet dus.
Het is heel saai langs de kant van de weg, een afscheiding naar de rondweg Utrecht.

Mijn mijmeringen doen me terugdenken aan aan de post die ik gisteren van Irene las, ze haakte op Twitter in op mijn Ruby Wax post en was nieuwsgierig wat ik van de hare vond. Dat heb ik ook in een comment gepost, die na later bleek bij haar verdwenen was. Omdat hij vrij lang was, had ik hem gelukkig gekopieerd, want dan heb ik reserve materiaal voor een blog indien nodig.
Het sluit wel aan bij bovenstaande en gaat over waarom Mindfulness en meditatie in het algemeen niet zoveel voor mij kan betekeken op de manier die het dat vroeger deed. Maar fotograferen en schrijven dus wel. Mijn eigen medicijn ontwikkeld. Maar eerst het filmpje waar ik zo blij van werd en nog.

 

en dan Mindless whiling


Heel interessant stuk Irene!

Op dit moment ben ik niet in de meest uitgelezen positie om er heel adequaat aandacht voor te hebben, maar tegelijk wel een mooie guinea (schrijf je dat zo? ) pig.
Ik heb 20 jaar meditatie- en energiewerk gedaan, zowel in de ontvankelijke als begeleidende rol, heel veel mensen heel erg blij en ontspannen gemaakt, meditatie CD’s opgenomen, alleen en met anderen samen, ook speciale CD’s voor vrouwen thema’s en, je raad het misschien al, ik had er allemaal niks aan toen ik zelf in een burn-out raakte, sterker nog, het heeft me ook niet geholpen om die te voorkomen.

Hooguit om hem a) veel later duidelijk te laten worden dan voor mij gezond was, mijn arts noemde dat veel spirituele compensatie, en b) ik toen inmiddels dusdanig diep zat, dat toen het touwtje/ elastiekje of wat dan ook eenmaal knapte, ik zover heen was dat elke vorm van meditatie me eerder tegen de muren op deed klimmen dan iets anders.

Ze hebben het wel eens vaker gezegd, dat bij een echte burn-out je het gedurende lange tijd eerst van lichaamsbeweging moet hebben omdat je anders te veel in je hoofd crashed, – en hou me te goede, geweldig als het mensen wel helpt/ondersteunt in een dergelijke of andere crisis, dat heeft het mij ook 20 jaar gedaan, echt met heel veel plezier en sukses bij de meest heftige ontwikkelingen in mijn leven,  maar toen dus ‘even’ niet. En dat even duurt nu al best wel lang.

Ik moet heb hebben van lichaamsbeweging, laten we het dan maar fysieke meditatie noemen.Ik noem het zelf altijd en niet helemaal gekscherend mindlessness. Dat heb ik ook met foto’s bewerken, spelen noem ik dat, en met schrijven, bloggen, muziek.

Mogelijk dwaal ik helemaal off topic hoor, het was een vermoeiende 24 uur, maar het verbaasd mij zelf meer dan wie van mijn leerlingen of cliënten of oud-collega’s dan ook, dat juist ik er zo grandioos en langdurig onderdoor kon gaan.
Mogelijk is een en ander versterkt door een hersen-trauma (val op beton met hoofd en grote bouwlamp er boven op) maar dat is niet meer uit te zoeken.
En ja mindfulness valt voor mij ook onder meditatie – ik heb het zef ook gedaan en tal van CDs liggen, en in de diepte, lengte en breedte is het voor 90% hetzelfde – en erg goed – wat ik zelf geleerd, gedaan en toegepast hebt en ook weer doorgegeven.
Ik vermoed dat de ‘designers’ van mindfulness van mijn leraren les hebben gehad, in Berkley of waar dan ook, dat heb ik nooit uitgezocht en vind ik ook niet zo interessant. Maar er zijn dus blijkbaar stadia of staten van zijn waarin alleen dat niet genoeg is of aanslaat of hoe je het maar wil noemen. Het woord wat ik zoek is zaligmakend. Het is niet zaligmakend.

Tegelijk ben ik er als eerste een voorstandster van dat meditatie vanaf de kleuterschool in een kleuterschool-variant gegeven zou moeten worden. Dit zal de juiste hersensporen helpen stimuleren waar kinderen toch al zo mee gezegend zijn, van-zelf-zijn, en versterken om ten alle tijden hun voordeel mee te kunnen doen als opgroeiend wondermens in deze gekwelde wereld.
En elke variant van meditatie, mindfull of -lessness – aandacht, contemplatie, in verbinding durven zijn met zelf, wat er ook in zelf zich afspeelt…elk van die varianten die voldoet in afstemming met diegenen die het volgen, verdient toejuiching Maar is mijns inziens per kind en is per mens verschillend.

Waar ik dat onder andere in terug gezien heb, is in mijn zoon, die in den beginne opgegroeid is in een vrij harmonische werk/privé ongescheiden omgeving, met een moeder die massages gaf en healingen, die hij mij op latere leeftijd spontaan en ook zeer effectief aanbood (hij zal toen 9 geweest zijn) en met zijn tweede jaar al onder het gordijn door kwam kruipen van mijn massage-kamer in een hotel in Turkije, om zonder een enkel geluid te maken, er lag tenslotte een mevrouw of mijnheer te ontspannen in zekere toestand op mijn massage tafel, en met vragend gezichtje te checken of ik al bijna klaar was en ook weer even zachtjes wegkroop als ik met mijn handen het bekende vijf of tien minuten gebaarde.
Diezelfde jongen is nu een man van 20 die al jaren behalve deep house, trance en dance ook ambient mixed en mij in het verleden regelmatig vroeg: Kom even op mijn kamer zitten, dan zet ik een muziekje voor je op en een fijne ontspannende lichtshow, dan kun je even mediteren en ontspannen. Dat werkte toen dus wel. Superblij met zo’n ontwikkeling, een begenadigd DJ en een mens die af kan stemmen.
De jeugd heeft de toekomst en wij dragen hem over en geven hem door, zo goed en zo kwaad als het kan en binnen ons vermogen ligt en zij doen het ongetwijfelt beter dan wij.

Dank voor je mooie blog en voor mijn overpeinzingen die dat weer op riep. Voor mij is schrijven ook mindful and -lessness, het ontspant me, ik laat het rollen. Het zal die beroemde flow wel zijn die echt meetbaar schijnt te bestaan net als de meetbare heilzaamheid van meditatie voor het lichaam in de hersenen te herleiden, inclusief die nieuwe racebanen die daardoor aangelegd worden.

—-

Credits Vrije Geluiden: http://www.vrijegeluiden.vpro.nl
Gepubliceerd op 28 feb 2013

The two pieces Future Hope & From Her Source to the Sea composed and performed by Johannes Möller.

This video was recorded in Bimhuis Amsterdam for VPRO Vrije Geluiden.
Vrije Geluiden is a music program for the Dutch public broadcast organisation VPRO.
http://www.vrijegeluiden.vpro.nl

 



One Response to “Keeping My Wits – Future Hope & From her Source to the Sea – voor Emile”

  • Heerlijk stuk muziek. Dank je voor de match.
    Wt ook matcht is wat je schrijft over wat je voor anderen hebt betekend en doorgegeven en hoe frustrerend dat het dan juist (?) voor jou (bij mij dus ook) niet of minder lijkt te werken. Ik ben blij dat mijn hoofd nog redelijk werk aflevert en zo goed voel ik het groeiende houvast, gevoelsmatig dan, in mijn onderlijf. Mijn hoofd mag een tandje lager m of 2. Overgave, overgave, vertrouwen.

    Je weet, maar ik schrijf het lekker ongeneerd nog een keer, dat ik je waardeer… ook om je creativiteit en openheid waarmee je ook jouw proces met ons deelt.

    X Emile

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • November 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: