Laura zegt sorry – totaal onnodig – Heksendames 12 (of 13?)

On 5 August 2014 by Carolien Geurtsen

IMAG3890_KintsukuroiNet Gisteravond de wekelijkse brief van Laura gehad, (dat doen we al zo’n 13 weken) die eindigde met ‘sorry voor mijn boze mail”. Maar ik ben feitelijk alleen maar happily impressed met wat ze schrijft en hoe. Een oprecht boos iemand die haar hart lucht –  naar aanleiding van de volgende stelling:

“Ik (of mijn vriendin) misschien biseksueel? Daar wil ik niet eens over nadenken.”

En niet naar mij, maar naar een blad. Er schoot wel even door me heen: een stelling is toch altijd expres ietwat provocatief, juist om mensen te prikkelen. Maar ik snap heel goed wat ze bedoelt en wat haar triggerde aan deze stelling. Haar brief hierover aan het magazine Zij aan Zij vind je hier
en ik ga even laten bezinken wat ik hierop ga antwoorden, ben net (dat was dus gisteravond), pas met een post online gegaan en het was precies tijd op de laptop dicht te klappen toen haar mail binnenkwam. – Dus ik post dit morgenochtend. Er broed een net iets te groot ei voor nu.Daar gaat ie dan:
Lieve Laura, dank voor je mail, ik ben er nog steeds een beetje stil van, van je brief van gisteren. Mijn eigen grammofoonplaatnaald blijft haken op een date-rape die ik meegemaakt heb. Ditoor de eerste jongen waar ik sinds tijden verlief op aan het raken was. Het was na een prachtig romantische wandeling door het Utrechtse. Hij behoorde ook nog eens tot mijn vriendenkring waar ik toen dagelijks mee omging.
Totaal verward heb ik toen ‘s nachts door de stad gedoold, lopend langs de grachten op weg naar huis aan de andere kant van de binnenstad.
Ik zie mezelf nog zeker een half uur vanaf een brug in het water staren, niet omdat ik er in wou springen of zo, althans niet dat ik me kan herinneren, maar om moed te vergaren op weg naar de volgende dag, waar ik zou spreken op het Domplein, op een demonstratie tegen seksueel geweld die ik notabene zelf mee georganiseerd had.
Ik woonde in de Twijnstraat, waar even verderop zich ook het vrouwenhuis zich bevond, toentertijd een soort activiteiten centrum en in plaats van naar huis te gaan ben ik daar naar binnen gegaan die nacht, want ja ik had een sleutel, en op een bank gaan liggen staren naar het plafond. Ik zat in een soort idioot vacuüm, vaag van plan om het de volgende morgen aan mijn beste vriendin te vertellen.
Heel vroeg die ochtend ging ik een paar deuren verderop heel lang douchen en ja met notabene de vermaakte trouwjurk van mijn moeder aan heb ik heel mooi gesproken, arm en arm met die vriendin, maar verteld heb ik niets. Om vervolgens langs al de plekken te lopen waar we enkele nachten ervoor op de straat hadden geverfd: “Hier is een vrouw verkracht”.  Een bizarre tocht waar ik me bijna niets meer van herinner.iedereen zei achteraf dat het, en ik, en wij, prachtig waren geweest, en het een krachtige demonstratie was geweest. En ja, we kregen heel veel publiciteit.Bij mij was alles naar binnen geslagen. De jongeman werd aangesproken door onze vrienden om zijn excuses aan te bieden en ik heb er stoïcijns naar geluisterd, nog steeds verbijsterd eigenlijk, en ik bleef stil tot hij uitgesproken was. Toen zei ik: ik hoop dat ik niet zwanger wordt. Waarop hij weer zei: Gebruik je de pil niet dan?!
Mijn ogen moeten heel groot geworden zijn. Ik beet hem toe: Waarom zou ik? Je weet toch dat ik al tijden alleen met vrouwen vrij.Dit verhaal had nog allerlei staartjes, maar even tot zover.
en dan, een uurtje na het versturen, realiseer ik me dat ik helemaal niet ingegaan ben op jouw brief. Een andere keer.
Veel liefs,
Carolien


Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • May 2017
    M T W T F S S
    « Mar    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: