Laatste Koninginnedag maar moeders abdiceren niet

On 1 May 2013 by Carolien Geurtsen

Koninginnedag stond eerst achteraan in de titel. Maar ik weet helemaal niet of ik het daarover ga hebben, dus heb ik het even weggehaald.
Doordat ik wat ochtendlijke blogs aan het doorlezen was, kwam ik op die van Cor en wilde reageren. Om vervolgens te merken dat ik in feite helemaal in mijn eigen verhaal terecht kwam en dus feitelijk een blog aan het schrijven was. Dus hup, Kopieer, knip, plak

en poging strandt

want Koninginnedag’ plakt ie dan gewoon nóg een keer.
Dus helaas pindakaas, wat ik bij Cor heb weggehaald, is daarmee aan de eeuwige houdbaarheidsdatum ontsnapt.
Daar hielp geen lieve moedertje aan en ook geen Controle Z.

Waar hij schrijft over links en rechts rijden / kwa stuurinrinching en kwa kant van de weg, bracht dat mij op hoe mijn zoon hier eergister zijn ontbijt zat te eten, blijmoedig en wel. Dit ondanks de brace om zijn ene schouder want uit de kom, en de duidelijk kromme houding van zijn andere tijdens het eten, want ook uit de kom.  Mensen die links zijn hebben een voordeel op de rest, zei hij, die kunnen makkelijker met rechts ‘uit de voeten’. Dit vanwege een extra circuitje in de hersenen wat is blijven bestaan of  juist aangemaakt bij de productie van hersencellen tijdens verblijf in de baarmoeder. Maar welke van de twee ben ik even vergeten, zo onder de indruk was ik van zijn goedmoedigheid tijdens het eten met handicaps.

Twee keer binnen tien dagen, ik vind het haast knap. Hij kan zichzelf wel voor zijn hoofd slaan voor die tweede keer, want dat was duidelijk zijn eigen schuld, vanwege wat bravourigheid op de fiets en een ongelukkige val, hoplakee.
De eerste was in de metro gebeurt, op zijn ook eerste avond in St Petersburg, studiereisje. Na het Zwanemeer, waar ze direct na aankomst op het vliegveld, met koffers en al, naar toe geweest waren. Dat had ik wel willen zien, het chique concertgebouw of een variant daarop en dan een horde van veertig jonge buitenlanders mét volledige bagage. Ze hadden wel gereserveerd en betaald en werden volgens mij alleen daarom niet geweigerd, maar moesten wel een hondertal extra euries betalen voor de  benodigde opslagruimte. En dit allemaal omdat er te weinig tijd leek om eerst naar het hotel te gaan en de bagage te droppen. Waarna ze nog een uur over bleken te hebben. Ik vind het een mooi verhaal. Totdat daar ergens het hoofdstukje klote rijstijl van de metro bestuurder begint. Hij moet op zijn minst enorm slordig gereden hebben, alsof hij in zijn eentje in een snelle auto reed, of heel erg gefrustreerd zijn geweest. Want aan de verhalen te horen vlogen koffers en mensen door de wagon heen bij ieder optrekken en afremmen, alsof ze in een slechte film zaten. Dus het was goed zekeren geblazen. En als je dan zo’n paal vasthoud en ook nog je koffers probeert te regiseren, kan het zo maar zijn dat wanneer er bij de eerstvolgende halte zo hard geremd wordt, dat dan je arm door de plotselinge schok uit de kom gaat. En dan niks´daar sta je dan, dan lig je mooi. Te creperen van de pijn, op een metrostation in een vreemde stad in een vreemd land met EHBO’ers die geen Engels praten en onverrichter zaken weer afdruipen. Gelukkig waren zijn maatjes van de studievereniging daar en nog gelukkiger wist mams van niks, want pas twee en een half uur later, na vervoer in een ambulance die pas na een uur arriveerde, met verdoving en een knie in de oksel, zou de arm weer teruggezet worden in de bijbehorende kom. Dit allemaal ergens in een Russisch ziekenhuis. Gelukkig en knap had hij ondanks dat evengoed een leuke, leerzame en lollige week daar en kreeg iedere dag twee persoonlijke en lieftallige assistentes toegewezen.

Dus ja, een zoon met twee armen uit de kom in het feestgedruis van Koninginnenag in Utrecht en -dag in Amsterdam vond ik best wel spannend, en in tegenstelling tot mijn gewoonte heb ik twee keer, o nee drie keer in twee dagen, een Whatsapje gestuurd. Eén keer toen de gasfles op de Breedstraat in Utrecht net ontploft was. Toen bleek hij, hoe naar ook voor de betrokkenen, gelukkig op weg naar Amsterdam om in een bootje muziek te draaien, in plaats van op de geplande Koninginnenag. Ook vast niet geheel risicoloos met zulke schouders maar dat kon ik zeer gemakkelijk af laten glijden. En de volgende dag nadat er een steekpartij op Amsterdam Centraal bleek te zijn geweest werd ik ook ietwat ongerust. Niet heel echt maar wel zo’n gevoel van: even checken…
Tegen de tijd dat ik dáár antwoord op kreeg, was dat met een foto van drie jonge mannen met een pilsje in het zonnetje, heel geruststellend dus. Dit keer vanaf het dak van zijn eigen huis in Utrecht.
Ja, ik kan wel zeggen dat ik echt van mijn laatste koninginnedag heb kunnen genieten, en op afstand van de zijne.

Mijn Laatste Koninginnedag, want zij is er mee opgehouden… Lekker op tijd en hopelijk nog veel te genieten en voldaan te rusten.
Mooi mens die Bea, bleek mij gisteren en eergisteren eens te meer, en prachtmens die Koning, vooral dat hij even buiten de afspraken om even met het hele gezin bij Armin van Buren het podium opstapte, en nog vooraller omdat hij naar vanmorgen bleek, toch wel één arm van zijn rug gehaald had toen hij zijn moeder kuste, de balkon scene inderdaad, gelijk veel intiemer én met de oranje massa van binnenuit geschoten heel indrukwekkende beeld, die prachtige foto.

Koningin af maar geen abdicatie van Moederschap

Kortom, Koninginnedag er maar weer vóór geplakt / de titel dus / want al met al toch echt een dag met een gaatje.
Des morgens de abdicatie, mooie ceremonie, lekker lang zodat ik echt goed kon zien hoe zij en hij en zij omgingen met de stilte.
En ja, waar ik Prins Willem Alexander vroeger vrij kleurloos vond, geef ik hem sinds gisteravond, na alle ceremonie en festiviteiten het voordeel van de twijfel, en zeg met Jan Akkerman: Our King Rocks!
Ik heb mezelf nooit als Monarch beschouwd of als Republikein, heel vroeger wel als Anarchist, zelfs jaren niet gestemd, maar zeker nu ben ik toch erg blij met wat we hebben. Monarchie gaat over emotie en Republiek over rede leerde ik mijzelf gisteren meer snappen.
Ik vond Claudia de Breij dat heel mooi verwoorden: …’en er is vast wel één cel in mijn hersenen die er de rede van inziet om de monarchie af te schaffen maar ik ben van binnen een en al  Oranje’  (mijn vrije vertaling).
En evengoed vind ik Joanna geweldig, dapper en waardig ondanks haar onvrijwillige abdicatie op de Dam als Republikein Puur Sang. naar mijn mening concludeert ze terecht dat het een ongelofelijk flauwe smoes was van de politie om haar per ongeluk op te pakken:  “Ik werd compleet monddood gemaakt”.  Respect!
En Jeroen Pauw vind ik ronduit een kwal en een ongelofelijke onbeschofte zak, door zijn hele houding ten aanzien van Joanna tijdens de uitzending, door  hoe hij haar entweder gewoon negeerde of daarwerkelijk kleineerde. Twee avonden Pauw en Witteman sinds een jaar, was voor een jaar of langer wel weer genoeg.

jij ook even_kl (3)

Orde van de Koninginnedag

En ‘s middags een terrassje gepakt met tante en vader, na over de vrijmarkt gestruind te hebben, het was goddelijk weer er gebeurde geen rampen uit vijandelijke kampen die dag en zelfs Het Lied was ‘s avonds te pruimen, voor de eerste en tevens laatste keer dan.

Nu op de fiets de zon in en vanaf morgen, of misschien vanavond, op last van de Fysio 5 straatjes lopen. Per dag. Tjonge wat een opgaaf. Vooral omdat het niet meer mag zijn dus. Kleine stapjes, ik heb er zo´n hekel aan.
Gelukkig werd de lift vanmorgen gerepareerd en moest ik wel, met de trap, kleine stapjes, oefenen voor mijn enkel. Doet me denken aan die zoon van mij, draaiend op een bootje in de Amsterdamse grachten. Goedgehumeurd anderhalve kilometer naar een feestje lopen.
‘Ik denk wel dat ik aan het eind van de week weer kan fietsen, mam!’
Ik ben benieuwd of Bea haar hart vasthield of gewoon even wegkeek toen zoon met haar kleinkids van de boot af- en overstapte. Zo bezorgd als mijn moeder was toen haar zoon met zijn nog kleine kind op de buik, met klompen aan over de reling van zijn boot naar de kade liep.
Even adem in van schrik. En dan weer los en doorademen. Op naar de volgende dag. vandaag is Rood.



3 Responses to “Laatste Koninginnedag maar moeders abdiceren niet”

  • dikke smile hier.
    om zoon en om jou

  • Linda

    Mijn moeder zegt altijd :
    *kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen*
    En ja , ik heb ook zitten genieten gisterenavond!

    • Carolien Geurtsen

      O ja, die uitspraak was ik vergeten. het is wel frappant, telkens als ik dooradem en begin te genieten van deze nieuwe fase, voltrekt zich aand ie kant weer een groot of kleiner rampje. test test test 😉

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • August 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: