live your live in denkelijke staat – love me or leave me

On 18 December 2013 by Carolien Geurtsen

dat was wederom een nachtje doorhalen omdat ik niet iedere nacht slaapmedicatie wil gebruiken. Vanaf 02.10 uur was het klaar met de slaap. Klaas Vaak verbleef elders.
Er zijn en blijven helaas genoeg structurele zorgen om diepe ontspanning onmogelijk te maken en de rek, mijn rek, blijkt er toch behoorlijk uit, ondanks dat ik me in al mijn optimisme steeds weer opwerk tot in beweging blijven, initiatieven ontplooien etcetera. Maar aan de (over)gevoeligheid voor prikkels van buiten af merk ik dat ik echt heel weinig hebben kan en dat werkt beide kanten op. Een beetje scherpe reactie van iemand maar ook een erg mooi filmpje op youtube, ze kunnen me beide enorm uit het lood slaan, als ik daar al echt in was, en vanmorgen toen ik dit filmpje had gekeken, kon je me eigenlijk opvegen.
Ik dorst zelfs amper naar mijn koor te gaan, alleen het feit dat ik een klein cadeautje voor onze docente al twee weken in mijn tas had én de wetenschap dat er dan twee weken kerstvakantie zouden volgen, deden me toch op de fiets stappen. Onderweg gaf ik mezelf alle vrijheid om te doorvoelen dat ik op elk moment weg zou kunnen gaan gedurende de morgen, en dat werkte. Daardoor kwam ik weliswaar met bezwaard gemoed en hoge tranen, maar toch ook met open blik de zaal in, en ik was gelukkig niet de enige die te laat was.

Maurice Sendak, die in het bovenstaande filmpje in een artikel van Brainpickings geïnterviewt wordt, zegt het een paar keer: Ik vind het fantastisch om ouder te worden, maar ik huil erg veel, er gaan zoveel mensen dood, ze verlaten me en ik mis ze zo erg. Ik denk dat ik zal huilen tot in mijn graf. Er zijn zoveel mooie dingen in de wereld en ook daar huil ik om. Met als advies: “Live your life, live your life, live your life.”

Wat herken ik me in de kennelijke staat van Maurice, inmiddels zelf overleden, zo gemakkelijk tot huilen te brengen door schoonheid en tragiek.

De combinatie van kerstliederen en bijna meteen een dosis humor deden me goed. Het feit dat ik regelmatig als – mijn eigen woorden – joker ingezet werd, dan weer aan de baspartij kant van de mezzo’s dan weer aan de opperste sopraankant, én dat me dat steeds minder kon schelen, maakte het feitelijk alleen maar leuker.
Multi-inzetbaar dacht ik nog, en ondertussen schoolt mijn sopraanstem zich meer dan ooit tevoren. En waar mijn zelfvertrouwen in het begin van deze cyclus nog een behoorlijke knauw kreeg toen ik de eerste keer door buurvrouw verzocht werd om een andere plaats op te zoeken omdat zij in de war raakte van mijn stem, en vervolgens de vraag of ik niet wat zachter kon zingen(door nieuwe buurvrouw) pas echt scherp binnen kwam, sta ik nu heel stevig op de hoek van de sopranen naast een andere stevige soprane, of feitelijk twee, die me zeer nadrukkelijk verwelkomen en absoluut geen last hebben van mijn zangstem, in tegendeel, me missen als ik er niet ben.

Dat gezegd hebbende wou ik het daar eigenlijk gelijk maar bij laten en wel via een bruggetje nog even terugkomend op die (over)gevoeligheid en mijn steeds vaster wordende besluit om mezelf zoveel als maar mogelijk is daarin tegemoet te komen de komende tijd.
Van de week noemde ik het ergens #nofilters, ik ben zonder filters. Zo ervaar ik mij. Alle structureel ontmoedigende non-communicatie en wanbeleid van zekere instanties heeft toch gemaakt dat ik me behoorlijk afgeschraapt en emotioneel diep ontvelt voel en feitelijk behoorlijk slecht opgewassen ben tegen van alles en nog wat dat niet zacht of lief is.
Mijn psychotherapeut zei gisteren, ‘er moet toch ergens een grens zijn aan wat ze kunnen en mogen maken bij schuldhulpverlening’? Zo ongeveer dezelfde woorden gebruikend als mijn maatschappelijk werkster en mijn furieuze huisarts, maar ik weet het nog zo net niet.
Voor mij is het enigszins geruststellend dat het hele officiële apparaat min of meer stil staat rond de feestdagen, want dan kan ik wat er op dit moment aan hapert, o.a. het niet verzekerd zijn (voor de tweede keer binnen drie weken bij een door hen zonder overleg met mij nieuw afgesloten verzekering waarvan ze de rekeningen niet betaald hebben) en andere werkelijk torenhoge onbetaalde rekeningen (zorgverzekering), misschien even twee weken fout parkeren, in een lade met een slot er op, onder een of ander logeerbed, dit in de hoop dat in het nieuwe jaar de sterren wat gunstiger zullen staan.
Iemand vergeleek mijn situatie als een verfilming van een boek van Kafka, één lange nachtmerrie, en ja, daar kan ik me wel in vinden. Dus ik hoop dat het vuurwerk op de 31ste dat boek, die hoofdstukken, die spoken, fel en heilig verbrand, en mensen op de juiste posities bij zinnen doet komen of vertrekken van de posten waar ze voor aangenomen zijn maar die ze kennelijk niet aan kunnen.

Het stemt me ietwat treurig dat ik zelfs geen energie heb om me actief voor Serious Request in te zetten, of niet heel enthousiast word bij het idee aan de Top2000 die er aan komt, beide al een aantal jaren mijn vaste prik en bron van vreugde met de feestdagen. Lokaal ga ik vanaf vrijdagmiddag 24 uur (met een tussenstop in dromenland) met het 24 uur live uitzendend Houten Huis aan de gang, en als alles naar wens gaat, dan een aantal uren maken voor de Voedselbank Houten. Zo heb ik in ieder geval het gevoel dat ik íets bijgedragen zal hebben van Algemeen Nut.
Voor de rest wandelen, familie, samenzijn en cocoonen in pyama, sloffen en warme dekentjes. Hier en daar een film, en dan hopelijk toch echt heel veel muziek, mogelijk minder topperig dan andere jaren, maar klassiek of wereld. De komende dagen ga ik ook lekker veel lezen, wegduiken in boeken waarvan ik denk dat ze me goed zullen doen, en daar telkens kleine of grotere stukjes over schrijven op dit blogske.

Wat er heel of half gelezen klaar ligt: Weerspiegelingen van mijn brein van Wendy Lampen, Gewoon Single door Karin Ramaker, Haar Genot van José Kuijpers, Sane New World van Ruby Wax, 365 dagen Succesvol en de Superrelatie van David de Kock en Arjan Vergeer, en de Voedselzandloper. Die laatste om eerst maar eens nieuwsgierig in te bladeren, van Kris Verburgh.
Vroeger las ik als ik me een beetje kwaad maakte 2 boeken per dag, vermoedelijk is dat een beetje hoog gegrepen, en ook heb ik absoluut geen zin om me kwaad te maken. Mede omdat ik behalve wandelen ook nog wil breien zullen we zien waar het Kofschip strand. Maar mocht er nog tijd genoeg zijn dan liggen Satanstango van Laszlo Krasznahorkai en boek X ook nog te wachten op antwoord ;_)

Tijd voor muziek Maestro: Rita Reys met Love me or leave me, en dat lijkt me een heel goed idee.

Ik denk dat ik zelf degene ben die het meeste van mijn Playlist geniet, iedere keer weer, maar voor het geval dat, er volgen er nog vele tientallen na La Reys, bij mij staat op dit moment (Healing) Angels op, hartverscheurend mooi.

Tijd voor een hap frisse lucht en een haring, en dan hopenlijk een dut.

 

————————————
Credits Vrije Geluiden:

Geupload op 20 apr 2010
Rita Reys started her career over six decades ago, and has played with legends like Dizzy Gillespie, Johnny Griffin, Chico Hamilton, Jimmy Smith, Zoot Sims, Burt Bacharach, Milt Hinton etc. But above all, she herself has proved untill this very day to be one of the best jazz vocalists in the world. In 1960 she officially became Europe’s First Lady of Jazz, at the international jazzfestival of Juan Les Pins (France). But her international break through was already a few years earlier, when in New York she recorded an album with Art Blakey’s Jazz Messengers: The Cool Voice of Rita Reys. Since then she performed at all the great jazz stages, like the New Orleans Jazzfestival, New York’s Village Vanguard and London’s Ronnie Scott’s Jazz Club. In 1991 the United States Embassy in The Hague honoured her with the American Songbook Award. In 2006 she was the first Dutch jazz artist, after a.o. Tony Bennett and Herbie Hancock, to win the Edison Oeuvre Award. The jury praised her as “with no doubt the greatest jazz singer our country has brought forth”



Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • July 2019
    M T W T F S S
    « Jul    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: