los gaan voor ik Lost ben #WOT 33

On 16 August 2012 by Carolien Geurtsen

Het wordt mijn eerste plakboek ooit volgens mij, althans sinds mijn verzameling ingeplakte ansichtkaarten, voetbalplaatjes en speltjesalbum van toen ik tien was. En de 80 dromenopschrijfboeken tellen niet mee.
Want hoe harder mensen in mijn omgeving zeggen: wat je vergeet is ook niet belangrijk en anders komt het wel terug, hoe meer kramp ik in mijn buik krijg. Spreekwoordelijk dan. Want het vergeten gaat zo langzaam, edoch gestaag, dat mijn plan van aanpak als vanzelfsprekend ontstaan is en nu inene merk ik dat ik behalve ontiegelijk veel foto’s die ik altijd al maakte, de afgelopen tijd ook allerlei ogenschijnlijke prullaria bewaard heb die niet in aanmerking voor de prullebak lijken te willen komen. 
Bus- en toegangskaartjes, visitekaartjes en toegangsbewijzen (o kijk dat had ik al geschreven maar dan anders), kleine briefjes met aanwijzingen en zo nog wat meer tweedimensionaals wat langzamerhand richting een stapeltje is geschoven.
Nou moet nog maar blijken of het er van gaat komen om het ook ouderwets in te plakken maar het heeft er alle schijn van want ik zie mezelf al af en toe rondspeuren naar een geschikt schrift of boek, en daar heb ik er nog al wat van, dus dat valt op.

Kleinkinderen en zere knieen

Aangezien ik merk dat mijn geheugen sterk geprikkeld wordt door kleine aanwijzingen, ga ik er maar van uit dat dit gaat werken om nog redelijk lang na te kunnen genieten van de leuke en fijne dingen die ik gedaan heb, meegemaakt heb, doe en nog ga doen.  Met alleen foto’s ben ik er niet namelijk. Dat had ik wel gehoopt maar dan gaat mijn geheugen toch spelletjes met mij spelen, dus hier en daar een verwijzing, een datum, een koppeling die gelegd wordt, is zeer wenselijk.
En als er alsnog een wonderbaarlijke significante verbetering plaats vind van de werking van juist die hersencellen die me nu meer en meer in de steek laten, dan kan ik die boeken met een glimlach achter in de kast schuiven, linea recta de vergetelheid in.
Of ze zijn onderweg naar een namiddag waarop een kleinkind vraagt: oma, mag ik nog eens in dat boek kijken, je wel wel, wat zo uitpuilt. Maar dan moet je er wel bij vertellen, oma. Want er zitten geen foto’s in, dat dan weer niet. En de kleine meid of jongen zal een vinger door het stof trekken op het beeldscherm waar non-stop allerlei prachtige foto’s vertoond worden van al oma’s wonderbaarlijke avonturen, terwijl ze of he met het grote boek onder dr arm op mijn schoot klimt en ik ietwat zuchtend van wat pijntjes maar met een grote glimlachg eens goed ga verzitten….

Write on Thursday #WOT, is een initiatief van Karin Ramaker en daar doen iedere week een leuk kluitje mensen aan mee. Die vind je hier! 

En nee, ik ga het niet hebben over de vier uur dat ik vandaag gezocht heb naar de bon en het garantiebewijs van de nu kaduuke ereader die ik  zo goed heb opgeborgen dat… en natuurlijk heb ik m twee weken geleden nog gezien.Wat zeg ik, in mijn handen gehad. En nee, niet gevonden, maar ja in the digital world there are more sleeves to fit a coat… serienummer is er goed voor.  Gelukkie.
Maar wát een troep nu in …overal…alsof er een beer heeft huisgehouden. Ja diegene die los is en het op mij heeft gemunt… Your own worst
nightmare.



10 Responses to “los gaan voor ik Lost ben #WOT 33”

  • Het is een Geurtsen, met drie uitroeptekens!!! Mooie #WOT, indrukwekkend proces! Doe je ding!

  • Carolien Geurtsen

    dank dank. leuk dat het inderdaad zo werkt, want zo zag het eruit.
    Alles vasthouden heb ik al wel opgegeven, maar zoek naar de ontroerende rode draad om vast te leggen die mijn hart bereikt…

    En snel oma zijn, die wens heb ik nog niet, het was een fantasie die inene opkwam terwijl ik de blog eigenlijk al aan het beeindigen was, vond het een mooie draai om op door te fantaseren.
    Ging er tot voor kort van uit dat ik nooit oma zou worden. En nu wie weet over een jaartje of tien.
    Ik Hoop namelijk voor mijn zoon dat het niet eerder is, nog zo veel te beleven voordien. En ik gun mezeff nog minstens een decennia ontmoederen en ontzorgen, na 19 jaar intensief ++eenouderschap. Nieuwe genietfase is me zeer welkom #nuevenik-fase

    Thnx!

  • Wat een heerlijk mens ben jij toch!
    Als ik je blog lees dan lees ik niet wat er staat. Dan zie ik jou. Die door dat huis dendert op zoek naar. En niet kan vinden. Die alles wil vasthouden. Die begaan is. Compassie heeft. Vlot kan schrijven. Goede moeder is. Die blijkbaar al snel oma wil zijn 🙂

    Ik gun je een los bestaan. Van jezelf. Van je omgeving. Mooi stukje blog.

  • Ik ben er zo eentje die niets bewaard. Alles weggooit. Daar soms wel eens spijt van heeft, maar niet vaak. Ik teer op mijn geheugen. En wanneer dat mij ooit in de steek laat, dan is ook mijn verleden weg. Maar dan verzin ik wel iets. Want ik heb niet de illusie dat ‘bewaarde prullaria’ wel in staat zouden zijn mijn aftakelend geheugen te re-activeren.

    • Carolien Geurtsen

      Ik had een verschrikkelijk – angstwekkend – goed geheugen en nu er veel meer gaten in de kaas vallen dan me lief is – en dat gaat al errug ver – merk ik hoe dat me in deze snel veranderende wereld aanvliegt. Na een jaartje met de benogdige paniekaanval salvo’s en verloren voelen, bevalt het me erg goed dat het weer beter met me gaat (langzaam) ik rustiger wordt (regelmatig) en voelt het erg fijn om mijn eigen medicijn te mixen (heks) van welke orde en vorm dan ook die werkt. En bij mij werken de prullaria in de vorm zoals je m op de foto ziet, in combi met foto’s en verhalen gelukkig wel en nog erg krachtig ook en zijn dus voor mij gelukkig geen illusie 😉 #mijnverzinnen Ik ben de croniceur, maak het meeste alleen mee dus niemand op op terug te vallen hoe zat dat ook weer. En ik weet dat ik gevielig ben voor eenzaam voelen. Mooie herinneringen ondersteunen me daarbij om dat te verminderen.
      Was getekend,
      Moi

      • Mooi hoe dat bij jou werkt, en gelukkig werkt het bij iedereen weer anders. Het was ook geen oordeel van mijn kant over of het goed of fout is dingen te bewaren. Bij mij werkt het alleen niet. En ik heb er het geduld niet voor. Ik ben de falsifeur van mijn verleden 😉

  • documenteren voor later en de overdracht, een van de belangrijkste redenen voor mij om te bloggen. En zo kan het ook!

    • Carolien Geurtsen

      inderdaad Carel, en ik kwam er dus tot mijn eigen verrassing achter dat het bladeren in papieren refelcties (voor mij) inderdaad ook een hele leuke manier is – nu kijken of het maken ook nog steeds zo bevalt als vrugah ;_)

Trackbacks & Pings

  • Zielsgenot en Pijn » Ontgroening in Pink #WRAAK says:

    […] Ik was bloednieuwsgierig, al kon ik dat uitermate goed verbergen en toen hij me de lijst s’morgens gaf om ‘éven door te lezen’  vroeg ik hem, wil je m zelf even voorlezen, want ik was juist op dat moment bezig met het opruimen van mijn eigen oorlog met stuff I cant find when I need it. […]

Leuk om te horen wat jij er van vind. Alvast bedankt!

  • September 2018
    M T W T F S S
    « Jul    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Subscribe to Blog via Email

    Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: